«The Invite» صدرنشین اچ‌بی‌او مکس شد؛ مهمانی معذب‌کننده اولیویا وایلد چرا تماشاگران را جذب کرده است؟
فیلم «The Invite» به رتبه نخست پربیننده‌ترین فیلم‌های اچ‌بی‌او مکس (HBO Max) رسیده و در حال حاضر بزرگ‌ترین موفقیت سینمایی این پلتفرم از نظر تماشا محسوب می‌شود. اما چرا این مهمانی سرشار از تنش و موقعیت‌های خجالت‌آور، تا این اندازه برای سینمادوستان جذاب شده است؟ پاسخ کوتاه، کیفیت فیلم است؛ هرچند برای فهمیدن دلایل موفقیتش باید کمی بیشتر به آن نزدیک شد.
«The Invite» سومین فیلم اولیویا وایلد در مقام کارگردان است و خود او در کنار ست روگن، پنه‌لوپه کروز و ادوارد نورتون در آن بازی می‌کند. فیلم روز جمعه، ۲۳ اکتبر، به «اچ‌بی‌او مکس» آمد و به زنجیره موفقیت‌های ای۲۴ (A24) در سال ۲۰۲۶ اضافه شد؛ سالی که برای این استودیوی مستقل دستاوردهای چشمگیری داشته است.
فیلم ترسناک «Backrooms» ساخته کین پارسونز، با ریشه‌هایی در داستان‌های ترسناک اینترنتی، به پرفروش‌ترین اثر تاریخ «ای۲۴» تبدیل شد. این استودیو در ماه اکتبر نیز با مستند ناآرام‌کننده و درخشان «You Can See Everything» موفقیت دیگری در گیشه به دست آورد. «Backrooms» هم مدتی است جایگاه خود را در میان ۱۰ فیلم پربیننده «اچ‌بی‌او مکس» حفظ کرده است.
در میان این موفقیت‌ها، «The Invite» نخستین‌بار در ماه ژانویه در جشنواره فیلم ساندنس (Sundance Film Festival) ۲۰۲۶ به نمایش درآمد و بلافاصله تحسین منتقدان را برانگیخت. اکران محدود آن در پایان ژوئن آغاز شد و از ۱۰ ژوئیه به اکران گسترده رسید؛ مسیری که استقبال تماشاگران را هم به همراه داشت.
این استقبال، با توجه به جنس فیلم، دستاورد مهمی است. «The Invite» از آن آثاری است که موقعیت‌هایش می‌تواند تماشاگر را از شدت معذب‌شدن روی صندلی جابه‌جا کند. رشیدا جونز و ویل مک‌کورمیک فیلمنامه را با اقتباس از اثر اسپانیایی سال ۲۰۲۰ سسک گای، «The People Upstairs (Sentimental)»، نوشته‌اند. نتیجه، فیلمی است که بیش از هر چیز به یک نمایش صحنه‌ای روی پرده سینما شباهت دارد.
داستان تقریبا به‌طور کامل داخل یک آپارتمان می‌گذرد. جو و آنجلا، با بازی روگن و وایلد، زوجی هستند که نارضایتی از زندگی مشترکشان به‌وضوح پیداست. آن‌ها همسایه‌هایشان، هاوک و پینا با بازی نورتون و کروز، را به شام دعوت می‌کنند؛ دعوتی که خیلی زود به برخوردی پرتنش و به‌شدت ناخوشایند تبدیل می‌شود.
پیش از پرداختن به کارگردانی وایلد، باید از بازی او گفت. او سال‌هاست بازیگری قابل‌اتکا بوده، اما در «The Invite» با حالت‌های چهره‌اش ظرافت‌هایی خلق می‌کند که هم غافلگیرکننده‌اند و هم بسیار بامزه. آنجلا زنی عصبی، سخت‌گیر و به‌شدت سرکوب‌شده است که می‌خواهد همه‌چیز بی‌نقص باشد. به‌هم‌ریختنش در مواجهه با ترجیحات غذایی سخت‌گیرانه پینا، یکی از نمونه‌های درخشان این بازی است.
در سوی دیگر، جو قرار دارد؛ معلم موسیقی و نوازنده‌ای راحت‌گیر که اساسا دلش نمی‌خواهد میزبان مهمانی شام باشد و ترجیح می‌دهد در تنهایی ماری‌جوانا بکشد. تضاد این دو شخصیت، از همان ابتدا زمینه‌ای مناسب برای اصطکاک فراهم می‌کند.
اما مسئله فقط اختلاف‌های این زوج نیست. به گفته جو و آنجلا، سروصدای رابطه اروتیک هاوک و پینا بیش از حد بلند است و آن‌ها امیدوارند سر میز شام این موضوع را با همسایه‌هایشان مطرح کنند. روشن است که چنین گفت‌وگویی قرار نیست آرام و بی‌دردسر پیش برود. اوضاع به‌شکلی لذت‌بخش از کنترل خارج می‌شود؛ مسیری که بهتر است جزئیاتش برای تماشای فیلم دست‌نخورده بماند.
پس از «Don’t Worry Darling»، نگاه بخشی از مخاطبان به وایلد در مقام کارگردان منفی شد. با این حال، به نظرم آن فیلم به‌اندازه‌ای که گاهی توصیف می‌شود ضعیف نیست و حاشیه‌های آشفته تور تبلیغاتی‌اش را هم نمی‌توان در شکل‌گیری فضای پیرامونش نادیده گرفت. اما «The Invite» حالا بحث را دوباره به خود سینما برمی‌گرداند.
وایلد با این فیلم نشان می‌دهد کارگردانی واقعا توانمند است؛ هرچند به باور من، پیش‌تر با «Booksmart» در سال ۲۰۱۹ هم این توانایی را ثابت کرده بود. «The Invite» در تمام ۱۰۷ دقیقه‌اش منسجم و پرتنش باقی می‌ماند. در عین حال، برخی قاب‌ها با همکاری وایلد و آدام نیوپورت‌برا، مدیر فیلم‌برداری، از نظر بصری چشمگیرند. فضای بسته آپارتمان به محیطی خفقان‌آور تبدیل می‌شود و همین کنترل بر فضا، فیلم را در شمار آثار شاخص سال قرار می‌دهد.
آیا این موفقیت می‌تواند به فصل جوایز هم برسد؟ مراسم اسکار (Academy Awards) در مارس ۲۰۲۷ برگزار می‌شود و نامزدهای بخش‌های اصلی تا ژانویه همان سال مشخص نخواهند شد. بنابراین هر پیش‌بینی در این مرحله صرفا گمانه‌زنی است. با این حال، به نظرم «The Invite» ظرفیت آن را دارد که یکی از مدعیان غافلگیرکننده رقابت باشد؛ به‌ویژه در رشته‌های بهترین فیلم، کارگردانی، بازیگر زن، بازیگر زن مکمل و بازیگر مرد مکمل.
نبودن نام رشته بهترین بازیگر مرد در این فهرست، به معنای نادیده‌گرفتن توانایی ست روگن نیست. او بازیگر، نویسنده و کارگردانی تحسین‌برانگیز است و در سال‌های اخیر هم رشد محسوسی در بازیگری داشته، اما اجرای او در این فیلم تا حدی به همان الگوی آشنای روگن نزدیک است. در رقابتی که انتظار می‌رود بسیار فشرده باشد، تصور رسیدن او به جمع نامزدهای این رشته دشوارتر است.
در مقابل، وایلد می‌تواند هم برای کارگردانی و هم برای بازیگری مطرح شود؛ اتفاقی که در صورت تحقق، دستاوردی چشمگیر خواهد بود. کروز و نورتون نیز در نقش‌های مکمل شانس قابل‌توجهی دارند. کروز در سال ۲۰۰۸ برای «Vicky Cristina Barcelona» برنده جایزه بهترین بازیگر زن مکمل «اسکار» شد. نورتون هم برای «Primal Fear»، «Birdman» و «A Complete Unknown» سه نامزدی بازیگر مرد مکمل و برای «American History X» یک نامزدی بازیگر مرد اصلی در کارنامه دارد.
فعلا همه این‌ها پیش‌بینی است و قضاوت نهایی را باید به تماشای فیلم سپرد. «The Invite» اکنون در «اچ‌بی‌او مکس» در دسترس است؛ دعوتی که پذیرفتنش می‌ارزد، حتی اگر مهمانی‌اش چندان راحت و خوشایند نباشد. کاربران ایرانی هم می‌توانند از آریا مووی به تماشای آن بنشینند.
