قسمت ششم فصل نهم «FBI»؛ ایوا میان تهدید بمب رادیواکتیو و خشونت خانگی

ایوا راموس می‌تواند در متوقف کردن یک حمله مرگبار نقش تعیین‌کننده داشته باشد، اما نمی‌تواند مادرش را وادار کند از رابطه‌ای خشونت‌آمیز بیرون بیاید. قسمت ششم فصل نهم «FBI» با عنوان «Ultimatum» قدرت عاطفی‌اش را از همین فاصله می‌گیرد: فاصله میان دانستن اینکه چه کاری باید انجام شود و توانایی تغییر دادن تصمیم دیگری. تهدید بمب‌گذاری، تعلیق آشنای سریال را فراهم می‌کند، اما آنچه این قسمت را متمایز می‌سازد، مواجهه ایوا با دو زن است که زندگی‌شان زیر سایه آزار و کنترل قرار گرفته؛ یکی غریبه‌ای روی کشتی و دیگری مادر خودش. ادامه مطلب، داستان و پایان قسمت را فاش می‌کند و به موضوع خشونت خانگی می‌پردازد.

قسمت با نگرانی ایوا برای مادرش، ویکی، آغاز می‌شود. چهار ساعت بی‌خبری او را به استتن آیلند می‌کشاند و وقتی می‌رسد، آثار تازه آسیب را روی صورت مادرش می‌بیند. ویکی چهار سال است با دنیس در رابطه‌ای آزارگرانه زندگی می‌کند و این نخستین بار نیست که از آمادگی برای رفتن حرف زده، اما هنگام رسیدن دخترش تصمیمش را پس گرفته است.

برای ایوا، این ملاقات تکرار چرخه‌ای فرساینده است: تماس اضطراری، امید به تغییر و سپس روبه‌رو شدن با همان وضعیت قبلی. او می‌خواهد مادرش خانه را ترک کند و پلیس را در جریان بگذارد، اما ویکی حاضر به رفتن یا شکایت نیست. سرانجام ایوا می‌گوید دیگر نمی‌تواند ادامه دهد و راهی منهتن می‌شود. جولیانا آیدن مارتینز این خشم را به شکلی بازی می‌کند که ترس پشت آن هم دیده می‌شود؛ ایوا فقط از مخالفت مادرش عصبانی نیست، از احتمال از دست دادن او وحشت دارد.

هم‌زمان، تیم درگیر سرقتی است که از ریزتراشه‌های فرکانس رادیویی و یک کارت دسترسی برنامه‌ریزی‌شده، به مواد رادیواکتیو می‌رسد. سزیم‌۱۳۷ از یک مرکز دفع پسماند پزشکی دزدیده شده و گروه مسئول، توقف پروژه ساخت یک مرکز داده در استتن آیلند را مطالبه می‌کند. تهدید آن‌ها این است که در صورت ادامه پروژه، مواد را در آبگیر سنترال پارک تخلیه خواهند کرد.

این زمینه، موضوعی روز را وارد قالب پرونده هفتگی می‌کند، اما قسمت چندان در اختلاف‌ها بر سر مرکز داده نمی‌ماند. اعتراض سیاسی بیشتر نقطه شروع تعقیب است تا موضوع یک بررسی مفصل. در عوض، تفاوت میان هدف اعضای گروه اهمیت پیدا می‌کند: بروس مدینا، معلم دبیرستان، قصد آلوده کردن آبگیر را دارد، اما همدستش، لوئیس میچل، به دنبال حمله‌ای با تلفات گسترده‌تر است.

ماموران مدینا را هنگام اجرای نقشه‌اش دستگیر می‌کنند، ولی خیلی زود روشن می‌شود ظرفی که همراه دارد، حاوی مواد رادیواکتیو نیست. لوئیس پیش‌تر آن را دستکاری کرده و سزیم را برای نقشه خودش برداشته است. بنابراین دستگیری‌ای که می‌توانست پایان پرونده باشد، فقط ابعاد خطرناک‌تر آن را آشکار می‌کند: بمبی در پایانه کشتی مسافربری که جمعیت منتظر، هدفش هستند.

ایوا در مسیر بازگشت، روی کشتی با جس روبه‌رو می‌شود؛ زن جوانی که روی نرده ایستاده و تهدید می‌کند خودش را به پایین پرت کند. توقف کشتی برای رسیدگی به این وضعیت، در نگاه نخست یک بحران جداگانه به نظر می‌رسد. با بررسی پیشینه جس و ارتباطش با مظنونان، دو مسیر داستان به هم می‌رسند: لوئیس دوست‌پسر آزارگر اوست و معطل ماندن کشتی، باعث بیشتر شدن جمعیت در پایانه می‌شود.

قرار گرفتن یک مامور خارج از شیفت در میانه حادثه، از آن تمهیدهای بسیار آشنای سریال‌های جنایی است. «Ultimatum» هم از همین تصادف استفاده می‌کند، اما تجربه‌ای که ایوا تازه پشت سر گذاشته، به حضورش معنایی فراتر از در دسترس بودن یک مامور می‌دهد. او رفتار جس را فقط به چشم مانعی برای حرکت کشتی نمی‌بیند؛ می‌تواند نشانه‌های ترس، وابستگی و کنترل را تشخیص دهد.

گفت‌وگوی این دو نیز با یک جمله درست حل نمی‌شود. هر بار ایوا احساس می‌کند به جس نزدیک شده، او عقب می‌کشد و اصرار می‌کند که ایوا واقعا شرایطش را نمی‌فهمد. این رفت‌وبرگشت، اگرچه تعلیق را طولانی‌تر می‌کند، با دشواری اعتماد کردن جس هم پیوند دارد. ایوا باید نشان دهد که فقط قصد پایین آوردن او از نرده را ندارد و حرف‌هایش را جدی می‌گیرد.

جس سرانجام با این تصور که لوئیس رفته است پایین می‌آید، اما او هنوز روی کشتی حضور دارد. حمله ناگهانی‌اش به ایوا و تلاش برای خفه کردن او، خطر رابطه را از روایت و سابقه به خشونتی آشکار تبدیل می‌کند. صحنه شوک‌آور است، هرچند یک ضعف منطقی هم دارد: با توجه به نقش لوئیس در کنترل جس و غیبتش در وایت‌هال، عجیب است که احتمال حضور او روی کشتی زودتر مورد توجه قرار نمی‌گیرد.

حتی پس از مهار لوئیس، بحران تمام نشده است. جس به چاشنی انفجار دست پیدا می‌کند و همچنان میان فرمان او و حرف‌های ایوا مردد می‌ماند. بی‌حرکت ماندنش هنگام حمله به ایوا را می‌توان واکنشی به وحشت و آسیب روانی دانست، اما قسمت فرصت زیادی برای روشن کردن تجربه درونی او نمی‌گذارد. نمی‌دانیم در آن لحظه بیشتر از پیامد نافرمانی می‌ترسد یا اعتمادش به ایوا متزلزل شده است. کمی مکث بیشتر روی این تردید، می‌توانست اوج داستان را عمیق‌تر کند.

بااین‌حال، بازی اوانجلین یانگ اجازه نمی‌دهد جس صرفا به دستی که چاشنی را نگه داشته تقلیل پیدا کند. تردید او حتی پس از دستگیری لوئیس اهمیت دارد؛ پایان کنترل فیزیکی، به معنای از بین رفتن فوری نفوذ روانی او نیست. ایوا نیز برای رسیدن به جس، از تجربه خیانت کسی حرف می‌زند که هم شریک عاطفی‌اش بوده و هم همکارش. این اعتراف شخصی، فاصله میان مامور و زن جوان را کمتر می‌کند و در نهایت جس چاشنی را از کار می‌اندازد و حمله متوقف می‌شود.

تمرکز بر ایوا به معنای کنار گذاشتن دیگر اعضای تیم نیست. چون او روی کشتی گرفتار شده، تحقیقات زمینی همچنان به تلاش گروه نیاز دارد و ایان هم سهم قابل‌توجهی در پیشبرد پرونده پیدا می‌کند. حمایت اسکولا از همکارش نیز به رابطه آن‌ها گرما می‌دهد. قسمت موفق می‌شود گذشته یک شخصیت را گسترش دهد، بی‌آنکه بقیه را صرفا به ابزار رساندن اطلاعات تبدیل کند.

مهم‌ترین همراهی، شاید گفت‌وگوی کوتاه مگی با ایوا پس از پایان بحران باشد. ایوا نمی‌فهمد چرا توانسته به جس کمک کند، اما حرف‌هایش برای مادر خودش اثر مشابهی نداشته است. مگی احتمال می‌دهد جس صداقت او را حس کرده باشد. این پاسخ قرار نیست معمای خشونت خانگی را حل کند؛ فقط فرصتی به ایوا می‌دهد تا تفاوت میان حمایت کردن و به دست آوردن نتیجه دلخواه را ببیند.

در پایان، ایوا دوباره به دیدن مادرش می‌رود، بابت فشار آوردن عذرخواهی می‌کند و از ترسش برای جان او می‌گوید. ویکی هنوز آماده ترک دنیس نیست. تغییر کوچک این است که ایوا حرفش درباره قطع ارتباط را پس می‌گیرد و از مادرش می‌خواهد همچنان تماس بگیرد. در خانه خبری از پیروزی روشن پرونده بمب‌گذاری نیست؛ فقط راه ارتباطی دوباره باز می‌شود.

مارتینز در گفت‌وگو با تی‌وی اینسایدر گفته است: «وقتی اول قسمت رو خوندم، واقعا کلافه شدم.» صحبت با مرکز درمان قربانیان جرم به او کمک کرده معنای این پایان را بهتر درک کند: باقی ماندن در زندگی فردی که ممکن است بیش از پیش منزوی شود. این انتخاب نه رفتار دنیس را کم‌اهمیت می‌کند و نه مسئولیت نجات ویکی را بر دوش دخترش می‌گذارد؛ نشان می‌دهد تصمیم به ترک چنین رابطه‌ای همیشه با یک گفت‌وگوی قاطع رقم نمی‌خورد.

«Ultimatum» با وجود چند میان‌بر در منطق تعقیب و فرصت محدود برای واکاوی جس، از قسمت‌های موثر این فصل است. بازی صادقانه مارتینز و پیوند پرونده با زندگی ایوا، تهدید آشنای بمب را به داستانی شخصی تبدیل می‌کند. پایان هم درست به این دلیل در ذهن می‌ماند که همه‌چیز را حل نمی‌کند: ایوا جان غریبه‌ها را نجات داده، اما کنار مادرش باید با نگرانی، صبر و ناتوانی از تعیین تصمیم او زندگی کند.