امی روسوم و لیز مریوِدر از فصل دوم «Furious» میگویند؛ از روایت تروما تا رویای ساحل کرواسی
امی روسوم، بازیگر و تهیهکننده «Furious»، و لیز مِریوِدِر، خالق سریال، پس از پایان فصل اول این درام جنایی هولو (Hulu) از مسیر احتمالی فصل دوم، روایت پیچیده بازماندگان خشونت و ایدهای که میتوانست آنها را به سواحل کرواسی ببرد، صحبت کردند. فصل نخست «Furious» اکنون در هولو در دسترس است و این سریال برای فصل دوم نیز تمدید شده است.
«Furious» با الهام از تریلر «Black Widow» محصول ۱۹۸۷، داستان آلیس بلک، مأمور افبیآی با بازی امی روسوم، و کاترین گریس با بازی لولا پتیکرو را دنبال میکند؛ دو زنی که هر کدام به شکلی متفاوت از خشونت و سوءاستفاده آسیب دیدهاند و مسیرشان در جستوجوی حقیقت به یکدیگر گره میخورد. روسام و مریودر تأکید دارند که قلب اصلی داستان، نه چهرههای آزارگر، بلکه زنانی هستند که باید با پیامدهای آنچه بر آنها گذشته زندگی کنند.
مریودر درباره نگاه اصلی سریال گفت: «برای هر دوی ما مهم بود که داستان واقعاً درباره این دو زن باشد، نه کسانی که کارهای مختلفی با آنها کردهاند. میخواستیم بر اثرات کوتاهمدت و بلندمدت قربانی خشونت بودن یا جان به در بردن از قاچاق انسان تمرکز کنیم و در نهایت نشان بدهیم که این دو زن چطور به شیوهای عجیب همدیگر را پیدا میکنند و با هم ارتباط میگیرند.»
او افزود که این ارتباط لزوماً شکل گرم و آرامبخشی ندارد، اما برای هر دو شخصیت لحظهای است که انگار نخستینبار توسط فرد دیگری واقعاً دیده میشوند: «همین چیزی بود که من و امی در فیلم اصلی دوست داشتیم و برای ساخت سریال، مثل ستاره راهنمای ما بود.»
روسوم نیز گفت متن مریودر به او امکان داده تا شخصیت آلیس را با تمام تناقضهایش بازی کند. او با شوخی از تعریف کردن از خالق سریال در حضور خودش گفت: «گفتنش جلوی لیز سخت است، چون دوست ندارد حرف مثبت درباره خودش بشنود؛ احتمالاً همین الان از خجالت حالش بد شده! اما واقعیت این است که هیچ شخصیتی بدون کلماتی که از روی کاغذ آغاز میشوند، شکل نمیگیرد.»
آلیس خود بازمانده خشونت است، اما در عین حال به رابطههای بیدیاسام علاقه دارد؛ موضوعی که سریال از همان قسمت نخست، بدون سادهسازی یا قضاوت، به آن نزدیک میشود. روسوم توضیح داد: «این تناقضها هستند که فوری قابلفهم نیستند و با تصویر “قربانی بینقص” جور درنمیآیند؛ همان تصویری که نظام قضایی اغلب برای اینکه کسی را شایسته عدالت بداند، میخواهد.»
او ادامه داد: «تروما منطقی نیست. خشونت منطقی نیست. پیامدهایی که در وجود آدم باقی میگذارد هم منطقی نیستند.» روسوم گفت گروه سازنده برای نزدیک شدن مسئولانه به این موضوع، با بازماندگان خشونت و قاچاق انسان، روانشناسان و زنانی که تجربههای مشابهی داشتهاند گفتوگو کرده است. به گفته او، هدف این بود که زنها «با همه پیچیدگیهایشان» به تصویر کشیده شوند؛ نه با قالبهای ساده و آمادهای که جامعه از آنها انتظار دارد.
این بازیگر همچنین بر تفاوت انگیزههای آلیس و کاترین تأکید کرد: «هیچکدام واقعاً دنبال عدالت برای خودشان نیستند. آلیس تمام تمرکزش را روی عدالت برای دیگران گذاشته و انگار فکر نمیکند راهی برای عدالت برای خودش وجود دارد؛ یا شاید حتی احساس میکند سزاوارش نیست. کاترین هم دنبال حقیقت درباره مرگ دوستش است و میخواهد در این مسیر همه مسئولان را پایین بکشد.» به گفته روسوم، این دو شخصیت با وجود مسیرهای بسیار متفاوتشان، شباهتهای عمیقی دارند.
مریودر نیز از جسارت روسوم در پذیرفتن این نقش گفت: «اینکه امی با اینهمه وضوح و شجاعت خودش را به این شخصیت سپرد، در صحنه واگیردار بود. برای من بهعنوان نویسنده و برای همه اطرافش، او واقعاً خودش را به کار انداخت. همین به من اجازه داد جلو بروم و چیزهایی بنویسم که شاید اگر اجرای قدرتمندش پشتم نبود، از نوشتنشان میترسیدم.»
«Furious» در کنار الهام از «Black Widow»، بهدلیل پرداختن به سوءاستفاده افراد قدرتمند و دشواریهای پیگیری عدالت، برای برخی مخاطبان یادآور پروندههای جنایی پرسروصدای سالهای اخیر شده است. با این حال، مریودر تأکید کرد سریال قرار نیست یک بازگویی جنایی واقعی باشد: «این اثر درباره یک مجرم خاص نیست؛ کاوشی عمیق در این دو زن است. البته شباهتهای زیادی وجود دارد و هر کسی میتواند ارتباطی را که میخواهد در آن ببیند، اما هدف اصلی ما حرف زدن درباره تجربه این دو زن است؛ چون در روایت مربوط به آزارگرها، اغلب داستان زنانی که باید با آنچه بر سرشان آمده زندگی کنند، گم میشود.»
او درباره نظام قضایی نیز پاسخ قطعی ارائه نداد: «من وکیل نیستم و بارها این سوال از من شده که چه چیزهایی باید تغییر کنند، اما جوابش را ندارم. امیدوارم سریال گفتوگو ایجاد کند و سوال بپرسد.» مریودر گفت بخش بزرگی از پژوهش برای ساخت «Furious» شامل صحبت با مأموران زن فعلی و سابق افبیآی و زنان فعال در نهادهای قضایی و انتظامی بوده است؛ افرادی که به نقصهای ساختاری سیستم آگاهاند، اما همچنان میکوشند در چارچوب همان سیستم کار کنند، چون فعلاً جایگزین دیگری وجود ندارد. او گفت: «امیدوارم سریال پاسخ ساده ندهد و پیچیدگی این وضعیت را نشان بدهد.»
دیدار آلیس و کاترین در پناهگاهی برای زنان فعال در کار جنسی، یکی از لحظههای مهم فصل اول است. روسوم درباره ارتباط میان آنها گفت: «در تمام سریال انگار یک نخ نامرئی میانشان وجود دارد، اما منتظریم ببینیم آلیس چطور به کاترین میرسد. آلیس زمان و انرژی زیادی صرف دفن کردن رازهایش کرده و این به الگوی همیشگی او تبدیل شده است.»
او باور دارد داستانی که آلیس در پناهگاه درباره کتک خوردن و باقی ماندن شامپو در موهایش تعریف میکند، در واقع حقیقت دارد؛ هرچند آلیس آن را در پوشش هویت جعلی «الکس» بیان میکند. روسوم گفت: «فکر نمیکنم او پیش از این هرگز آن داستان را با صدای بلند گفته باشد. او از حقیقت استفاده میکند تا نقشهاش جواب بدهد. این همان مهارتی است که آلیس در آن خوب است؛ وارد نسخههای مختلفی از خودش شدن و ایجاد راه ارتباطی با دیگران.»
به گفته روسوم، آلیس مانند بسیاری از افراد آسیبدیده، بیشازحد مراقب محیط و نیازهای اطرافیان است؛ مهارتی که هم برای زنده ماندن به کارش آمده و هم باعث شده بتواند با آدمهای بسیار متفاوت ارتباط برقرار کند. او توضیح داد: «آلیس میتواند کمی خودش را تغییر دهد تا بخشی از وجودش را پیدا کند، یا تصور کند، که برای آن آدم قابلقبول باشد. احتمالاً پیش از اینکه این کار، شغلش شود، از همین توانایی برای حفظ امنیت خودش استفاده میکرد.»
مریودر در تکمیل حرف او گفت: «آلیس دروغ گفتن را از هر چیز دیگری راحتتر انجام میدهد؛ برای همین منطقی بود که بالاخره در حالی کاترین را ملاقات کند که دروغ میگوید. هر دو در حال اجرا کردن یک نقش هستند و همین، به شکلی عجیب، اجازه میدهد صادقترین حالت خودشان را نشان بدهند.»
با این حال، این دیدار قرار نبود در فضای سرد یک پناهگاه نیویورکی رخ دهد. روسوم و مریودر در آغاز به بازسازی صحنه غواصی پرتعلیق «Black Widow» فکر کرده بودند؛ سکانسی که در آن دو زن زیر آب میان دو حس متضاد، تهدید و صمیمیت، قرار میگیرند. روسوم گفت: «در فیلم، وقتی آنها در نیمه دوم داستان با هم دوست میشوند، یک سکانس غواصی فوقالعاده دارند. زیر آباند و فضا پرتنش است؛ نمیدانی قرار است همدیگر را بکشند یا ببوسند، واقعاً نمیدانی حالوهوای صحنه چیست.»
او با خنده یادآوری کرد که مدام از مریودر میخواسته بود بودجهای برای سواحل کرواسی کنار بگذارد: «میگفتم: “لیز، باید برای ساحلهای کرواسی پول نگه داریم.” لیز هم میگفت: “فکر نمیکنم به ساحلهای کرواسی برویم.” من هم میگفتم: “لعنتی، اما مشوقهای مالیاتی کرواسی برای آن صحنه ساحلی چه میشود؟”»
اما برنامه تولید آنها را به پناهگاهی در نیویورک و فیلمبرداری زمستانی رساند. مریودر گفت: «آخرش در زمستان، سر از یک پناهگاه زنان فعال در کار جنسی در نیویورک درآوردیم و همین شد که شد.» روسوم نیز توضیح داد که بخش حمامهای لوکیشن در واقع داخل یک دبیرستان دولتی بود و بخاری که برای ایجاد مه در صحنه استفاده میشد، مرتب سیستم هشدار دود مدرسه را فعال میکرد. او گفت: «در همان صحنه بزرگ که او اسلحه را به سمتم گرفته و من تحت تأثیر فنتانیل تلاش میکنم فرار کنم، آژیر آتشسوزی مدام به صدا درمیآمد و همه، از جمله ما، مجبور میشدیم وسط صحنه مدرسه را تخلیه کنیم. روز خیلی سختی بود و اصلاً شبیه ساحل کرواسی نبود.»
مریودر با طعنه پاسخ داد: «دقیقاً مثل ساحل بود!» و روسوم، با اشاره به تمدید سریال برای فصل دوم، گفت: «چه کسی میداند؟ امیدوارم. لیز، آن ساحل کرواسی را به من بده.»
فصل اول «Furious» در کنار رابطه آلیس و کاترین، به رابطه پیچیده آلیس با جی ایستون با بازی جیک لیسی نیز میپردازد. مریودر درباره بازی لیسی گفت: «واقعاً دلم برایش میسوزد، چون آدم خیلی خوبی است، اما انگار حالا در نقش آدمهای واقعاً بد گیر افتاده است. میخواهم علناً بگویم که او آدم خیلی خوبی است.»
روسوم معتقد است همین ویژگی، به بازی لیسی عمق داده است: «برای اینکه چنین شخصیتی انسانی باشد و تکبعدی نشود، باید لطافت و مهربانی هم در او وجود داشته باشد.» او به صحنه طولانی قسمت پنجم، «Pick a Sticker»، اشاره کرد؛ جایی که آلیس برای بهدست گرفتن دوباره کنترل، جی را به دام میاندازد و هوشیاریاش را به خطر میاندازد. روسوم گفت: «او طوری بازی میکند که انگار خودش هم میترسد باور کند آدم بدی است. گاهی واقعاً مهربان و جذاب است، گاهی واقعاً لطیف است، و بعد تبدیل به یک هیولا میشود.»
به گفته روسوم، همین پیچیدگی است که تصویر سریال از خشونت خانگی را اثرگذار میکند: «موضوع خیلی پیچیدهتر از این جمله است که “این مرد با او بدرفتاری میکند، پس چرا ترکش نمیکند؟” این نگاه تقلیلگرایانهای است که جامعه با آن زنان را مجازات کرده است.»
در پایان فصل، آلیس و دنی با بازی اسکوت مکنیری، فرصتی کوتاه برای آرامش در خانهای نزدیک ساحل پیدا میکنند؛ فرصتی که به یک نزدیکی در ساحل سرد نیویورک ختم میشود. مریودر گفت: «فکر میکردم در پایان، همه ما لازم داشتیم در آن خانه ساحلی باشیم.» روسوم هم با خنده گفت: «لیز گفت: “این تنها ساحلی است که گیرت میآید!”»
اما این آرامش موقتی است و گذشته آلیس همچنان میان آنها حضور دارد. روسوم گفت: «در آن لحظه انگار تلاش میکنند باور کنند آن نوار وجود ندارد، اما در نهایت نمیتوانند، چون فلشمموری آنجاست و میدانند باید کاری دربارهاش انجام دهند. گذشته حتی در رابطهها و تعاملهای آینده آدم حضور دارد.»
او به رویارویی آلیس با فیلم قربانی شدن خودش در قسمت پایانی اشاره کرد و گفت: «او میفهمد که این اتفاق واقعاً برایش افتاده، بیرون از وجودش هم هست و دستکم ۵۰ هزار نفر آن را دانلود و تماشا کردهاند. دانستن این موضوع بسیار سخت است؛ برای دنی هم سخت است که درباره او بداند. برای یک مرد، سوال این است که چطور میتواند تمامیت وجود او را، با همه آسیبهای گذشتهاش، بپذیرد.»
مریودر گفت در مرحله پستولید پیشنهادی برای حذف صحنه گفتوگوی آلیس و دنی پس از بازگشت از ساحل مطرح شده بود، اما او بر حفظ آن تأکید کرده است: «مهم بود نشان بدهیم فقط یک نزدیکی در ساحل نیست. گفتوگویی که بعد از برگشت به خانه دارند، مهم است، چون همان چیزهایی هستند که باید در ادامه با آنها روبهرو شوند.»
درباره آینده «Furious»، مِریوِدِر ابتدا با شوخی گفت: «در واقع میخواهیم مستقیم برویم سراغ فصل سوم و فصل دوم را در یک ایمیل تعریف کنیم!» روسوم نیز در پاسخ گفت: «برای ساخت فصل دوم هیجانزدهایم؛ خیلی دوست داریم ادامه بدهیم.» فصل دوم میتواند به پیامدهای تصمیمهای آلیس، از جمله مواجهه او با گذشته خودش و اطلاعاتی که از دانلودکنندگان ویدئو در اختیار دارد، بپردازد.
مریودر در کنار «Furious»، در حال توسعه اقتباسی از خاطرات «The Woman in Me» بریتنی اسپیرز با جان ام. چو است. او درباره این پروژه گفت هنوز برای بیان جزئیات خیلی زود است، اما آن را «کار رویایی» توصیف کرد. روسوم نیز با شوخی گفت: «هیچ کاری نیست که او نتواند انجام دهد. من از همین حالا دنبال کلاهگیس بلوند هستم؛ خودم را انتخاب کردهام. کمی برایش بزرگ شدهام، اما…»
