چرا جیمز باند نشدن جک لودن برای «Slow Horses» خبر خوبی است؟
تمدید سریال اپل تیوی برای فصلهای نهم و دهم، همزمان با انتخاب رابرت پتینسون برای نقش ۰۰۷، فرصتی است تا جک لاودن بیرون از سایه باند، به درخشش در دنیای جاسوسان طردشده ادامه دهد.

گاهی نرسیدن به یک نقش بزرگ، برای طرفداران یک نقش دیگر بهترین خبر ممکن است. انتخاب رابرت پتینسون بهعنوان جیمز باند تازه، به گمانهزنیها درباره پوشیدن کتوشلوار مامور ۰۰۷ توسط جک لودن پایان داد؛ اما برای تماشاگران «Slow Horses»، این خبر بیشتر مایه آسودگی است تا حسرت. لودن همین حالا در یکی از جذابترین جهانهای جاسوسی تلویزیون جای محکمی دارد؛ جهانی که اتفاقا بخش مهمی از هویتش را از فاصله با افسانه جیمز باند میگیرد.
اپل تیوی صبح همان روزی که خبر انتخاب باند تازه منتشر شد، از تمدید «Slow Horses» برای فصلهای نهم و دهم خبر داد. با توجه به اینکه فصل ششم تازه در اکتبر به پایان رسیده بود، این تصمیم نشانه روشنی از اعتماد بلندمدت پلتفرم به سریال است. مجموعه رمانهای اصلی میک هرون در حال حاضر ۹ جلد دارد؛ بنابراین این تمدید، در صورت ادامه مسیر اقتباس، ظرفیت پوشش تمام رمانهای موجود و حتی پیشرفتن فراتر از آنها را فراهم میکند.
البته تمدید یک سریال بهخودیخود تضمین نمیکند که همه بازیگران تا آخر در آن بمانند؛ همانطور که گرفتن نقش باند هم لزوما به معنای ترک فوری یک مجموعه تلویزیونی نیست. با این حال، کنار هم قرار گرفتن این دو خبر، نگرانی درباره احتمال دورشدن لودن از نقش ریور کارترایت را کمتر میکند.
نام لودن بیدلیل در میان گزینههای احتمالی باند مطرح نشده بود. او در «Slow Horses» بخش بزرگی از بار اکشن را به دوش میکشد و در کنار آن، جذابیتی آمیخته به شوخطبعی و خودآگاهی دارد. در سوی دیگر، گری اولدمن با نقش جکسون لمب، توطئهها و بازیهای پنهان اطلاعاتی را پیش میبرد. حاصل این تقسیم کار، فرصتی برای لودن بوده تا هم توانایی بدنی و هم ظرفیت بازیگریاش را نشان دهد؛ ترکیبی که طبیعتا توجه علاقهمندان به انتخاب باند بعدی را جلب میکرد.
اما دیدن این سریال صرفا بهعنوان آزمون بازیگری برای ۰۰۷، در حق آن کملطفی است. «Slow Horses» از آثار شاخص اپل تیوی است، جوایز امی و بفتا دارد و یکی از نقشهای اصلیاش را بازیگری برنده اسکار ایفا میکند. چنین مجموعهای سزاوار آن است که بهخاطر شخصیتها، لحن و جهان مستقلش به یاد بماند، نه فقط بهعنوان سکوی پرتاب یک جیمز باند تازه.
نمونه تاریخی این نگرانی، پیرس برازنان است. حضور او در «Remington Steele» و جذابیتی که در ماجراهای معماییـرمانتیک آن سریال داشت، در شکلگیری تصویرش بهعنوان گزینه باند نقش مهمی ایفا کرد. با این حال، در حافظه عمومی امروز، برازنانِ جیمز باند بسیار پررنگتر از برازنانِ آن مجموعه تلویزیونی است. اگر لودن هم به ۰۰۷ تبدیل میشد، این احتمال وجود داشت که بخشی از گفتوگو درباره «Slow Horses» زیر سایه همان روایت آشنا قرار بگیرد.
موضوع فقط شهرت و برنامه کاری نیست؛ یک تناقض بامزه نیز در میان است. «Slow Horses» درباره نیروهای طردشده امآیفایو است؛ مامورانی که اشتباه کردهاند، ناکارآمد تشخیص داده شدهاند یا قربانی سازوکار سازمان شدهاند. اخراجشان دردسر دارد، پس به اسلاو هاوس فرستاده میشوند؛ ادارهای بنبستگونه با کارهای بیحاصل که قرار است آنقدر فرسودهشان کند تا خودشان استعفا بدهند.
فرمانروای این تبعیدگاه، جکسون لمب است؛ کهنهسرباز تلخ و سرخورده جنگ سرد که سازمان بارها از او استفاده کرده و آسیبش زده است. پشت سیگار، غذای ناسالم و رفتار آزاردهندهاش، هنوز میل به جلوگیری از تکرار همان سرنوشت برای نیروهای تازه دیده میشود؛ هرچند بعید است خودش چنین توصیف مهربانانهای را تحمل کند.
ریور کارترایت، نوه یک جاسوس افسانهای، در نقطه مقابل او قرار دارد. ریور با فریب به ارتکاب اشتباهی کشانده میشود که مسیرش را به اسلاو هاوس ختم میکند. بخش مهمی از انگیزهاش این باور است که توانایی انجام کارهای بزرگ را دارد و اگر به او خیانت نشده بود، میتوانست جاسوسی از جنس قهرمانان مشهور این حرفه باشد. او مدام میخواهد شایستگیاش را ثابت کند، اما جهان سریال بهندرت اجازه میدهد این تلاش به شکوهی بینقص و باندوار برسد.
ارجاع به اسطورههای جاسوسی هم در این دنیا پنهان نیست. شخصیتهای رمانهای هرون خودشان را با جیمز باند مقایسه میکنند. در اوایل سریال نیز لمب به ریور یادآوری میکند که جورج اسمایلی نیست؛ شوخی خوشطعمی که با سابقه اولدمن در ایفای نقش همین شخصیتِ جان لوکاره در فیلم «Tinker Tailor Soldier Spy» معنای بیشتری پیدا میکند.
باند شدن لودن قطعا این منطق داستانی را نابود نمیکرد، اما لایهای فرامتنی به آن میافزود که شاید بیش از حد جلب توجه میکرد: بازیگر جاسوسی که از رسیدن به جایگاه قهرمان محروم مانده، بیرون از سریال به مشهورترین قهرمان جاسوسی جهان تبدیل میشد. اکنون «Slow Horses» میتواند بدون این حاشیه، بازی ظریفش با ناکامی، جاهطلبی و بیرحمی سازمانی را ادامه دهد.
تمدید تا فصل دهم نیز طبعا تضمین کیفیت نیست و احتمال عبور از رمانهای موجود، چالشهای خودش را دارد. با این حال، نیروی محرک این سریال بیش از آنکه وعده یک پایان عظیم باشد، برخورد شخصیتهای زخمی، پروندههای تازه و طنزی خشک با دستگاه اطلاعاتی است. این ساختار به آن امکان میدهد هر بار ماجرایی تازه تعریف کند، بیآنکه همه ارزشش به مقصد نهایی وابسته باشد.
پتینسون حالا با اعتبار، شهرت و فشار سنگین نقش جیمز باند روبهروست. سهم لودن فعلا ادامه حضور در سریالی است که به او میدان بازی میدهد و همکاری مستمر با گری اولدمن را ممکن میکند. برای یک بازیگر، این لزوما جایزه تسلی نیست؛ گاهی نقش ارزشمند همان نقشی است که لازم نیست برای دیدهشدن، شماره ۰۰۷ داشته باشد.





