قسمت پنجم «Nocturne»؛ قربانیان واقعی یورک والتر چه کسانی هستند؟

چهار قسمت دنبال ارتباط میان ربودهشدگان گشتیم، اما قسمت پنجم «Nocturne» احتمال ترسناکتری را پیش میکشد: شاید از ابتدا آدمهای اشتباهی را زیر نظر داشتهایم. یورک والتر ظاهرا فقط به اسارت و مرگ قربانیانش فکر نمیکند؛ رنج کسانی که بیرون ماندهاند، منتظرند و امیدشان را از دست میدهند، بخشی از نقشه اوست. قسمت «Solitude»، به کارگردانی لوگان کیبنز و نویسندگی جان هلاوین و روآن جافی، با تغییر زاویه تحقیق به معمای سریال جان تازهای میدهد. بااینحال، نحوه رسیدن به این کشف و بعضی رفتارهای شخصیتها همچنان جای بحث دارند. ادامه مطلب، داستان و پایان قسمت را فاش میکند.
نخستین بحران، نه به پرونده تازه، بلکه به گذشته جونا لین مربوط است. یادداشت یورک درباره کاشتن مدرک دیانای را دیگر نمیتوان بهسادگی ترفند یک قاتل برای منحرف کردن تحقیقات دانست. بازگشت به گذشته نشان میدهد جونا، پس از مواجهه با یورک در محل کارش و در شرایطی که مدرک کافی علیه او نداشته، نمونهای از ترشحات باقیمانده او روی زمین جمع میکند. خود لحظه قرار دادن این نمونه در محل کشف مدارک نمایش داده نمیشود، اما امتناع جونا از پاسخگویی، اتهام را سنگینتر میکند.
الکساندرا کویین حق دارد توضیح بخواهد. اطمینان یک کارآگاه از گناهکار بودن مظنون، جای اعتبار مدرک را نمیگیرد؛ بهویژه وقتی تخلف احتمالی میتواند پرونده را زیر سوال ببرد و خانوادههای آسیبدیده را دوباره گرفتار کند. همراهی با اندوه و خشم جونا آسان است، اما سریال اینجا فرصت دارد میان همدلی با او و توجیه رفتارش فاصله بگذارد. متاسفانه، خروج او از تحقیقات و ادامه دادن مسیر بهتنهایی، پیش از آن رخ میدهد که این مسئله به اندازه کافی واکاوی شود.
گفتوگوی جونا با رئیس الیسون، بخش انسانیتر این کشمکش است. الیسون میپذیرد که نظریه وجود همدست را جدی نگرفته و میخواهد سهم خودش را در اشتباهات گذشته قبول کند. اشاره او به جبران خطاها در مسیر ترک الکل، به رابطه این دو وزن میدهد: مردانی که ظاهرا با دریافت همدلی راحت نیستند، اما هنوز میکوشند به شیوه خودشان از یکدیگر مراقبت کنند. بازی بیل کمپ نیز به این صحنهها صمیمیتی میبخشد که در میان تنشهای مداوم سریال، خوشایند است. بااینهمه، احساس گناه الیسون نباید پاسخگویی جونا را به حاشیه ببرد.

کشف دو سگ تازی مدفون در جنگل، در ابتدا شبیه انحرافی ناخوشایند از جستوجوی فلیشیاست. لوله هوا و نشانههای حکشده روی درختان، این محل را به شیوه جنایتهای یورک پیوند میدهند، اما اهمیت اصلی کشف، در سرنوشت صاحب سگهاست. او مدتها دنبال حیواناتش گشته و پس از ناپدید شدن آنها، جان خود را گرفته است. این اطلاعات، جونا را وادار میکند بهجای بررسی دوباره ربودهشدگان، زندگی کسانی را مرور کند که با فقدان آنها تنها ماندهاند.
حالا جزئیات پراکنده، شکل یک الگو پیدا میکنند. بن پس از ناپدید شدن دو حامیاش در مسیر ترک الکل، دوباره به مصرف روی آورده و در نهایت جان باخته است. سام مندل پس از ناپدید شدن ربکا خودکشی کرده و پسر کسی فورد نیز بعد از ناپدید شدن مادرش، با موتور به دره سقوط کرده است. فرضیه تازه این است که ربودهشدگان شاید ابزار آسیب زدن به عزیزانشان بودهاند؛ کسانی که هدف نهایی یورک محسوب میشوند.
این تغییر زاویه، از بهترین ایدههای قسمت است. وحشت دیگر به فضای زیر زمین محدود نمیشود، بلکه به ماهها انتظار، جستوجو و احساس گناه راه پیدا میکند. بااینحال، مسیر کشف کمی بیش از اندازه پیچوخم دارد. مواجهه جونا با بستگان صاحب سگها و فضای مشکوک خانه آنها، تعلیق کوتاهی میسازد، اما زمان قابلتوجهی میگیرد تا نکته اصلی روشن شود. ضمن اینکه برخی اطلاعات تعیینکننده تازه در همین قسمت مطرح میشوند؛ بنابراین لذت کنار هم گذاشتن سرنخهای قبلی، با احساس دریافت دیرهنگام قطعات تازه مخلوط میشود.
خود نظریه نیز هنوز به توضیح نیاز دارد. یورک چگونه میتواند واکنش بازماندگان را پیشبینی کند؟ آیا فقط رنج آنها را طولانی میکند، یا بعدتر با تهدید و شرطگذاری، آنها را به سمت نتیجه دلخواهش میراند؟ قسمت پاسخ کامل نمیدهد و بهتر است فعلا این ارتباط را فرضیهای جدی بدانیم، نه شرح قطعی همه جنایتها. صحنه پایانی، البته، نشانه مهمی از شکل این فشار روانی به دست میدهد.
پیش از آن، ماموریت ساگا در مرکز روانپزشکی ریورساید بالاخره دستاورد ملموسی پیدا میکند. او با هویت استر، در سلول مجاور یورک قرار گرفته و باید بدون جلب اعتماد فوری و غیرمنطقی او، گفتوگو را زنده نگه دارد. پاسخ مبهمش به پرسش «پلیسی؟» و تهدید به کشتن یورک، از یک انکار شتابزده باورپذیرتر است. ساگا کسی نیست که با خوشرویی بیدلیل به چنین مردی نزدیک شود؛ خصومتش هم با پوشش او سازگار است و هم از خشم واقعیاش نسبت به مردی تغذیه میکند که مسئول مرگ پدرش میداند.
دیوار میان آنها، انتخاب موثری برای شکل دادن به این بازی روانی است. یورک عادت دارد آدمها را بخواند، اما اینجا به چهره و واکنشهای همسایهاش دسترسی کامل ندارد. صدا، سکوت و پاسخهای دوپهلو جای نگاه مستقیم را میگیرند. زازی بیتز و استیون گراهام از همین محدودیت، تنش میسازند؛ یکی تلاش میکند اطلاعات بیرون بکشد و دیگری میخواهد بفهمد با چه کسی طرف است.
گفتوگو درباره پنجرههای خیالی، بهترین بخش این ماموریت است. ساگا با نقاشی کردن به کمک غذایش، زمینهای میسازد که یورک از آخرین جایی حرف بزند که در آن احساس آزادی و کامل بودن داشته: تنگه رودخانه هوپول. انتقال این نام به تیم، پیشرفت مهمی است، اما هنوز معلوم نیست این مکان چه ارتباطی با فلیشیا دارد. حتی نمیتوان احتمال آزمایش یا فریب دادن ساگا را کنار گذاشت. علاقه یورک به رفتار خشونتآمیز استر نیز نگرانکننده است؛ ساگا برای باورپذیر ماندن پوشش خود، باید مراقب باشد تا کجا به این کنجکاوی میدان میدهد.

کارل هم اطمینان چندانی ایجاد نمیکند. فشار کویین و نیت برای گرفتن اطلاعات از او، در ظاهر راهی به داخل ریورساید باز میکند، اما وابستگیاش به تایید یورک همچنان پابرجاست. همکاری با پلیس لزوما به معنی قطع وفاداری به قاتل نیست؛ بهخصوص وقتی او بهسرعت اطلاعات مربوط به تماس ماموران را به یورک منتقل میکند. حضورش بیش از آنکه یک امتیاز مطمئن باشد، خطر تازهای برای ماموریت ساگاست.
در خط داستانی مایکل و آیدا، قسمت آرامتر و دردناکتر میشود. آیدا از کودکی پسرش میگوید؛ از زمانی که خودش را به بیماری میزد تا بیشتر کنار مادرش بماند. حالا همان مادر باید بفهمد چرا فرزند بازگشتهاش در یک انباری تاریک احساس امنیت بیشتری دارد تا پشت میز غذاخوری. مهربانی پیشخدمتی که ناراحتی مایکل را میبیند و او را مجبور به توضیح نمیکند، لحظه کوتاه اما ارزشمندی است. این بخشها یادآوری میکنند که بازگشت از اسارت، پایان آسیب نیست.
بازی پایانی حدس کلمه، همین نزدیکی شکننده را به تهدید تبدیل میکند. مایکل میگوید بازی خواسته سندمن است و آیدا با امید همراهی با پسرش وارد آن میشود. اما پاسخ، نام خود اوست و نقاشی آدمک حلقآویز، معنای شرط را روشن میکند: از آیدا خواسته شده برای بازگشت فلیشیا جانش را بگیرد. هیچ تضمینی برای آزادی دختر وجود ندارد و میزان درک مایکل از پیامی که منتقل میکند نیز روشن نیست. او را نباید صرفا کودکی تهدیدآمیز دید؛ ممکن است هنوز زیر نفوذ قواعدی باشد که در دوران اسارت به او تحمیل شدهاند.
این پایان تکاندهنده است، هرچند گذار از آسیبپذیری مایکل به نقش پیامرسان یک تهدید هولناک، به پرداخت بیشتری نیاز دارد. «Solitude» زمانی بهترین عملکرد را دارد که وحشت را از رابطهها بیرون میکشد: اعتماد مخدوش جونا و کویین، نزدیکی خطرناک ساگا و یورک، و امید مادری که حالا علیه خودش استفاده میشود. قسمت پنجم «Nocturne» معما را حل نمیکند، اما پرسش درستتری پیش روی مخاطب میگذارد. شاید مسئله فقط پیدا کردن فلیشیا نباشد؛ باید فهمید چه کسی از رنج آیدا سود میبرد و تا کجا میتواند این رنج را هدایت کند.





