جسیکا چستین با «Lost Lear» به برادوی بازمی‌گردد؛ مادری میان خاطره و صحنه
چستین در نمایش دن کولی، کنار کوری استول و مایکل یوری بازی می‌کند؛ اجرایی ۱۶هفته‌ای که از ۲۹ مارس ۲۰۲۷ در تئاتر بوث آغاز خواهد شد.
برای جوی، بازیگری که ارتباطش با زمان حال کم‌رنگ شده، صحنه نمایش هنوز زنده است. او باور دارد دوباره در تمرین «King Lear» حضور دارد؛ و پسرش برای گفتن حرف‌هایی که سال‌ها ناگفته مانده‌اند، باید راهی به همین جهان پیدا کند. جسیکا چستین، بازیگر برنده اسکار و نامزد تونی، با ایفای این نقش در «Lost Lear» به برادوی بازمی‌گردد.
این نمایش نوشته دن کولی است و با کارگردانی خود او روی صحنه می‌رود. کوری استول و مایکل یوری دیگر بازیگران اصلی آن هستند. اجراهای دوره محدود ۱۶هفته‌ای از دوشنبه ۲۹ مارس ۲۰۲۷ در تئاتر بوث نیویورک آغاز می‌شود و افتتاحیه رسمی برای جمعه ۲۳ آوریل برنامه‌ریزی شده است. اسامی دیگر بازیگران در آینده اعلام خواهد شد.
چستین نقش جوی، بازیگر سابق مبتلا به زوال عقل، را بر عهده دارد که زندگی در مرکز مراقبتی را با جلسات تمرین «King Lear» درهم می‌آمیزد. پرستار او، با بازی یوری، خود را با دنیای جوی هماهنگ می‌کند و هر بار در نقشی ظاهر می‌شود که او نیاز دارد.
ورود کانر، پسر دورافتاده جوی با بازی استول، این تعادل را تغییر می‌دهد. او آمده است حرف‌هایی را با مادرش در میان بگذارد که سال‌ها از گفتنشان خودداری کرده؛ اما اگر می‌خواهد مادر صدایش را بشنود، ناچار است وارد صحنه‌ای شود که در ذهن او جریان دارد. به این ترتیب، نمایش از یک دیدار خانوادگی فراتر می‌رود و خود تئاتر را به زبان ارتباط میان مادر و پسر تبدیل می‌کند.
«Lost Lear» نخستین حضور دن کولی به‌عنوان نمایشنامه‌نویس در برادوی خواهد بود، اما اثر پیش از رسیدن به نیویورک مسیری بین‌المللی را طی کرده است. نخستین اجرای آن در جشنواره تئاتر دوبلین در سال ۲۰۲۲ بود و پس از آن در آمریکا، بریتانیا و نیوزیلند روی صحنه رفت. نمایش در سال ۲۰۲۵ نیز در تئاتر تراورس، در چارچوب فرینج ادینبرو، اجرا شد و جایزه فرینج فرست روزنامه اسکاتسمن را گرفت.
کولی درباره انتقال اثر به برادوی گفته است: «وقتی برای اولین بار “Lost Lear” را ساختیم، هرگز تصور نمی‌کردم روزی به برادوی برسد؛ و من چیزهای عجیب‌وغریب زیادی را تصور کرده‌ام! خیلی هیجان‌زده‌ام که فرصت داریم این اثر را با تماشاگران نیویورک شریک شویم و در همکاری با این گروه فوق‌العاده، جنبه‌های تازه‌ای از آن را کشف کنیم.»
برای چستین، این پروژه بازگشتی به برادوی پس از احیای رکوردشکن «A Doll’s House» در سال ۲۰۲۳ است. او هفته گذشته نیز هنگام حضور در برنامه «Today» برای معرفی فیلم نتفلیکس «Heartland»، به بازگشتش به صحنه اشاره کرده بود.
چستین پس از نامزدی اسکار برای «The Help» و «Zero Dark Thirty»، با «The Eyes of Tammy Faye» جایزه بهترین بازیگر زن را به دست آورد. از تازه‌ترین فعالیت‌های تصویری او می‌توان به فیلم «Other Mommy» از یونیورسال و «Heartland» به کارگردانی شانا فست اشاره کرد. او همچنین در مینی‌سریال «Off Weeks» برای اپل تی‌وی پلاس مقابل بن استیلر بازی می‌کند و در حال کار روی سریال درام نتفلیکس «The Retrievals» در کنار امیلیا جونز و ایمی رایان است.
استول نیز با سابقه‌ای قابل‌توجه در تئاتر به این گروه می‌پیوندد. او برای بازی مقابل سارا پالسون در احیای نمایش «Appropriate»، نوشته برندن جیکوبز جنکینز، نامزد جایزه تونی ۲۰۲۴ شد. «Macbeth»، «Othello» و «Intimate Apparel» از دیگر تجربه‌های صحنه‌ای او هستند. مخاطبان تلویزیون و سینما نیز استول را با آثاری چون «House of Cards»، «Billions» و فیلم‌های «Ant-Man» می‌شناسند. او اخیرا در مینی‌سریال «Imperfect Women» حضور داشته و مشغول فیلم‌برداری یک سریال بدون عنوان از دنیای مانسترورس برای اپل و «The Secret of Secrets» دن براون برای نتفلیکس است.
یوری، بازیگر نقش برایان در سریال «Shrinking» اپل تی‌وی پلاس، به‌تازگی در کمدی «Oh, Mary!» در برادوی و وست‌اند روی صحنه رفته است؛ نسخه ضبط‌شده حرفه‌ای این نمایش قرار است در سال ۲۰۲۷ از اچ‌بی‌او پخش شود. کارنامه تئاتری او همچنین شامل «Once Upon a Mattress»، «Spamalot» و احیای «Torch Song» هاروی فایرستین است. او پیش‌تر با نقش مارک سنت جیمز در سریال «Ugly Betty» شبکه ای‌بی‌سی به شهرت رسید.
طراحی این اجرای تازه را گروهی متشکل از اسکات پسک در طراحی تولید، هدر گیلبرت در نورپردازی، کودی اسپنسر در صدا و هانا اس. کیم و یانا بیریوکووا در طراحی تصاویر پروجکشن بر عهده دارند. موسیقی اختصاصی نمایش نیز ساخته دنیل مک‌آولی است. سی‌ویو، مارکت‌استال و مس پروداکشنز، همراه با پم هرست دلا پیترا و استیون دلا پیترا، تهیه‌کنندگان آن هستند.
کشش اصلی «Lost Lear» در فاصله میان دو نیاز شکل می‌گیرد: پسری که می‌خواهد بالاخره حرفش را بزند و مادری که دیگر در همان جهان مشترک زندگی نمی‌کند. ایده نمایش، بازیگری را از حرفه گذشته جوی به امکانی برای نزدیک‌شدن به او بدل می‌کند؛ جایی که شاید برای رسیدن به یک گفت‌وگوی واقعی، ابتدا باید نقش بازی کرد.
