قسمت هشتم فصل دوم «Best Medicine»؛ میراث دکتر ریس و سختترین آزمون مارتین

قسمت هشتم فصل دوم «Best Medicine» با عنوان «Back to the Suture» در ظاهر قرار است فرصتی برای آشنایی بیشتر با پزشکی باشد که اهالی پورتون هنوز از او با محبت یاد میکنند. اما مرور گذشته دکتر ریس، خیلی زود به پرسشی درباره آینده مارتین تبدیل میشود: آیا میتوان پزشک دقیقی بود و درعینحال، ترس و تنهایی آدمهای روبهرو را هم دید؟ این قسمت پاسخ را نه در یک سخنرانی، بلکه در چند برخورد کوچک و سرانجام بحرانی خانوادگی جستوجو میکند. نتیجه، داستانی است که از خاطره و شوخی شروع میشود و به یکی از آسیبپذیرترین لحظههای مارتین میرسد. ادامه مطلب، اتفاقات قسمت را فاش میکند.
پس از شکل گرفتن رابطه مارتین و لوئیزا در قسمت قبل، انتظار طبیعی این بود که سریال مدتی روی شیرینی این اتفاق مکث کند. خوشبختانه، مارتین این بار از ابراز احساساتش عقب نمینشیند. دیدار دوباره آنها با بوسه همراه است و او حتی پیشنهاد نخستین قرار رسمیشان را مطرح میکند. برای مردی که نزدیک شدن به دیگران اغلب او را به عقبنشینی وامیدارد، همین صراحت نشانه تغییر است. بااینحال، قسمت تازه رشد او را به رابطه عاشقانه محدود نمیکند؛ لوئیزا بخشی از زندگی مطلوبی است که حالا میتواند برای خودش تصور کند، نه تنها دلیل بهتر شدنش.
همزمان با دومین سالگرد درگذشت دکتر ریس، فلشبکها برای نخستین بار فرصت میدهند مردی را ببینیم که نامش طی دو فصل بر مطب و زندگی مارتین سایه انداخته است. این بازگشتها به گذشته، شهرت ریس را از تعریف و تمجید دیگران فراتر میبرند. او پزشکی بوده که بیماران را صرفا مجموعهای از علائم نمیدیده؛ درباره خانوادهها، گرفتاریها و حالوروزشان هم کنجکاوی و نگرانی داشته است. محبوبیتش نتیجه همین حضور پیگیر بوده، حضوری که تا مرگ او پشت میز کار ادامه پیدا کرده است.
برای مارتین، مقایسه شدن با چنین چهرهای همیشه خوشایند نبوده است. ذهن بالینی او با صمیمیت بیتکلف ریس فاصله دارد، اما این قسمت نشان میدهد قرار نیست یکی جای دیگری را بگیرد. مارتین میتواند دقت خودش را حفظ کند و درعینحال از سلفش چیزی بیاموزد. کشف یادداشتهایی درباره احتمال تومور مغزی در یکی از بیماران، این دو مسیر را به هم پیوند میزند: او هم میخواهد پرونده ناتمام ریس را دنبال کند و هم بفهمد چگونه میتوان با بیماران مهربانتر برخورد کرد.
تحقیق مشترک مارتین و الین، از بخشهای خوشریتم قسمت است. الین با فیلم گرفتن هنگام کار، گاهی اعصاب او را خرد میکند، اما شناختش از اهالی شهر همان چیزی است که این جستوجو به آن نیاز دارد. رابطه پر از جر و بحث آنها، حالوهوای خواهر و برادری دارد که پشت گلایههایشان نوعی اعتماد پنهان است. در آستانه رفتن احتمالی الین به نیویورک، قسمت بهخوبی یادآوری میکند که جای خالی او فقط با استخدام یک نفر دیگر پشت میز پذیرش پر نخواهد شد.
بررسی چند بیمار، آنها را به پاسخ نمیرساند، اما برای مارتین درس دیگری دارد. رفتار باربارا نه نشانهای عجیب از بیماری، بلکه واکنش به سوگ است. اینجا لازم نیست او با تشخیصی درخشان همهچیز را حل کند؛ گاهی کار درست، فهمیدن اندوه و نشان دادن همدلی است. چنین لحظهای تغییر مارتین را باورپذیرتر از یک دگرگونی ناگهانی میکند، چون او هنوز در حال یاد گرفتن است.
جستوجو در صندوق شکایت بیماران نیز فرصتی برای طنز فراهم میآورد. آنها به دنبال دستخطی با شیب به راست هستند، اما در عوض با مجموعهای از نظرهای تند درباره مارتین روبهرو میشوند. یکی از شکایتها میگوید: «اگه جراح به این خوبیه، چرا نمیتونه اون چوبی رو که توی باسنشه دربیاره؟» شوخی، کنایهای روشن به خشکی رفتار اوست؛ بااینحال، نکته بامزهتر این است که کسی حاضر نیست مسئولیت جملهای را بپذیرد که ممکن است احساساتش را جریحهدار کرده باشد. اهالی از او گله دارند، اما کاملا بیاعتنا هم نیستند.
سرانجام، ویدئوهای قدیمی الین سرنخ تعیینکننده را فراهم میکنند: تصویری از دکتر ریس در حال معاینه تامی گریم. وقتی مارتین با خانواده تامی، ازجمله پسر خردسالش، روبهرو میشود، تلاشش برای آرام کردن آنها اهمیت پیدا میکند. او پیشتر از مارک پرسیده بود چگونه میتواند به این آسانی به دیگران اهمیت بدهد؛ حالا سعی میکند آن توصیه را به عمل تبدیل کند. با توجه به تجربه بیماری خواهرش، این رفتار معنای شخصیتری هم دارد. او میداند ترس یک کودک در چنین موقعیتی چقدر واقعی است، حتی اگر همیشه بلد نبوده آن را تسکین دهد.
گذشته فقط در پرونده پزشکی حضور ندارد. هدیه عروسی قدیمی دکتر ریس برای مارک و لوئیزا، یک دوچرخه دونفره تزئینشده، بهانهای میشود برای گفتوگویی که مدتها عقب افتاده است. مارک آن را به لوئیزا نشان میدهد و پیشنهاد میکند نگهش دارد، اما تصمیم لوئیزا برای دوچرخهسواری مشترک، معنای بهتری به این یادگار میدهد: رابطه عاشقانه تمام شده، ولی لازم نیست تمام تاریخ مشترکشان هم دور ریخته شود.
این بخش از قسمت، به دوستی پس از جدایی ارزش میدهد، بدون آنکه وانمود کند گذشته بیدردسر بوده است. پذیرش مارک که پایان دادن به رابطه برای لوئیزا شجاعت میخواسته، بخشی از بار قدیمی را از دوش او برمیدارد. لوئیزا قصد نداشته به او آسیب بزند و هنوز برایش عزیز است، اما آنها برای حفظ رابطه تازهشان به همین صداقت نیاز دارند. سریال خوشبختانه این نزدیکی را به بازگشت عاشقانه یا مانعی برای رابطه با مارتین تبدیل نمیکند.
ماجرای پیتر و کوپرنیکوس نیز همین مضمون پیوند و خانواده را در شکلی سبکتر ادامه میدهد. پیتر از اینکه مارتین متوجه غیبت او و سگ نشده، دلخور است؛ مارتین آنقدر درگیر پرونده شده که اطرافش را نمیبیند. مارک و لوئیزا به جستوجوی کوپرنیکوس میروند و او را در جنگل، کنار خانواده تازهاش پیدا میکنند. حضور تولهسگها فقط فرصتی برای چند تصویر دوستداشتنی نیست. مارتین که زمانی تحمل خود کوپرنیکوس را هم نداشت، حالا اجازه میدهد تولهها تا پیدا شدن خانه بمانند و از پیتر میخواهد بیشتر سر بزند. این دعوت کوچک، تغییری بزرگ در رفتار اوست.
اما درست زمانی که به نظر میرسد قسمت با خاطرات خوب و تولهسگها تمام میشود، وضعیت عمه سارا همهچیز را عوض میکند. سارا با بازی آنی پاتس، مثل مارتین سرسخت است و بریدگیاش را جدی نمیگیرد. حضور دوباره آندریا مارتین در نقش جودیت، دوست نامتعارف او، ابتدا موقعیت را خندهدار نگه میدارد؛ ورود پرندهها و شکستن ظرفها هم به آشفتگی اضافه میکند. سپس خونریزی شدید، لحن صحنه را ناگهان تغییر میدهد و روشن میشود که مسئله بسیار فراتر از یک زخم کوچک است.
ترس مارتین از خون، که مدتی تحت کنترل بوده، در برابر خونریزی یکی از عزیزترین آدمهای زندگیاش بازمیگردد. اینجا مهارت پزشکی بهتنهایی کافی نیست. او میداند سارا به مداخله فوری نیاز دارد، اما حجم خون و ترس از دست دادنش چنان فشار میآورد که از هوش میرود. الین جان سارا را نجات میدهد و مارتین پس از به هوش آمدن، باید با این واقعیت کنار بیاید که در لحظهای حیاتی، خودش نیازمند کمک دیگران بوده است.
بازی جاش چارلز در گذر از وحشت به آسودگی و قدردانی، به این پایان وزن میدهد. مارتین معمولا احساساتش را پشت تندی و فاصله پنهان میکند؛ این بار آن سپر کار نمیکند. رسیدن لوئیزا و نشستن آرام او کنارش، شاید جای قرار عاشقانه مورد انتظار را بگیرد، اما برای رابطهشان قدم مهمتری است. مارتین اجازه میدهد او بخشی از وجودش را ببیند که کنترل و اطمینان همیشگی در آن خبری نیست.
«Back to the Suture» میراث دکتر ریس را نه در شبیه شدن کامل مارتین به او، بلکه در تغییر نگاه مارتین پیدا میکند. مراقبت فقط تشخیص دادن و درمان کردن نیست؛ دیدن اندوه بیمار، آرام کردن فرزندش و پذیرفتن کمک هم بخشی از آن است. قسمت با کنار هم گذاشتن این لحظهها، رشد شخصیت اصلی را هم دلگرمکننده نشان میدهد و هم دردناک. مارتین به پورتون نزدیکتر شده و همین نزدیکی، در کنار امکان خوشبختی، ترس از فقدان را نیز برایش واقعیتر کرده است.





