«I Love L.A.»؛ کمدی نسل زد با نگاه همدلانه ریچل سنوت به دوگانگیهای زندگی جوانان لسآنجلس
سریال کمدی «I Love L.A.» جدیدترین ساخته راشل سنوت، بازیگر، نویسنده و تهیهکننده اجرایی، روایتی صمیمی از زندگی جوانان نسل زد مهاجر به لسآنجلس است؛ نسلی که همزمان با فرصتهای بزرگ، با چالشها و تضادهای شدید مواجه شده است. این مجموعه یک کمدی «همنشینی» یا hangout comedy است که به قول سنوت، آیینهای در برابر تجربههای واقعی جوانان امروز قرار میدهد — هم زیباییهای این نسل و شهر را نشان میدهد و هم نقاط ضعف و چالشها را.
سنوت که خود را یک «زیلنیال» (میاننسل بین میلنیال و زد) معرفی میکند، میگوید مشکلات نسل Z (زد)، بهخصوص جوانترها، عمیقتر و پررنگتر شده است:
«خواهر کوچکم یک سال به دانشگاه رفت، بعد به خاطر کووید برگشت خانه. خواهر دیگرم دبیرستان را با کلاسهای زوم گذراند… بعد اعتصابات، بازار کار… هیچ چیز مثل دوران والدینمان نیست. حس میکنیم هیچ کاری کافی نیست. حجم اطلاعات روی موبایلها بیپایان است؛ تصویرهایی در ذهنم هست که هیچوقت پاک نمیشود.»
او ادامه میدهد که دهه گذشته، یکی از پرآشوبترین دورانها برای رسیدن به بلوغ اجتماعی و شغلی بوده است و همین نگاه متفاوت را به کاراکترهای سریال داده است.
سنوت در مقام شورانر این پروژه، با اما بری — نویسنده «میلنیال مسن» و عضو سابق اتاق نویسندگان «Barry» در اچبیاو — همکاری کرده است. به گفته بری، این دو توسط شبکه اچبیاو به یک «قرار کاری کور» معرفی شدند، اما:
«از همان لحظه اول، ارتباط و درک متقابل داشتیم. ریچل پنجرهای بود به نسلی جوانتر که کووید مسیر حرفهاش را به شدت مختل کرد.»
در قلب «I Love L.A.» گروهی از دوستان قرار دارند که سنوت میگوید هر کدام «بازتابی از یک واکنش متفاوت به شرایط نسلشان» هستند:
- مایا (با بازی سنوت): کمالگرای سختکوش و مضطرب که با وجود نبود ارتباطات و بیتوجهی رئیسش به ارتقای او، شغلش را رها نمیکند. سنوت شوخی میکند: «آخرین شغل روی تایتانیک را میگیرد وقتی دارد غرق میشود.»
- تالولا: اینفلوئنسر نیهیلیست که بیاعتنا به استانداردهای موفقیت، مسیر خودش را میرود.
- الانی (ترو ویتاکر): نِپو بیبی مثبتاندیش که فقط میخواهد همه با هم کنار بیایند.
- چارلی (جردن فرستمن): طراح نوپا که راههای سنتی را کنار گذاشته و مسیر خلاق خودش را ساخته است.
- دیلن (جاش هاچرسون): معلم و دوستپسر مایا، کمی بزرگتر از دیگران، که درکی متفاوت از واقعیت نسل Z دارد اما هرگز آن را تحقیر نمیکند.
به گفته بری:
«کاراکتر دیلن میتوانست حالت متکبرانه داشته باشد، اما جاش آن را با هنرمندی بازی کرد؛ بدون تمسخر دنیای دیگر.»
هدف سنوت و بری از طراحی این گروه، نمایش طیف واکنشها به مرحله «اکنون جوان بودن» بود، بدون اینکه راهی را به عنوان درست یا غلط معرفی کنند:
«میخواستیم پیش از دیدن شخصیتها، به آنها نخندیم. با طنز میتوان داستان گفت، اما همدلی برایمان مهم بود.»
سنوت این سریال را «دارو دستهای برای دختران اینترنتی» توصیف میکند، اما درونمایه آن خودبازتابی است؛ بازتابی که از تجربههای شخصی سنوت در دوران بازگشت زحل (یک گذر نجومی) سرچشمه گرفته است. او توضیح میدهد:
«در اوایل ۲۰سالگیام همهچیز آشفته بود، سپس میانه ۲۰سالگی فکر میکردم زندگیام تثبیت شده. اما در انتهای این دهه، دوباره آشفتگی برگشت؛ ترسناک ولی خوب.»
سنوت حتی تالولا را نسخه جوانتر و آزادتر خودش و مایا را نسخه مضطرب و کنترلگر چند سال قبل میداند و معتقد است این دو «بهتر کنار هماند».
«I Love L.A.» اولین بار یکشنبه شب در اچبیاو (HBO) پخش شد. قسمتهای جدید هر یکشنبه ساعت ۱۰:۳۰ شب به وقت شرق/اقیانوس آرام، از اچبیاو و اچبیاو مکس (HBO Max) منتشر میشوند.
