نخستین واکنشها به «The Further Mis-Adventures of Cliff Booth»؛ تحسین همکاری فینچر، تارانتینو و برد پیت
نمایش جهانی فیلم در هالیوود با واکنشهای پرشور همراه شد؛ الیزابت دبیکی، پیتر ولر و اسکات کان نیز در کنار پیت توجه تماشاگران نخستین نمایش را جلب کردهاند.

آیا همکاری دیوید فینچر، کوئنتین تارانتینو و برد پیت به اندازه نامهای بزرگش هیجانانگیز از آب درآمده است؟ نخستین واکنشها به «The Further Mis-Adventures of Cliff Booth» امیدوارکنندهاند: از توصیف فیلم بهعنوان اثری سرخوش، خندهدار و غیرقابلپیشبینی تا ستایش بازی پیت و حضور درخشان الیزابت دبیکی. بااینحال، این موج تحسین فعلا به واکنشهای کوتاه پس از نمایش نخست محدود است و هنوز نباید آن را معادل نظر نهایی منتقدان دانست.
فیلم تازه فینچر پس از مسیری پرحاشیه، نمایش جهانی خود را در هالیوود پشت سر گذاشت. شمار محدودی از روزنامهنگاران در این مراسم حضور داشتند و دوشنبهشب، با پایان ممنوعیت انتشار واکنشهای اولیه، نظرهایشان را در شبکههای اجتماعی منتشر کردند. نقدهای کامل از ۱۹ نوامبر منتشر میشوند و اکران محدود آیمکس نیز از ۲۵ نوامبر آغاز خواهد شد.
انتظار برای بازگشت کلیف بوث با نگرانیهایی همراه بود. کنار گذاشتن طرح اولیه از سوی تارانتینو بهعنوان آخرین فیلمش، تاخیرها، نمایشهای آزمایشی، فیلمبرداریهای مجدد و تریلرهایی که برای بخشی از مخاطبان چندان شورانگیز نبودند، تردیدهایی ایجاد کرده بود. در کنار این مسائل، گزارشهایی از عبور هزینه تولید از ۲۰۰ میلیون دلار، از دست رفتن نیمی از پردههای برنامهریزیشده در پی تحریم برخی سینماداران و حتی ارتباط حواشی پروژه با جدایی فینچر از نتفلیکس مطرح شده است. این موارد را باید از ارزیابی خود فیلم جدا نگه داشت؛ واکنشهای نخستین، دستکم فعلا، تصویر بسیار روشنتری از نتیجه هنری ارائه میکنند.
کلیتون دیویس، روزنامهنگار ورایتی، فیلم را اثری «دیوانهوار و خندهدار» توصیف کرده که لذت اصلیاش در وقت گذراندن با شخصیتهاست. به اعتقاد او، پیت بهراحتی به نقش محبوب و اسکارگرفته خود بازگشته و بهترین بازیاش از زمان «Once Upon a Time in Hollywood» را ارائه داده است. دیویس همچنین از جذابیت اغواگرانه دبیکی، فیلمبرداری چشمنواز و حضور اسکات کان و پیتر ولر تمجید کرده؛ دو بازیگری که به نوشته او، حتی سه برابر زمان حضور فعلیشان هم میتوانست لذتبخش باشد.
دیویس برای توضیح رابطه دو فیلم از تصویری شاعرانه استفاده کرده است: اگر اثر سال ۲۰۱۹ نامهای عاشقانه به لسآنجلس بود، فیلم تازه یک غزل تمامعیار است. او همکاری فینچر و تارانتینو را نیز یادآور این نکته دانسته که لازم نیست هر کارگردانی فیلمنامه خودش را بنویسد یا هر نویسندهای شخصا نوشتهاش را کارگردانی کند.
ژرمن لوسیه حتی فراتر رفته و «The Further Mis-Adventures of Cliff Booth» را با فاصله، فیلم محبوب سال خود نامیده است. او بر ترکیب طنز، هیجان و احساسات عاشقانه تاکید کرده و نوشته که نه میتوان اتفاق بعدی را حدس زد و نه لزوما پس از وقوع، آن را باور کرد.
درو تیلور از رسانه رپ نیز از فیلم با شور فراوان استقبال کرده است. او ترکیب تارانتینو و فینچر را به «کره بادامزمینی و شکلات» تشبیه کرده؛ البته با این توضیح شوخطبعانه که «کره بادامزمینی بددهن است و شکلات در خون فرو رفته». توصیهاش هم روشن است: فیلم را روی بزرگترین پرده ممکن ببینید.
در میان این واکنشها، توصیفهای دقیقتری از لحن و ریتم فیلم هم دیده میشود. کورتنی هاوارد آن را اثری با حالوهوای نوآر لسآنجلس دانسته که برای شکل گرفتن زمان میخواهد، اما ترکیب نگاه فینچر با علاقه تارانتینو به دورانی سپریشده در آن خوب جواب داده است. او از هماهنگی پیت و دبیکی تمجید کرده و پیتر ولر را یکی از برگهای برنده فیلم خوانده است.
سایمون تامپسون نیز به ریتم آرامتر و تدریجی فیلم اشاره کرده، اما پرده پایانی آن را بسیار پرقدرت توصیف کرده است. هایرو خیمنس از زاویهای دیگر، اثر را یک نئونوآر بدبینانه دیده که در آن دقت فینچر، حرارت جهان تارانتینو را مهار میکند؛ با کلیف بوثی خویشتندار و مرگبار که دیگر بدلکاری نمیکند و حالا آلودگیهای هالیوود سال ۱۹۷۷ را پاک میکند.
نام الیزابت دبیکی در چندین واکنش تکرار شده است. زک پوپ، که فیلم را حاصل پیوند آشوب ویژه تارانتینو، وسواس فینچر در جزئیات و کاریزمای بیتکلف پیت دانسته، معتقد است دبیکی تمام توجه را به خود جلب میکند. جز تنگکی نیز علاوه بر ستایش همکاری نویسنده و کارگردان، موسیقی ترنت رزنر و آتیکوس راس را از نقاط قوت اثر خوانده است. البته این اظهارنظرها از سوی مجموعهای از روزنامهنگاران، منتقدان و دیگر حاضران منتشر شدهاند و همگی نقد حرفهای و مفصل نیستند.
در کنار پیت، دبیکی، ولر و کان، بازیگرانی چون تیموتی اولیفانت، کارلا گوجینو، یحیی عبدالمتین دوم، امیلی آلین لیند، لورن گلیزیر و بری لیوینگستون نیز در فیلم حضور دارند.
پشت این دنباله، میراث تجاری و هنری موفقی قرار دارد. «Once Upon a Time in Hollywood» با پخش سونی در سال ۲۰۱۹، حدود ۴۱۰ میلیون دلار فروخت و از میان ۱۰ نامزدی اسکار، دو جایزه گرفت: بازیگر نقش مکمل مرد برای پیت و طراحی صحنه برای باربارا لینگ و نانسی هیگ.
نتفلیکس در سال ۲۰۲۵ فیلمنامه دنباله را از تارانتینو خرید و فینچر را برای کارگردانی به پروژه آورد. به گفته فینچر، نسخه اولیه فیلمنامه ۲۳۰ صفحه داشت و حتی مدتی ساخت آن به شکل سریال مطرح بود؛ او در نهایت ۶۰ صفحه را حذف کرد. تارانتینو نیز با وجود واگذاری کارگردانی، از فیلم فاصله نگرفته است: او اواخر اکتبر، ۱۷ دقیقه از نسخه نهایی را در جشنواره ایافآی نمایش داد و رمان «The Adventures of Cliff Booth» را هم در دسامبر با انتشارات هارپر منتشر خواهد کرد.
اکنون تناقض اصلی، فاصله میان هیجان پیرامون فیلم و ابعاد اکران آن است: اثری که بسیاری از حاضران تماشایش روی پرده بزرگ را توصیه میکنند، قرار است برای مدتی محدود تنها در حدود ۲۰۰ سالن آمریکا نمایش داده شود. تا انتشار نقدهای کامل، احتیاط همچنان لازم است؛ اما واکنشهای نخستین این امید را تقویت کردهاند که بازگشت کلیف بوث، فراتر از تکرار جذابیت یک شخصیت محبوب، حاصل برخورد خلاقانه دو جهان سینمایی متفاوت باشد.





