«Crime Story»؛ سریال جنایی پیشگام مایکل مان که تلویزیون هنوز قدرش را نمیداند
پیش از «The Sopranos» و «True Detective» و دیگر سریالهای جنایی نفسگیری که یک داستان پیوسته را در طول یک فصل روایت میکنند، «Crime Story» ساخته پیشگامانه مایکل مان در دهه ۱۹۸۰ روی آنتن رفته بود. این اثر یکی از نخستین سریالهای پربینندهای بود که به سراغ روایت دنبالهدار رفت؛ همان الگویی که سالها بعد به یکی از ویژگیهای اصلی تلویزیون پرستیژ تبدیل شد. بااینحال، «Crime Story» هنوز آنطور که شایسته است میان مخاطبان عام شناخته نمیشود.
در سال ۱۹۸۶، مایکل مان با موفقیت سریال «Miami Vice» در اوج بود و همین موفقیت به او آزادی لازم برای امتحان کردن ایدهای بلندپروازانه در پروژه بعدیاش را داد. او تهیهکنندگی اجرایی «Crime Story» را بر عهده گرفت؛ سریالی که چاک آدامسون و گوستاو رینینگر آن را خلق کردند و پاییز همان سال از شبکه انبیسی (NBC) روی آنتن رفت.
داستان سریال در دهه ۱۹۶۰ میگذشت و تقابل ستوان مایک تورلو با بازی دنیس فارینا و گانگستری به نام ری لوکا با بازی آنتونی دنیسون را دنبال میکرد. این دو در دو سوی قانون با یکدیگر میجنگیدند، اما در جریان این نبرد طولانی، احترام متقابلی هرچند ناخواسته میانشان شکل میگرفت.
تمام قسمتهای «Crime Story» با عبارت «ادامه دارد…» به پایان میرسیدند؛ رویکردی که در آن دوران بسیار نامتعارف بود. آن زمان معمولا فقط سریالهای آبکی داستانهایی دنبالهدار داشتند. مجموعههای ساعات پربیننده شاید گاهی قسمتهایی دوقسمتی میساختند یا خطوط داستانی بلندمدتی را در پسزمینه پیش میبردند، اما ساختار غالب آنها اپیزودیک بود. در مقابل، «Crime Story» به مخاطبانش اعتماد داشت که هر هفته بازگردند و ادامه ماجرا را دنبال کنند.
مان در سال ۲۰۱۲ به انترتینمنت ویکلی (Entertainment Weekly) گفت: «من و برندن تارتیکوف، رییس وقت انبیسی، خیلی درباره این صحبت کردیم که چطور مخاطبان را آنقدر محکم درگیر کنیم که داستان را دنبال کنند؛ چون تمام این ماجرا کاملا تازه بود و وارد قلمرویی دستنخورده شده بودیم.»
ظاهرا مخاطبان آن دوران هنوز برای چنین تعهدی به یک سریال تلویزیونی آماده نبودند. قسمت نخست «Crime Story» حدود ۳۰ میلیون بیننده داشت، اما پس از آنکه «انبیسی» زمان پخش سریال را به سهشنبهشب انتقال داد، آمار بینندگان بهشدت سقوط کرد. این تغییر، سریال را مقابل اثر موفق «Moonlighting» از شبکه ایبیسی (ABC) قرار داد.
«Crime Story» پس از فصل دوم به پایان رسید؛ فصلی که محل وقوع داستان را از شیکاگو به لاسوگاس منتقل کرده بود. مایکل مان در همان مصاحبه توضیح داد که شرکت تولیدکننده این درام تاریخی پرهزینه نیز با مشکلات مالی روبهرو بود و این شرایط کمکی به ادامه سریال نکرد. لغو مجموعه، برنامه بلندپروازانه مان را هم ناکام گذاشت؛ او قصد داشت داستان در نهایت از دهه ۱۹۶۰ به دهه ۱۹۸۰ جهش کند. همین ایده نشان میدهد چشمانداز او برای این سریال تا چه اندازه گسترده بوده است.
به نظر میرسد مخاطبان تلویزیون در دهه ۱۹۹۰ آمادگی بیشتری برای پذیرش درامهای پلیسی دنبالهدار پیدا کردند. مجموعههایی مانند «Homicide: Life on the Street» و «NYPD Blue» توانستند مسیری را با موفقیت ادامه دهند که «Crime Story» فرصت پیمودنش را پیدا نکرد. در دهه بعد نیز «The Sopranos» و «The Shield» به آثاری مسلط در این ژانر تبدیل شدند و حالا در عصر استریم، تقریبا هر هفته یک داستان جنایی تازه از راه میرسد.
شاید فراوانی سریالهای جنایی دنبالهداری که پس از «Crime Story» به موفقیت رسیدند، یکی از دلایل به حاشیه رفتن ساخته مایکل مان باشد؛ هرچند مورخان تلویزیون بهخوبی از اهمیت آن آگاهاند. این سریال اکنون از طریق پیکاک (Peacock)، پرایم ویدیو (Prime Video)، توبی (Tubi) و چند سرویس دیگر در دسترس است و تماشای آن، بهویژه بهخاطر فهرست حیرتانگیز بازیگران مهمانش، همچنان ارزش دارد.
تماشای دوباره «Crime Story» تا حدی شبیه سفر در زمان است. در این سریال زودهنگام و ناکام میتوان نشانههای بسیاری از تلویزیون پرستیژ و فضای سرگرمی مدرن را دید. از طرف دیگر، مجموعه میزبان بازیگران مشهوری بود که آن زمان هنوز در ابتدای مسیر قرار داشتند و مدت کوتاهی بعد به ستارههایی بزرگ تبدیل شدند.
علاوه بر دنیس فارینا و آنتونی دنیسون، بازیگران شناختهشدهای چون استیون لنگ، اندرو دایس کلی و تد لوین نیز در گروه اصلی حضور داشتند. فهرست بازیگران مهمانی که طی ۴۳ قسمت «Crime Story» در نقشهای کوچک ظاهر شدند، واقعا چشمگیر است: جولیا رابرتس، دبی هری، وینگ ریمز، کریستین اسلیتر، مایکل روکر، پم گریر، استنلی توچی، بروس مکگیل، دیوید هاید پیرس، دنیس هیزبرت، فرد سویج و گری سینایس همگی در این مجموعه بازی کردند. مایلز دیویس، موسیقیدان مشهور جاز، نیز در فصل نخست حضوری افتخاری داشت.
با چنین ترکیب درخشانی از بازیگران و نقشی که سریال در پیشگامی روایتهای دنبالهدار داشت، عجیب است که از «Crime Story» بیشتر بهعنوان یکی از بهترین درامهای پلیسی تاریخ تلویزیون یاد نمیشود.
