جسیکا آلبا در «The Fun Lady»؛ کمدی تازه اندی تننت درباره زنانی که سکوت را می‌شکنند

اندی تننت این‌بار به‌جای آنکه فقط دو نفر را به یکدیگر برساند، می‌خواهد از زنانی بگوید که یاد می‌گیرند خواسته‌هایشان را به زبان بیاورند. کارگردان «Sweet Home Alabama» و «Hitch» در پروژه تازه‌اش، «The Fun Lady»، جسیکا آلبا را در مرکز داستانی قرار داده که نقطه آغازش شاید نامتعارف باشد، اما دغدغه‌اش آشناست: زنی که پس از فروپاشی زندگی ظاهرا بی‌نقصش، راهی برای استقلال پیدا می‌کند و در این مسیر، سکوت زنان اطرافش را هم می‌شکند.

این فیلم با تهیه‌کنندگی هایلند فیلم گروپ برای عرضه در بازار فیلم آمریکا، موسوم به ای‌اف‌ام، آماده می‌شود و قرار است تولیدش اوایل سال آینده آغاز شود. آلبا علاوه بر بازی در نقش اصلی، از طریق شرکت متال‌مارک انترتینمنت در تهیه‌کنندگی آن نیز مشارکت دارد.

الهام‌بخش فیلم، زندگی لیندا بروئر است؛ زنی که مجله نیویورک‌تایمز در سال ۲۰۰۴، هنگامی که ۵۹ سال داشت، گزارشی درباره فعالیتش منتشر کرد. بروئر دبیرستان را در آرکانزاس نیمه‌کاره رها کرده بود، اما بعدها به یکی از فروشندگان برتر شرکت کالیفرنیایی پشن پارتیز تبدیل شد؛ شرکتی که محصولاتی از لوسیون‌های خوراکی و لباس زیر تا راهنماهای رابطه، بازی‌های بزرگسالان و وسایل محرک عرضه می‌کرد.

فروش سالانه بروئر در مقطعی به ۱۴۰ هزار دلار رسید، اما اهمیت داستانش فقط به موفقیت مالی محدود نبود. او در منطقه‌ای از آمریکا که به‌دلیل نفوذ فرهنگ مسیحی محافظه‌کارانه شهرت دارد، فضایی برای گفت‌وگوی زنانی ایجاد کرد که درباره لذت، نارضایتی و نیازهای خود کمتر فرصت حرف‌زدن داشتند.

«The Fun Lady» این زندگی را دستمایه داستان مورا قرار می‌دهد؛ زنی با بازی آلبا که پس از به‌هم‌ریختن زندگی ایدئالش، به شهر کوچک پدر و مادرش در آرکانزاس پناه می‌برد. آنجا کار کمیاب است و حرف مردم فراوان. مورا برای شروع دوباره به فروش محصولات زناشویی روی می‌آورد، درحالی‌که خودش شناخت چندانی از لذت اروتیک ندارد و هرگز ارگاسم را تجربه نکرده است.

همین تناقض، موقعیت مرکزی فیلم را می‌سازد. زنی که قرار است محصولاتی مرتبط با لذت بفروشد، هم‌زمان باید با ناآگاهی و محدودیت‌های زندگی خودش روبه‌رو شود. دورهمی‌های فروش او به‌تدریج از جلسه‌هایی معذب‌کننده به مهمانی‌های پرطرفدار شهر تبدیل می‌شوند؛ جلساتی که زنان محافظه‌کار را غافلگیر می‌کنند و به کسانی که سال‌ها وانمود کرده‌اند همه‌چیز خوب است، فرصتی برای صادق‌بودن می‌دهند.

تننت در گفت‌وگو با هالیوود ریپورتر می‌گوید از همان ابتدا مجذوب فیلمنامه مارک استیلن، نویسنده «Tag» و «Shameless»، شده است: «با خودم گفتم: شوخی می‌کنی! داستان خیلی دلنشینی است.» او فیلم را کمدی رمانتیک نمی‌داند، هرچند از نظر حال‌وهوا آن را نزدیک به «Sweet Home Alabama» توصیف می‌کند.

برای این کارگردان، واقعی‌بودن ریشه‌های قصه امتیازی تعیین‌کننده بوده است: «اینکه از یک داستان واقعی آمده بود، برایم باورنکردنی بود؛ نقطه شروع فوق‌العاده‌ای برای پرداختن نه‌فقط به میل انسان، بلکه به روابط و سرکوب هویت.»

تننت که «Fool’s Gold» و «The Bounty Hunter» را هم در کارنامه دارد، تاکید می‌کند به دنبال کمدی‌ای نیست که همه‌چیز را فدای شوخی کند. علاقه او به این پروژه از همان جایی می‌آید که به گفته خودش، همیشه به شخصیت‌های زن جذب شده است: امکان آسیب‌پذیربودن، کنجکاوی و تغییرکردن. او معتقد است شخصیت‌های مرد، به‌ویژه نقش‌هایی که برای ستاره‌های مرد نوشته می‌شوند، اغلب مجال کمتری برای یادگرفتن و تحول دارند.

حضور آلبا نیز برای تننت فقط انتخاب یک چهره مشهور نبوده است. او می‌گوید فیلم به بازیگری احتیاج داشت که ظرافت موضوع را بفهمد و بداند قرار نیست با مجموعه‌ای از شوخی‌های دم‌دستی روبه‌رو باشد: «همان گفت‌وگوی اول با جسیکا فهمیدم چقدر باهوش است.»

تجربه آلبا در کسب‌وکار، به‌ویژه موفقیتش با برند محصولات مصرفی آنست کامپنی، از نگاه تننت او را به روحیه پیگیر و کارآفرین زن الهام‌بخش داستان نزدیک می‌کند. کارگردان با لحنی شوخ می‌گوید گفت‌وگوهایشان باعث شده احساس کند باید کاملا آماده و مسلط باشد، چون آلبا موضوع را بسیار جدی می‌گیرد. به گفته او، این بازیگر می‌خواهد فیلم در کنار طنز، به مسائلی مانند میل زنان و روابط زناشویی‌ای بپردازد که خودخواهی یکی از طرفین بر آن‌ها سایه انداخته است.

تننت برای رسیدن به چنین لحنی، بر فضای امن و مشارکتی پشت صحنه حساب می‌کند. او توضیح می‌دهد: «تعارف نمی‌کنم؛ بیشتر وقت‌ها سعی می‌کنم سد راه نشوم. دوربین را می‌گذارم و فضایی می‌سازم که همه احساس امنیت کنند و حاضر باشند چیزهای مختلف را امتحان کنند.»

بخش محبوب او در مرحله آماده‌سازی، گفت‌وگو با بازیگران درباره ترس‌ها، تردیدها و برداشتشان از شخصیت‌هاست. تننت کارگردانی را به هدایت ارکستر تشبیه می‌کند: سازها صداهای متفاوتی دارند، اما قرار است کنار هم به هارمونی برسند. نام دیگر بازیگران این مجموعه هنوز اعلام نشده است.

لیندا بروئر، که تننت درگذشت او را تایید کرده، فرصت حضور در زمان فیلم‌برداری را نخواهد داشت. بااین‌حال، در شکل‌گیری فیلمنامه سهم داشته است. استیلن بارها با او صحبت کرده و به گفته کارگردان، فرزندان بروئر همچنان مشتاق ساخته‌شدن فیلم هستند.

تلاش برای حفظ میراث او، در پرداخت زنان دیگر داستان نیز بازتاب یافته است. تننت و آلبا نمی‌خواهند همه شخصیت‌ها نسخه‌هایی مشابه از یک تجربه باشند. رابطه‌ها، مشکلات و خواسته‌های این زنان با هم تفاوت دارند و ممکن است تماشاگر، بیش از مورا، خودش را در یکی از آن‌ها پیدا کند.

تننت می‌گوید: «شاید کسی با شخصیت جسیکا آن‌قدر ارتباط نگیرد، اما با دیدن زن دیگری بگوید: من هم یک زمانی در چنین رابطه‌ای بودم، یا هنوز هستم. فرقی ندارد سال ۱۹۸۸ باشد یا ۲۰۰۰ یا ۲۰۲۷؛ گاهی گفتن اینکه چه می‌خواهی و به چه نیاز داری سخت است و این حتما روی رابطه‌ات اثر می‌گذارد.»

او از استحکام فیلمنامه نیز رضایت دارد و آن را از معدود متن‌هایی می‌داند که برای کارگردانی دریافت کرده و به بازنویسی گسترده یا ورود نویسندگان دیگر نیاز نداشته است.

الگوی تننت برای «The Fun Lady»، کمدی‌هایی مانند «Tootsie» و آثار سیدنی پولاک و مایک نیکولز است؛ فیلم‌هایی که زیر لایه سرگرم‌کننده‌شان، صمیمیت و حرفی جدی درباره آدم‌ها جریان دارد. برای سازنده «Fools Rush In» و «Ever After»، موفقیت این پروژه فقط با تعداد خنده‌ها سنجیده نمی‌شود: «اگر بخندید، چه بهتر. اما شاید وقتی از سالن بیرون می‌روید، کمی بیشتر به رابطه خودتان فکر کنید.»

وعده جذاب «The Fun Lady» نیز در همین تعادل است: تبدیل موقعیتی بالقوه پر از شوخی به داستانی درباره حق شنیده‌شدن. چالش فیلم آن خواهد بود که زنانش را به سوژه خنده تقلیل ندهد و اجازه دهد طنز از فاصله میان ظاهر مرتب زندگی و خواسته‌های ناگفته آدم‌ها شکل بگیرد؛ همان فاصله‌ای که تننت می‌خواهد دوربینش را به آن نزدیک کند.