هیلاری داف از خستگی دوران «Lizzie McGuire» گفت؛ می‌خواستم خودم را ببینند
داف با بازخوانی «What Dreams Are Made Of» به ترانه‌ای برگشته که زمانی نمی‌خواست اجرایش کند؛ بازگشتی که برای او معنای آشتی با گذشته را دارد.
ترانه‌ای که برای بسیاری از طرفداران هیلاری داف یادآور رویاهای نوجوانی است، برای خود او زمانی با خستگی و تلاش برای بیرون‌آمدن از سایه یک شخصیت همراه بود. داف در گفت‌وگویی تازه با مجله پیپر توضیح داده که هنگام ساخت «The Lizzie McGuire Movie» چنان از بازی در نقش لیزی خسته شده بود که می‌خواست مخاطبان بالاخره او را با نام و هویت خودش بشناسند، نه فقط با شخصیتی که به شهرتش رسانده بود.
داف درباره روزهای فیلم‌برداری این اثر در ایتالیا گفت: «آن موقع دیگر حسابی از لیزی خسته شده بودم. یک سال ۳۰ قسمت ضبط کرده بودم و سال بعد ۳۵ قسمت. به ستاره بزرگی تبدیل شده بودم و همه مرا لیزی صدا می‌زدند. بعد برای ساخت فیلم به ایتالیا رفتم و فکر می‌کنم حسم این بود که: “دیگر لعنتی، کارم با تو تمام است.” می‌خواستم مردم خودم را ببینند. دیگر برایم لذت‌بخش نبود.»
سریال «Lizzie McGuire» در ژانویه ۲۰۰۱ از شبکه دیزنی آغاز شد و داف را به شهرت رساند. لالین، آدام لمبرگ، جیک توماس، هالی تاد و رابرت کارادین نیز در آن حضور داشتند. این مجموعه پس از دو فصل و ۶۵ قسمت در سال ۲۰۰۴ به پایان رسید؛ فیلم سینمایی آن نیز در سال ۲۰۰۳ اکران شده بود.
یکی از ماندگارترین یادگارهای فیلم، ترانه «What Dreams Are Made Of» است؛ قطعه‌ای که داف امسال برای نخستین بار در تور «Small Rooms, Big Nerves» به‌صورت زنده اجرا کرد و نسخه بازضبط‌شده آن را در مینی‌آلبوم «(Mine)» محصول ۲۰۲۶ قرار داد. با این حال، رسیدن به این نقطه برای او به گذشت زمان نیاز داشت.
او توضیح داد: «حالا که آن را می‌خوانم، حس خیلی بهتری دارم. می‌توانم همراه مردم، چیزی را که این ترانه برایشان معنا داشته و چیزی را که امروز برای خودم معنا دارد، جشن بگیرم. نمی‌خواهم ناسپاس به نظر برسم، اما آن موقع واقعاً خسته بودم. داشتم تلاش می‌کردم هیلاری داف را جدا از لیزی بسازم و درست وسط همان دوره بود که می‌گفتم: “من هیچ‌وقت این آهنگ را نمی‌خوانم.” حتی مال من هم نبود؛ ترانه من نبود که بخوانمش. اما حالا احساس می‌کنم هست.»
مینی‌آلبوم «(Mine)» شامل هفت بازضبط تازه از ترانه‌های محبوب داف است. این نسخه‌ها ابتدا به‌عنوان قطعات اضافه در نسخه‌های مختلف وینیل آلبوم «Luck… or Something» عرضه شده بودند.
داف امروز با نگاهی متفاوت به آن سال‌های پرشتاب برمی‌گردد: «وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌گویم خدای من، چقدر دوست داشتم فرصتی برای دوباره انجام‌دادنش داشته باشم. همه‌چیز خیلی دیوانه‌وار بود. خوشحالم که بعد از این‌همه سال هنوز با مردم ارتباط دارد و آن‌قدر دوستش داشته‌اند. اما حالا که اجرایش می‌کنم، حس می‌کنم واقعاً در آن حضور دارم. آن موقع انگار هنوز در بدن خودم جا نیفتاده بودم.»
این بازگشت فقط زنده‌کردن یک خاطره محبوب نیست. داف اکنون می‌تواند بدون آنکه هویتش زیر سایه لیزی محو شود، سهم آن شخصیت را در زندگی خود و مخاطبانش بپذیرد. ترانه‌ای که روزی یادآور نقشی خسته‌کننده شده بود، حالا فرصتی است تا این بار با صدای خودش به همان گذشته برگردد.
