۱۵ قسمت ضعیف سریال «Seinfeld» از نگاه کاربران IMDb
حتی یکی از بهترین کمدیهای تاریخ تلویزیون هم قسمتهای کمرمق دارد؛ از اپیزودهای ناپخته فصل اول تا یک مرور یکساعته که پایینترین امتیاز سریال را گرفته است
«Seinfeld» اغلب در فهرست بهترین سیتکامهای تاریخ دیده میشود؛ مجموعهای که با تبدیل جزئیترین دردسرهای روزمره به موقعیتهای کمیک، تعریف تازهای از کمدی تلویزیونی ارائه کرد. بااینحال، حتی طرفداران سرسخت جری، جورج، الین و کریمر هم درباره کیفیت تمام قسمتهای آن اتفاقنظر ندارند.
این سریال طی ۹ فصل، از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۸ روی آنتن رفت و نزدیک به ۲۰۰ قسمت داشت. لری دیوید، یکی از خالقان اصلی مجموعه، در دو فصل پایانی حضور محدودی داشت و تنها برای نوشتن پایان جنجالی سریال بازگشت. تغییرات پشت صحنه، ناپختگی فصلهای ابتدایی و فرسودگی برخی ایدهها باعث شد تعدادی از اپیزودها نتوانند به استانداردهای همیشگی «Seinfeld» برسند.
فهرست زیر ۱۵ قسمت دارای پایینترین امتیاز کاربران IMDb را معرفی میکند. بعضی انتخابها قابلدرکاند، اما حضور چند اپیزود مهم و خاطرهانگیز در میان آنها ممکن است طرفداران قدیمی را حسابی غافلگیر کند.
۱۵. «The Stand-In»؛ امتیاز ۷.۶
فصل پنجم معمولاً یکی از دورههای اوج «Seinfeld» شناخته میشود، اما «The Stand-In» نتوانست به اندازه دیگر قسمتهای این فصل محبوب باشد.
کریمر میخواهد به دوست کوتاهقامتش، میکی، کمک کند تا شغل بدلکاری خود در سریال «All My Children» را حفظ کند. میکی باید بهجای یک بازیگر کودک جلوی دوربین قرار بگیرد، اما رشد قد آن کودک موقعیت شغلیاش را به خطر انداخته است. کریمر هم پیشنهاد میکند با پوشیدن کفشهای لژدار، بلندتر به نظر برسد.
در خط داستانی دیگر، قرار عاشقانه الین زمانی به شکلی عجیب و آزاردهنده به هم میریزد که مرد همراهش رفتار اروتیک نامناسبی نشان میدهد. واکنش متعجب الین یکی از لحظات بهیادماندنی اپیزود است، اما داستانهای مختلف در پایان به شکل رضایتبخشی به یکدیگر متصل نمیشوند. نتیجه مجموعهای از اتفاقات بامزه اما پراکنده است که انسجام بهترین اپیزودهای «Seinfeld» را ندارد.
۱۴. «The Money»؛ امتیاز ۷.۶
«The Money» در فصل هشتم پخش شد؛ دورهای که نبود لری دیوید در اتاق نویسندگان بیش از گذشته احساس میشد.
جری تلاش میکند یک کادیلاک را از مردی در فلوریدا پس بگیرد؛ همان خودرویی که پیشتر نتوانسته بود از والدینش بخرد. ماجرا با هزینههای سنگین تعمیر خودرو و خوابیدن جری داخل ماشین پیچیدهتر میشود، اما این خط داستانی برخلاف ظرفیت اولیهاش، چندان هیجانانگیز از کار درنمیآید.
در سوی دیگر، سارا سیلورمن در نقش امیلی، دوستدختر کریمر، ظاهر میشود. سندرم پای بیقرار امیلی اجازه نمیدهد کریمر شبها بخوابد. او برای فرار از همخوابی با امیلی نقشههای مختلفی میکشد، اما ترس از دزد باعث میشود نتواند تنها بخوابد. فضای بیش از اندازه نمایشی، داستانهای نامنسجم و موقعیتهایی که کشدار به نظر میرسند، «The Money» را به یکی از نقاط کمفروغ فصل هشتم تبدیل کردهاند.
۱۳. «The Friars Club»؛ امتیاز ۷.۶
برخی اپیزودهای «Seinfeld» چند داستان بهظاهر نامرتبط را با مهارت به یک نقطه مشترک میرسانند. «The Friars Club» از فصل هفتم تلاش میکند همین فرمول را اجرا کند، اما تعداد زیاد ماجراها در زمان ۲۲ دقیقهای اپیزود به آشفتگی منجر میشود.
جری در جریان یک نمایش شعبدهبازی، کت مخصوص باشگاه فرایرز را گم میکند و همراه جورج به دنبال پس گرفتن آن میرود. الین میکوشد ثابت کند همکار ناشنوایش درباره وضعیت خود دروغ میگوید و کریمر نیز تصمیم گرفته در چند نوبت کوتاه طی روز بخوابد. این برنامه خواب عجیب باعث میشود دوستدخترش تصور کند او مرده است؛ آن هم در شرایطی که دیگر شریک عاطفی زن، یک خلافکار خطرناک است.
سرقت یک کت دیگر از اجراکنندگان سیرک و ترسیدن الین هنگام استفاده از سمعک همکارش، پایانی شلوغ برای اپیزودی رقم میزند که هرگز تعادل لازم را پیدا نمیکند. بازی مهمان راب اشنایدر نیز از نقاط بحثبرانگیز این قسمت است.
۱۲. «The Busboy»؛ امتیاز ۷.۶
شاید یکی از دلایل کمتوجهی به «The Busboy» این باشد که پس از اپیزود تحسینشده «The Chinese Restaurant» در فصل دوم پخش شد. مقایسه با یکی از بهترین قسمتهای سریال، طبیعتاً کار آن را دشوارتر میکند.
جورج ناخواسته باعث اخراج پیشخدمتی به نام آنتونیو میشود و برای جبران اشتباه خود سراغ او میرود. تلاشهای جورج، مثل همیشه، وضعیت را بدتر میکند و آنتونیو بیش از پیش از او متنفر میشود. همزمان، الین که دیگر علاقهای به مرد همراهش ندارد، برای پایان دادن به اقامت یکهفتهای او لحظهشماری میکند و میخواهد هرچه سریعتر وی را به فرودگاه برساند.
برخورد ناگهانی آنتونیو و دوستپسر الین در پایان، دو خط داستانی را به هم پیوند میدهد، اما این اتصال کمی تصنعی به نظر میرسد. بااینوجود، «The Busboy» نمونهای ابتدایی از همان ساختاری است که بعدتر به امضای روایی «Seinfeld» تبدیل شد و امتیاز ۷.۶ برای آن اندکی سختگیرانه به نظر میرسد.
۱۱. «The Stake Out»؛ امتیاز ۷.۵
«The Stake Out» دومین قسمت فصل اول و نخستین حضور جولیا لوئی درایفوس در نقش الین است؛ شخصیتی که بعدها به یکی از مهمترین چهرههای کمدی تلویزیونی دهه ۱۹۹۰ تبدیل شد.
جری در حضور الین، دوستدختر سابقش، نمیتواند بهراحتی با زنان دیگر ارتباط برقرار کند. او در مهمانی با زنی آشنا میشود، اما نامش را نمیداند و برای پیدا کردن اطلاعات بیشتر درباره او دست به تجسس میزند.
ریتم سریال در این مقطع هنوز شکل نهایی خود را پیدا نکرده بود و رابطه شخصیتها نیز به پویایی فصلهای بعد نرسیده بود. بااینحال، این اپیزود از نظر تاریخی اهمیت دارد؛ زیرا جورج برای نخستینبار نام جعلی «آرت وندلی» را به کار میبرد. این نام بعدها به یکی از شوخیهای تکرارشونده و محبوب سریال تبدیل شد و حتی تا قسمت پایانی ادامه پیدا کرد.
۱۰. «The Ex-Girlfriend»؛ امتیاز ۷.۵
داستان «The Ex-Girlfriend» کاملاً با روح «Seinfeld» سازگار است. جورج رابطهاش را با زنی جذاب به نام مارلین تمام میکند، اما جری کمی بعد با او وارد رابطه میشود. طولی نمیکشد که همان عادتهایی که جورج را آزار میداد، جری را نیز کلافه میکند.
کریمر در داستانی جداگانه درگیر فروشگاهی میشود که مشتریان میتوانند میوههای خریداریشده را پس بدهند. الین نیز با همسایهای مواجه است که رفتار دوستانهاش بهتدریج سرد میشود.
مشکل اصلی، معرفی سریع چند خط داستانی است که هرگز بهدرستی به یکدیگر وصل نمیشوند. اپیزود نه لحظهای بسیار نمادین دارد و نه پایانی که پراکندگی روایت را جبران کند. البته «Seinfeld» هنوز در فصل دوم بود و برای رسیدن به دوران طلایی خود زمان نیاز داشت.
۹. «The Suicide»؛ امتیاز ۷.۴
«The Suicide» از فصل سوم، نخستین حضور وین نایت در نقش نیومن را رقم میزند؛ همسایه بدخلق و دشمن همیشگی جری که بعدها به یکی از شخصیتهای فرعی محبوب مجموعه تبدیل شد.
دوستپسر خشن زنی به نام جینا اقدام به خودکشی میکند و به کما میرود. جری با وجود تردیدهایش وارد رابطهای پنهانی با جینا میشود و نیومن نیز برای خراب کردن این رابطه دستبهکار میشود.
موضوع حساس خودکشی و استفاده کمدی از پیامدهای آن ممکن است برای بخشی از مخاطبان امروز ناخوشایند باشد. در مقابل، ماجرای جورج از نقاط قوت اپیزود است. یک پیشگو درباره سفر او به جزایر کیمن هشدار مبهمی میدهد و جورج برنامه سفر را به کریمر میسپارد. کریمر هم سر از ساحل برهنهها و جلسه عکاسی مجله اسپورتس ایلاستریتد درمیآورد و با مدلها مهمانی میگیرد.
اگر شما یا فردی در اطرافتان با افکار خودکشی یا بحران روانی روبهرو است، دریافت کمک فوری از اورژانس، مراکز مداخله در بحران یا متخصصان سلامت روان میتواند حیاتی باشد.
۸. «The Stranded»؛ امتیاز ۷.۴
امتیاز پایین «The Stranded» کمی عجیب است؛ زیرا یکی از مشهورترین جملات الین در همین قسمت شنیده میشود.
جری و الین همراه جورج به مهمانی یکی از همکاران او در لانگآیلند میروند. جورج با همکارش آوا گرم میگیرد و جری و الین را بدون وسیله بازگشت رها میکند. این دو باید منتظر کریمر بمانند؛ کسی که پیدا کردن مسیر برایش سادهترین کار دنیا نیست. در این فاصله، آنها مجبورند گفتوگوهای خستهکننده مهمانان، از جمله بحث درباره اخلاق پوشیدن خز، را تحمل کنند.
وقتی یکی از حاضران با لهجهای خاص درباره گم شدن نامزدش شکایت میکند، الین با عصبانیت میگوید: «شاید دینگو بچهات را خورده باشد!» این جمله ابتدا در «Seinfeld» ساخته نشد، اما اجرای جولیا لوئی درایفوس آن را به یکی از نقلقولهای ماندگار سریال تبدیل کرد. ممکن است کلیت اپیزود فراموششدنی باشد، اما طعنه الین هنوز هم به همان اندازه نیشدار و خندهدار است.
۷. «The Robbery»؛ امتیاز ۷.۴
بخش زیادی از فصل اول «Seinfeld» در حال آزمونوخطا سپری شد و «The Robbery»، سومین قسمت سریال، یکی از نمونههای روشن این دوره است.
کریمر در آپارتمان جری را باز میگذارد و همین بیاحتیاطی به سرقت وسایل خانه منجر میشود. جری به فکر نقلمکان به ساختمانی دیگر میافتد، اما این تصمیم رقابتی پنهان میان دوستانش ایجاد میکند. الین میخواهد جری اسبابکشی کند تا خودش آپارتمان او را بگیرد و از همخانه آزاردهندهاش خلاص شود. جورج نیز به آپارتمان جدیدی که برای جری پیدا کرده علاقهمند میشود و کریمر به دنبال وسایل سرقتشده میگردد.
هر شخصیت مسیر مشخصی دارد، اما اپیزود هنوز بیش از اندازه به ایده «نمایشی درباره هیچچیز» تکیه میکند. شخصیتها و ریتم کمدی نیز هنوز به شکل آشنای فصلهای بعدی نرسیدهاند.
۶. «The Baby Shower»؛ امتیاز ۷.۴
جری آپارتمانش را برای برگزاری جشن سیسمونی دوست الین، لزلی، در اختیار آنها میگذارد. جورج که در گذشته قرار عاشقانه بدی با لزلی داشته، این فرصت را مناسب میبیند تا بالاخره با او روبهرو شود.
همزمان، کریمر ترتیبی میدهد تا دوستان روسش کابل غیرقانونی برای جری نصب کنند و جری هم از پیامدهای این کار به وحشت میافتد. اپیزود جاهطلبانهتر از قسمتهای معمول فصل دوم است، سکانسهای خیالی دارد و در پایان تمام خطوط داستانی را به یکدیگر متصل میکند.
مشکل اینجاست که شخصیتها برای پیشبرد داستان، غیرمنطقیتر از حالت معمول رفتار میکنند؛ اتفاقی که حتی با استانداردهای عجیب «Seinfeld» هم توی ذوق میزند. شاید اگر تمام ماجرا در همان آپارتمان جری باقی میماند، نتیجه منسجمتر و خندهدارتر میشد.
۵. «The Stock Tip»؛ امتیاز ۷.۳
«The Stock Tip» آخرین قسمت فصل کوتاه و پنجقسمتی نخست است و برخی منتقدان آن را یکی از تلاشهای بهتر این دوره میدانند. بااینحال، لحن خام و داستان ساده آن فاصله زیادی با شاهکارهای بعدی سریال، مانند «The Contest» و «The Marine Biologist»، دارد.
جورج، جری را متقاعد میکند روی سهامی سرمایهگذاری کند که دربارهاش اطلاعات محرمانه دریافت کرده است. وقتی منبع خبر در بیمارستان بستری میشود، جری وحشت میکند و پولش را بیرون میکشد؛ اما جورج تا پایان میماند و سود هنگفتی نصیبش میشود.
الین با دوستپسری گرفتار است که بیش از اندازه به گربهاش اهمیت میدهد و سفر جری با نامزدش به ورمانت نیز تحت تأثیر نگرانیهای مالی قرار میگیرد. داستانها ارتباط چندانی با هم ندارند، اما نشانههای پیشرفت خلاقانه سریال نسبت به قسمتهای قبلی در آن دیده میشود.
۴. «Good News, Bad News»؛ امتیاز ۷.۳
اولین قسمت «Seinfeld» که با نام «The Seinfeld Chronicles» هم شناخته میشود، بیش از آنکه اپیزودی عالی باشد، سندی جذاب از تولد یک پدیده تلویزیونی است.
الین در این قسمت حضور ندارد؛ زیرا جولیا لوئی درایفوس پس از سفارش تولید سریال به گروه بازیگران اضافه شد. لی گارلینگتون در نقش کلر، پیشخدمت کافه محبوب جری و جورج، ظاهر میشود. حتی کریمر هنوز شخصیت نهایی خود را پیدا نکرده و «کسلر» نامیده میشود.
خط اصلی داستان درباره ناتوانی جری در درک زبان بدن زنی است که برای دیدنش آمده. نتیجه بیشتر شبیه نسخه نمایشی یکی از گفتوگوهای واقعی جری ساینفلد و لری دیوید است تا اپیزودی از سریالی که بعدها میلیونها بیننده را مجذوب خود کرد. شوخیها گاهی جواب میدهند، اما فاصله این قسمت با فرمول تثبیتشده مجموعه کاملاً محسوس است.
۳. «Male Unbonding»؛ امتیاز ۷.۲
ایده اولیه «Male Unbonding» ظرفیت تبدیل شدن به یک داستان کلاسیک «Seinfeld» را دارد. جری با توصیه جورج تصمیم میگیرد از دوست قدیمی و ناخواستهاش، جوئل، «جدا شود»؛ اما وابستگی و احساساتی بودن جوئل این کار را دشوار میکند.
جری از رفتن به مسابقه نیویورک نیکس با جوئل منصرف میشود، ولی کریمر همراه او میرود و برخلاف انتظار، دوستی تازهای میان آنها شکل میگیرد.
این اپیزود زمانی ساخته شد که شخصیتها هنوز هویت کامل خود را پیدا نکرده بودند. الین تنها در یک صحنه ظاهر میشود، اما حضور کوتاهش از جری و جورج تعریفشدهتر به نظر میرسد. جورج نیز هنوز به شخصیت عصبی، خودخواه و انفجاری فصلهای بعد تبدیل نشده است. «Male Unbonding» شباهتهایی به نسخه محبوب «Seinfeld» دارد، اما همچنان یک نمونه آزمایشی و ناتمام به نظر میرسد.
۲. «The Dog»؛ امتیاز ۷.۱
«The Dog» پایینترین امتیاز را در میان اپیزودهای داستانی و اصلی «Seinfeld» دارد. برخلاف بیشتر قسمتهای این فهرست، این اپیزود متعلق به فصل نخست نیست و زمانی پخش شد که سریال باید هویت خود را پیدا کرده باشد.
جری در هواپیما با مردی بیمار آشنا میشود و ناچار میشود موقتاً از سگ پرسروصدای او مراقبت کند. صاحب حیوان برای پس گرفتنش بازنمیگردد و جری از ترس خراب شدن آپارتمان، برنامههایش با جورج و الین را لغو میکند.
سگ هرگز روی صفحه دیده نمیشود و مخاطب فقط پارسهای بلند و آزاردهندهاش را میشنود. نبود حیوان باعث میشود خط اصلی داستان حتی از جذابیت بصری یک سگ بازیگوش هم محروم بماند. تصمیم جری برای فرستادن آن به مرکز نگهداری حیوانات نیز او را بیش از اندازه سنگدل و دوستنداشتنی نشان میدهد.
داستان فرعی کریمر کمی بهتر است. او برای قطع رابطه با دوستدخترش واکنشی افراطی نشان میدهد، اما وقتی جری و الین از آن زن انتقاد میکنند، ناگهان تغییر موضع میدهد و علیه دوستانش میشود.
۱. «The Highlights of 100»؛ امتیاز ۶.۹
از نظر فنی، «The Highlights of 100» پایینترین امتیاز «Seinfeld» را دارد؛ هرچند نمیتوان آن را یک اپیزود واقعی و مستقل دانست. این برنامه ویژه به مناسبت رسیدن سریال به قسمت صدم ساخته شد و مجموعهای از صحنههای خاطرهانگیز شش فصل نخست را کنار هم قرار داد.
مونولوگ معروف جورج در «The Marine Biologist»، شکست کریمر در «The Contest»، شبیه شدن رفتار الین به جورج در «The Opposite» و سلام سرد و معروف جری به نیومن، همگی در این مرور حضور دارند.
مشکل این است که شوخیهای «Seinfeld» بدون مقدمه و زمینه داستانی، بخشی از اثرگذاری خود را از دست میدهند. بسیاری از لحظات مشهور سریال به دلیل مسیری که به آنها منتهی میشود خندهدارند، نه فقط جمله نهایی. افزون بر این، «The Highlights of 100» حدود یک ساعت طول میکشد و در بازبینی کامل سریال مانند مانعی بلند از شوخیهای بازیافتی عمل میکند.
حتی بدترین «Seinfeld» هم کاملاً بد نیست
پایینترین امتیاز این فهرست ۶.۹ است و آن هم به برنامهای مروری تعلق دارد، نه یک داستان تازه. اپیزودهای اصلی حتی در ضعیفترین حالت، امتیازی بالاتر از ۷ گرفتهاند؛ نکتهای که ثبات کیفی چشمگیر «Seinfeld» را نشان میدهد.
بخش بزرگی از قسمتهای کمامتیاز به فصل اول تعلق دارند؛ زمانی که نویسندگان، بازیگران و شخصیتها هنوز مشغول پیدا کردن لحن مناسب بودند. اپیزودهای فصلهای بعدی نیز معمولاً نه به دلیل فقدان شوخی، بلکه بهخاطر داستانهای پراکنده، پایانهای تصنعی یا رفتار بیش از اندازه اغراقآمیز شخصیتها مورد انتقاد قرار گرفتهاند.
شاید همه این ۱۵ قسمت در حد بهترین لحظات «Seinfeld» نباشند، اما حتی میان آنها هم تولد الین، نخستین حضور نیومن، شکلگیری نام آرت وندلی و چند نقلقول فراموشنشدنی دیده میشود. ظاهراً بد بودن برای «Seinfeld» هم کار سادهای نبوده است.
