دیوید سورکمپ، صدای متمایز گروه پاولوفز داگ، در ۷۳سالگی درگذشت

دیوید سورکمپ، خواننده اصلی گروه پاولوفز داگ، در ۷۳سالگی درگذشت. اعضای گروه با انتشار پیامی در شبکه‌های اجتماعی، خبر درگذشت غیرمنتظره او در روز ۱۳ اکتبر را اعلام کردند. علت مرگ او اعلام نشده است.

ابی استایلینگ، از اعضای گروه، در این پیام نوشت: «با قلبی سنگین، خبر درگذشت غیرمنتظره دیوید سورکمپ، نیروی خلاق گروه، خواننده اصلی و دوست عزیزمان را با شما در میان می‌گذاریم. هیچ کلمه‌ای برای بیان چنین فقدان بزرگی کافی نیست. دل‌شکسته‌ایم و در عین حال، قدردان او هستیم. دیوید، موسیقی‌اش و خاطراتی که با هم ساختیم، همیشه با ما خواهند ماند.»

استایلینگ همچنین به سیلور، ایوان، خانواده سورکمپ و خانواده بزرگ پاولوفز داگ تسلیت گفت. او یادآوری کرد که سارا، همسر سورکمپ، نوامبر سال گذشته درگذشته بود و ابراز امیدواری کرد دیوید «در کنار عشقی که این‌همه دلتنگش بود، به آرامش رسیده باشد».

پاولوفز داگ اوایل دهه ۱۹۷۰ در سنت‌لوئیس شکل گرفت. این گروه هرگز مانند یس، جنسیس یا امرسون، لیک اند پالمر به نامی بدل نشد که سالن‌های عظیم را پر کند، اما با تداوم فعالیت و همراهی هوادارانی پرشور، جایگاه خود را در پراگرسیو راک حفظ کرد. حضور ویولن و فلوت در تنظیم‌ها، به موسیقی گروه گاه رنگی سمفونیک می‌داد و صدای زیر سورکمپ نیز یکی از ویژگی‌هایی بود که آن را در نزدیکی جهان موسیقایی یس قرار می‌داد.

نخستین آلبوم گروه، «Pampered Menial»، در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. تهیه‌کنندگی آن را سندی پرلمن و موری کروگمن بر عهده داشتند؛ دو چهره‌ای که در ساخت آلبوم‌های موفق بلو اویستر کالت نقش داشتند. پاولوفز داگ یک سال بعد، آلبوم «At the Sound of the Bell» را عرضه کرد که با حضور مهمانانی برجسته همراه بود؛ از جمله اندی مک‌کی، ساکسوفونیست راکسی میوزیک، و بیل بروفورد، درامر شناخته‌شده یس و کینگ کریمسون.

اما در نیمه دوم دهه ۱۹۷۰، با اوج‌گیری دیسکو و پانک، پراگرسیو راک از مرکز توجه فاصله گرفت. گروه در سال ۱۹۷۷ سومین آلبومش را ضبط کرد، ولی شرکت کلمبیا از نتیجه استقبال نکرد و حاضر به انتشار آن نشد. پاولوفز داگ پس از آن از هم پاشید و این آلبوم حدود سه دهه بعد، سرانجام به‌وسیله ناشر آلمانی راک‌ویل منتشر شد.

سورکمپ در دهه ۱۹۸۰ به سیاتل رفت و همراه با ایان متیوز، خواننده پیشین فیرپورت کانونشن، گروه های‌فای را تشکیل داد. او در سال ۱۹۹۰ پاولوفز داگ را برای انتشار آلبوم «Lost in America» دوباره گرد هم آورد؛ بازگشتی که راه را برای ادامه فعالیت، هرچند با وقفه‌هایی در سال‌های بعد، باز کرد.

سارا سورکمپ نیز در سال ۲۰۰۶ به‌عنوان نوازنده گیتار آکوستیک و خواننده به گروه پیوست. آخرین آلبوم پاولوفز داگ با حضور دیوید سورکمپ، «Wonderlust»، سال گذشته منتشر شد؛ آخرین فصل ضبط‌شده از همراهی طولانی او با گروهی که صدایش به آن هویت می‌داد.

میراث سورکمپ بیش از آنکه با ابعاد سالن‌های کنسرت سنجیده شود، در ماندگاری همین هویت شنیداری و پیوند با مخاطبان وفادارش معنا پیدا می‌کند. پاولوفز داگ در حاشیه نام‌های بزرگ پراگرسیو راک باقی ماند، اما برای شنوندگانش، صدای سورکمپ چیزی نبود که بتوان آن را با صدای دیگری اشتباه گرفت.