«Company» کیسی افلک؛ رقابت در ونیز و غیبت معنادار از جشنوارههای آمریکای شمالی
سومین فیلم بلند کیسی افلک در مقام کارگردان با حضور نیک نولتی و بن مندلسون، نخستین نمایش جهانیاش را در بخش مسابقه ونیز تجربه میکند؛ اما هنوز جایی در مهمترین جشنوارههای پاییزی آمریکا و کانادا یا بازار پخش ایالات متحده پیدا نکرده است.
«Company»، فیلم تازه کیسی افلک، راه خود را از معتبرترین ویترین سینمای اروپا آغاز میکند. این معمای گوتیک قرار است از ۸ سپتامبر در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآید و برای شیر طلایی با آثار فیلمسازانی چون دنی بویل، مارتین مکدونا، لی چانگ-دونگ و ورنر هرتزوگ رقابت کند. ونیز چند نوبت نمایش برای این فیلم در نظر گرفته که نشانهای روشن از اعتماد جشنواره به جایگاه آن در فصل سینمایی پیش رو است.
با این حال، مسیر جشنوارهای «Company» در آمریکای شمالی شکل کاملاً متفاوتی دارد. نام فیلم تاکنون در فهرست جشنوارههای مهم پاییزی تورنتو، تلوراید و نیویورک دیده نشده و مقصدی برای نمایش منطقهای آن در آمریکا نیز اعلام نشده است. افزون بر این، فیلم هنوز پخشکنندهای در ایالات متحده ندارد؛ وضعیتی که با توجه به ترکیب بازیگران و موقعیت پرستیژمحور اثر، جلب توجه کرده است.
نیک نولتی، بن مندلسون، آدلاید کلمنس و اسکوت مکنری بازیگران «Company» هستند و شرکت ایجیسی (AGC) فروش بینالمللی آن را بر عهده دارد. داستان فیلم درباره مسافری مرموز است که روایتهایی بههمپیوسته از سوگ، انتقام، بخشش و پیوند انسانی را بازگو میکند؛ مضمونی که معمولاً برای حضور در مدار جشنوارههای هنری پاییز، بهویژه در آمریکای شمالی، ظرفیت بالایی دارد.
در مقابل، جشنوارههای اروپایی از فیلم استقبال کردهاند. «Company» تنها چند روز پس از ونیز، در بخش مسابقه جشنواره فیلم آمریکایی دوویل فرانسه نمایش داده میشود و سپس به جشنواره فیلم زوریخ میرود تا در بخش «Gala Premieres» روی پرده برود. این تفاوت میان استقبال اروپایی و غیبت در تقویم آمریکای شمالی، پرسشهایی را در میان فعالان جشنوارهای ایجاد کرده است.
برخی گمانهزنیها، این وضعیت را با حاشیههای قدیمی کیسی افلک در دوران جنبش «#MeToo» مرتبط میدانند؛ هرچند هیچیک از جشنوارههای آمریکای شمالی دلیل مشخصی برای انتخاب نکردن فیلم اعلام نکردهاند. دو زن از عوامل فیلم «I’m Still Here» در سال ۲۰۱۰ علیه افلک شکایت آزار جنسی مطرح کردند؛ پروندهها در نهایت خارج از دادگاه به توافق رسیدند. این اتهامها در فصل جوایز ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷، همزمان با موفقیت افلک برای فیلم «Manchester by the Sea» و دریافت اسکار بهترین بازیگر مرد، دوباره بهشدت مورد توجه قرار گرفتند.
افلک در سال ۲۰۱۸ و در گفتوگویی با آسوشیتدپرس، فضای پشت صحنه «I’m Still Here» را «غیرحرفهای» توصیف کرده بود. او پذیرفت که در شکلگیری آن فضا نقش داشته و از رفتار خود و همچنین چشمپوشی از رفتار دیگران ابراز پشیمانی کرد.
کارنامه افلک پس از اسکار نیز نسبتاً کمفروغتر از انتظار پیش رفته است. او در یک دهه گذشته بیشتر در آثار مستقل کمدیدهشدهای چون «Our Friend»، «Every Breath You Take»، «Dreamin’ Wild» و «Slingshot» ظاهر شده و حضور کوتاهش در «Oppenheimer» از معدود نقشآفرینیهای پرمخاطب او بوده است. تنها پروژه بزرگ استودیوییاش در این دوره، «The Instigators» بود که مستقیماً از اپل تیوی پلاس پخش شد.
دومین تجربه کارگردانی افلک، «Light of My Life» محصول ۲۰۱۹، نیز هنگام نمایش در جشنواره برلین از سایه این حاشیهها دور نماند. فیلم بهجای بخش مسابقه اصلی در بخش پانوراما پذیرفته شد و در نشست خبری آن، افلک با پرسشهای مستقیم درباره پروندههای پیشین روبهرو شد.
اکنون «Company» با تکیه بر ونیز، دوویل و زوریخ وارد فصل جشنوارهها میشود؛ اما نقشه سفر آن فعلاً در آن سوی اقیانوس اطلس خلأ چشمگیری دارد. واکنش منتقدان و خریداران در ونیز میتواند مسیر پخش آمریکایی فیلم را تغییر دهد، ولی تا آن زمان، این غیبت بیش از آنکه یک اتفاق ساده در برنامهریزی جشنوارهها به نظر برسد، نشانهای از دشواری جدایی هنر یک فیلمساز از گذشته جنجالی او است.
