جان تورتورو از تست بازیگری با مدونا گفت؛ «برگه‌های دیالوگ از دستم افتاد»

کارنامه‌ای با بیش از ۱۲۰ نقش، فقط فهرستی از فیلم‌ها و سریال‌ها نیست؛ مجموعه‌ای از انتخاب‌ها، فرصت‌های ازدست‌رفته و برخوردهای غیرمنتظره هم هست. جان تورتورو در گفت‌وگویی با رامین ستوده، سردبیر مشترک ورایتی، یکی از همین خاطرات را زنده کرد: تست بازیگری برای نقش دوست‌پسر مدونا در کمدی «Desperately Seeking Susan» محصول ۱۹۸۵؛ جلسه‌ای که به گفته او، چنان غافلگیرکننده پیش رفت که برگه‌های دیالوگش روی زمین ریخت.

این گفت‌وگو با همکاری جشنواره فیلم میامی و هم‌زمان با اهدای جایزه پیشگام خلاق به تورتورو برگزار شد. او هنگام مرور تجربه همکاری با مدونا گفت در زمان تست، شناختی از این خواننده نداشته است: «برای نقش دوست‌پسر مدونا تست دادم. نمی‌دانستم مدونا کیست؛ هنوز آن‌قدر معروف نشده بود. یک صحنه عاشقانه داشتیم و او واقعاً مرا بوسید؛ آن هم حسابی. با خودم گفتم: هیچ‌وقت در جلسه تست این‌طوری اتفاق نیفتاده بود. تمام برگه‌هایم از دستم افتاد روی زمین. گفتم فکر می‌کردم این جلسه تست است؛ نمی‌دانستم قرار است از این جور فیلم‌ها باشد!»

تورتورو در نهایت نقش دوست‌پسر شخصیت مدونا را نگرفت، اما با نقش ری، مدیر کلوپ، به جمع بازیگران فیلم پیوست. او همچنین مدعی شد علاقه مدونا به او پس از آن جلسه ادامه داشته، ولی خودش ترجیح داده رابطه‌شان دوستانه بماند.

او درباره این تصمیم گفت: «کنار بعضی آدم‌ها حس می‌کنی شاید بخواهند تو را کاملاً در دنیای خودشان حل کنند و من نمی‌خواستم این اتفاق بیفتد. دوستش دارم؛ همیشه هم با هم خوب بوده‌ایم، اما چون در هم حل نشدیم.» تورتورو سپس با اشاره به زندگی مشترک خودش شوخی کرد: «من با یک زن ازدواج کرده‌ام. یک همسر کافی است؛ شعار من همین است.»

از مارتین اسکورسیزی و اسپایک لی تا برادران کوئن، تام کروز، آدام سندلر، زویی کراویتز و مریل استریپ، تورتورو با چهره‌های متفاوتی همکاری کرده است. این مسیر طولانی، علاوه بر خاطرات فراوان، به او امکان داده میان نقش‌هایی که می‌پذیرد و پیشنهادهایی که کنار می‌گذارد، دست به انتخاب بزند.

در نگاه او، حضور در مجموعه‌فیلم‌های پرهزینه و بازی در آثار مستقل یا تئاتر، دو نیاز متفاوت را پاسخ می‌دهند: یکی پشتوانه مالی فراهم می‌کند و دیگری فرصتی برای رشد بازیگر است. تورتورو برای توضیح این تقسیم کار به استعاره‌ای خودمانی پناه برد: «فرنچایزها کار برق‌کاری من هستند و آن یکی کارم لوله‌کشی است. پس خودم را لوله‌کشی می‌دانم که گاهی هم کار برق انجام می‌دهد.»

بخش دیگری از گفت‌وگو به «Severance»، سریال موفق اپل تی‌وی، اختصاص داشت. تورتورو فاش کرد که انتخاب بازیگر نقش مقابل عاطفی شخصیتش به او سپرده شده بود و او کریستوفر واکن، دوست قدیمی‌اش، را پیشنهاد کرده است؛ انتخابی که از شناختش نسبت به وجه کمتر دیده‌شده بازیگری واکن می‌آمد.

او گفت: «واقعاً توانایی‌هایش دست‌کم گرفته می‌شود. مردم نمی‌دانند چه کارهای متفاوتی از دستش برمی‌آید. آسیب‌پذیری و ظرافتی دارد که بعضی‌ها آن را عجیب می‌بینند، اما او واقعاً آدم ظریفی است و همین دلیل من برای حضور در سریال بود.»

داشتن دوستی قدیمی در کنار خود، در شرایط دشوار فیلم‌برداری فصل اول نیز برای تورتورو اهمیت داشت. تولید آن فصل با محدودیت‌های دوران کرونا همراه بود و ترکیب ماسک، محافظ صورت و فضای بسته محل کار شخصیت‌ها، فشار مضاعفی ایجاد می‌کرد. او با لحنی اغراق‌آمیز و شوخ گفت: «با آن ماسک‌ها و محافظ‌ها، توی آن اداره، آدم راحت می‌توانست به مرز فروپاشی عصبی برسد. با خودم می‌گفتم باید از اینجا بزنم بیرون، حتی اگر آخرین کاری باشد که می‌کنم.»

تورتورو درباره آینده اروینگ، شخصیتش در «Severance»، چیزی را روشن نکرد، اما با اشتیاق از نقش تازه‌اش، هری، در «The Only Living Pickpocket in New York» حرف زد. آنچه او را به این فیلم جذب کرده، بیش از هر چیز فیلم‌نامه‌ای بوده که آن را «زیبا» توصیف می‌کند؛ داستانی با لطافتی نامعمول در میان هیاهوی روزمره.

او توضیح داد: «یک جور ملایمت رادیکال در آن بود. این روزها خیلی چیزها مدام به آدم هجوم می‌آورند؛ اخبار، ورزش، فیلم‌ها. من در دنیای این داستان انسانیتی احساس کردم. یک وجه طبقاتی هم دارد؛ آدم‌هایی که برای گذران زندگی تقلا می‌کنند. همین موانع است که یک شخصیت را جذاب می‌کند.»

بازی تورتورو در این نقش، صحبت‌هایی درباره احتمال نامزدی اسکار او به راه انداخته است؛ افتخاری که با وجود دهه‌ها فعالیت، هنوز به آن نرسیده. بااین‌حال، او تاکید دارد که جوایز در مرکز تصمیم‌های حرفه‌ای‌اش قرار ندارند.

تورتورو گفت: «این سبک زندگی دیوانه‌وار است. هرچه سنم بالاتر می‌رود، زمان برایم ارزشمندتر می‌شود. پس اگر قرار است کاری انجام بدهم، می‌خواهم بدانم دقیقاً چیست و آیا واقعاً دلم می‌خواهد انجامش بدهم؟ نمی‌خواهم خودم را تکرار کنم. می‌خواهم چیزی به آنچه ساخته‌ام اضافه کنم. علاقه‌ای ندارم مدام همان کار را بکنم، همان ترانه را بخوانم. بعضی خواننده‌ها مجبورند همیشه همان آهنگ موفقشان را اجرا کنند.»

میان شوخی درباره یک تست قدیمی و اشتیاق برای نقشی تازه، نگاه تورتورو به بازیگری روشن می‌شود: حفظ تعادل میان تامین زندگی و زنده نگه‌داشتن کنجکاوی. برای او، ارزش یک پیشنهاد تازه فقط در بزرگی پروژه یا احتمال جایزه نیست؛ در این است که فرصتی بدهد تا بعد از بیش از ۱۲۰ نقش، هنوز چیزی کشف‌نشده به کارنامه‌اش اضافه کند.