سوهیل و بهزات اویگور؛ برادرانی که در پشت‌صحنه تئاتر نجات اویگور بزرگ شدند
نجات اویگور (Nejat Uygur)، از چهره‌های ماندگار تئاتر ترکیه، علاوه بر نقش‌های کمدی و ارتباط نزدیکش با تماشاگران، به دلیل شکل‌دادن یک خانواده تئاتری نیز شناخته می‌شود. سوهیل اویگور (Süheyl Uygur) و بهزات اویگور (Behzat Uygur)، دو تن از پنج پسر او، از کودکی در فضای گروه نمایشی پدر و مادرشان، نجلا اویگور (Necla Uygur)، رشد کردند و بعدها راه مستقل خود را در صحنه و تلویزیون ساختند.
آشنایی این دو برادر با تئاتر، صرفا به انتخاب شغلی دوران جوانی محدود نبود. نجات اویگور و نجلا اویگور سال‌ها با گروهشان به شهرهای مختلف ترکیه سفر می‌کردند و فرزندانشان نیز در همین زندگی پررفت‌وآمد، میان سالن‌ها، پشت‌صحنه‌ها و تمرین‌ها بزرگ شدند. بهزات اویگور در گفت‌وگوهای پیشین خود گفته بود که مادرش در دوران بارداری نیز روی صحنه می‌رفت و به همین دلیل، پیوند او با تئاتر را می‌توان از پیش از تولدش دانست.
سوهیل و بهزات نخستین تجربه‌های عملی بازیگری را در تئاتر نجات اویگور به دست آوردند. پدرشان در مصاحبه‌ای توضیح داده بود که پسرانش آموزش تئاتری را در گروه او آغاز کردند. خاطره‌ای که از کودکی بهزات نقل شده نیز به حال‌وهوای خانوادگی این گروه برمی‌گردد؛ او هنگام اجرای نمایشی که سوهیل در آن نقش داشت، چند بار از روی صحنه عبور کرده بود و پس از تذکر برادرش با شیطنت پاسخ داده بود: «این تئاتر پدر من است.» این جمله بعدها به بخشی از فضای نمایشی همان اجرا تبدیل شد.
نقطه عطف مسیر حرفه‌ای آن‌ها در سال ۱۹۹۱ رقم خورد؛ زمانی که سوهیل و بهزات با نام «تئاتر جوان‌های اویگور» (Genç Uygurlar Tiyatrosu) فعالیت مستقل خود را شروع کردند. نخستین نمایش آن‌ها «شاخ از گوش پیشی می‌گیرد» (Boynuz Kulağı Geçer) بود؛ اثری که نامش را نجات اویگور انتخاب کرد و کارگردانی آن را نیز بر عهده داشت. این گروه بعدها با نام تئاتر سوهیل-بهزات اویگور شناخته شد.
فعالیت این دو برادر در دهه ۱۹۹۰ از صحنه تئاتر فراتر رفت و حضورشان در برنامه «یکشنبه عالی» (Şahane Pazar) آن‌ها را به چهره‌هایی شناخته‌شده برای مخاطبان تلویزیون تبدیل کرد. شوخی‌های بداهه، هماهنگی طبیعی میان دو برادر و تجربه سال‌ها کار صحنه‌ای، از ویژگی‌هایی بود که در موفقیت تلویزیونی آن‌ها نقش داشت؛ با این حال تئاتر همچنان محور اصلی کارنامه‌شان باقی ماند.
سوهیل و بهزات اویگور در سال‌های بعد، میراث نمایشی پدرشان را به تکرار صرف آثار او محدود نکردند. آن‌ها تلاش کردند طنز متکی بر سنت تئاتر مردمی ترکیه را با زبان و دغدغه‌های روز پیوند بزنند. بازخوانی نمایش «برادران شیری» (Süt Kardeşler)، که نجات اویگور سال‌ها پیش روی صحنه برده بود، نمونه‌ای از این رویکرد است؛ اجرایی که در آن، این دو برادر به جای بازسازی بی‌کم‌وکاست یک خاطره، اثر را با بیان نسل خود به تماشاگر عرضه کردند.
