داویکا هورن در «وارث»؛ مادربزرگی جوان با روح هزارپای شیطانی

داویکا هورن و بانجونگ پیسانتاناکون، زوج موفق فیلم «پee Mak»، با پروژه‌ای تازه در ژانر وحشت دوباره کنار هم قرار گرفته‌اند. فیلم «وارث» (Inherit) که در بخش سنترپیس جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو برای نخستین‌بار به نمایش درمی‌آید، داستان خانواده‌ای ثروتمند را روایت می‌کند که پشت ظاهر آراسته و زندگی مجللشان، رازهایی هولناک پنهان شده است.

هورن در «وارث» نقش وورانارت را بازی می‌کند؛ مادربزرگی بیش از هشتاد ساله که ظاهری به‌طرز غیرعادی جوان دارد. راز این جوانی، روح یک هزارپای اهریمنی است که قرن‌ها در وجود او زندگی کرده و حالا به دنبال جسمی تازه می‌گردد. اویی، کوچک‌ترین عضو خانواده ماناسوانیچ با بازی بایپور تیتیا جیراپورنسیلپ، به هدف احتمالی این نیروی تاریک تبدیل می‌شود.

این فیلم اقتباسی از رمان ترسناک تایلندی «Tayard Asoon» است که ترجمه انگلیسی آن با عنوان «The Demon’s Heir» منتشر شده است. داستان، با ورود غیرمنتظره یکی از بستگان به خانه خانواده آغاز می‌شود؛ اتفاقی که گذشته پنهان ماناسوانیچ‌ها را به سطح می‌آورد و نظم ظاهراً بی‌نقصشان را از هم می‌پاشد.

داویکا هورن می‌گوید ایفای این نقش، تفاوت چشمگیری با تجربه‌های قبلی او در آثار ترسناک داشته است. او توضیح می‌دهد: «وحشت برای من ژانر تازه‌ای نیست، اما “وارث” مسیر متفاوتی بود. بازی در نقش مادرسالاری شیطانی که قرن‌ها عمر کرده، لایه‌های بسیار بیشتری داشت. باید سنگینی خاطرات او را منتقل می‌کردم، نه فقط ترسناک بودنش را. همه‌چیز به نشانه‌های ظریف وابسته بود؛ یک نگاه، یک مکث. کار سختی بود، اما به‌شدت ارزشش را داشت.»

«وارث» دومین همکاری مهم هورن و پیسانتاناکون پس از «Pee Mak» به شمار می‌رود؛ کمدی ترسناکی که در سال ۲۰۱۳ به موفقیتی عظیم رسید و همچنان پرفروش‌ترین فیلم تاریخ اکران تایلند محسوب می‌شود. هورن در سال‌های اخیر نیز با فیلم «A Useful Ghost» مورد توجه قرار گرفت؛ اثری که جایزه بزرگ هفته منتقدان جشنواره کن ۲۰۲۵ را دریافت کرد.

پیسانتاناکون که با فیلم «Shutter» به شهرتی جهانی رسید، در ساخت «وارث» به اهمیت لوکیشن و فضای بصری توجه ویژه‌ای داشته است. او می‌گوید در سینمای وحشت امروز، تصویر تازه و اتمسفر منحصربه‌فرد اهمیت تعیین‌کننده دارد. عمارت خانواده ماناسوانیچ نیز در واقع یک مکان واقعی نیست؛ فضای آن با ترکیب سه لوکیشن حقیقی و یک دکور استودیویی ساخته شده تا دقیقاً حس‌وحال مدنظر گروه را ایجاد کند.

کارگردان تایلندی، علاقه فراگیر مردم کشورش به قصه‌های ارواح را یکی از مهم‌ترین سرچشمه‌های سینمای وحشت تایلند می‌داند. به گفته او، اگر ژاپن با مانگا و کره‌جنوبی با وب‌تون شناخته می‌شود، در تایلند برنامه‌های رادیویی تماس‌محورِ روایت داستان ارواح، بخشی از میراث فرهنگی معاصر مردم هستند؛ علاقه‌ای که انگار در تار و پود زندگی روزمره‌شان جریان دارد.

با این حال، پیسانتاناکون معتقد است سینمای تایلند در سطح بین‌المللی دیگر صرفاً با داستان‌های ارواح تعریف نمی‌شود. موفقیت درام خانوادگی «How to Make Millions Before Grandma Dies»، تریلر «Bad Genius» و فیلم ترسناک-اکشن «Death Whisperer» نشان داده آثار تایلندی می‌توانند با ژانرها و روایت‌های متنوع‌تری نیز مخاطب جهانی پیدا کنند.

«وارث» در چنین شرایطی می‌کوشد از میراث پررنگ قصه‌های روح و تسخیر در تایلند استفاده کند، اما هراس خود را فقط به هیولا و شوک‌های ناگهانی محدود نکند. حضور مادربزرگی که جوانی‌اش بهایی شوم دارد، این فیلم را به روایتی درباره خانواده، تداوم قدرت و ترسی تبدیل می‌کند که شاید خطرناک‌ترین شکلش، در نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی پنهان شده باشد.