«آلفونسو کوارون» در بوسان: قبلا فیلم اولویت اولم بود، حالا زندگی است
«آلفونسو کوارون» کارگردان برنده اسکار می‌گوید رابطه‌اش با فیلمسازی در گذر زمان تغییر کرده و امروز «زندگی» برایش در اولویت است، نه خودِ سینما. او این حرف را پنجشنبه در مسترکلاس جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان (BIFF) مطرح کرد؛ یک روز بعد از آن‌که به همراه پسرش «یوناس کوارون» (هم‌نویسنده فیلم «Gravity») این اثر را پس از نمایش آی‌مکس دوباره مرور کردند.
کوارون گفت: «وقتی جوان‌تر بودم، فیلم همه‌چیز بود و زندگی فقط بخشی از آن. حالا برعکس شده. زندگی به عنوان یک تجربه، چیزی است که الان بیش از همه برایم مهم است.»
در این جلسه، پدر و پسر درباره عشق مشترکشان به سینما و تجربه‌گری فنی که پشت «Gravity» قرار داشت صحبت کردند؛ فیلم درام بقا در فضا (محصول ۲۰۱۳) که «کوارون» برای آن اسکار بهترین کارگردانی را گرفت. «یوناس» هم فیلم «Campeón Gabacho» را برای اولین نمایش آسیایی‌اش در بخش «World Cinema» به بوسان آورده است.
یوناس درباره هسته احساسی «Gravity» گفت محور اصلی فیلم «تولد دوباره» است: دو شخصیت که با فقدان روبه‌رو می‌شوند و با دیالوگ محدود، در محیطی که هر حرکت اهمیت دارد، راهی برای ادامه دادن پیدا می‌کنند. «آلفونسو کوارون» هم از گفت‌وگوهایشان یاد کرد که چطور «لوکیشن» و «حرکت» می‌تواند میل به بقا را بیان کند.
آن‌ها همچنین به فیلم‌هایی اشاره کردند که با هم تماشا می‌کردند و روی همکاری‌شان تاثیر گذاشته است. «کوارون» در نشست خبری یادآوری کرد که یوناس در کودکی شیفته «A Man Escaped» از «روبر برسون» و «Bicycle Thieves» از «ویتوریو دسیکا» بوده است. یوناس گفت: «بزرگ شدن با فیلم‌هایی که او دوست داشت و بعد کشف چیزهایی که من دوست دارم، باعث می‌شود معمولا سراغ روایت‌های ساده بروم، اما با قدرت احساسی بالا.»
«کوارون» همچنین از رویکرد «هیچکاک» به‌عنوان یکی از ارجاعات «Gravity» نام برد: قرار دادن آدم‌های معمولی در موقعیت‌های فوق‌العاده، با تاکید بر stakes انسانی پشتِ نمایش و شکوه بصری. به گفته او، برداشت‌های بلند فیلم از همان ابتدا طراحی شده بودند تا پیوند احساسی تماشاگر با داستان قطع نشود.
این فیلمساز درباره منابع الهام فنی هم گفت ایده‌هایی از نمایشگرهای LED در کنسرت «رولینگ استونز» گرفته‌اند. برای «Gravity» تیم تولید از یک «جعبه نور LED» سفارشی استفاده کرد تا تغییرات نور محیط‌های دیجیتالی فضایی را روی بازیگران شبیه‌سازی کند؛ در کنار دوربین‌های کنترل‌شده با ربات و CGI گسترده.
در ادامه مسترکلاس، «کوارون» درباره نگاهش به قاب‌بندی و برداشت‌های بلند، به «آلن رنه» فیلمساز فرانسوی اشاره کرد و گفت: «هزار امکان برای گذاشتن دوربین وجود دارد، اما فقط یکی درست است. موضوع این نیست که چه چیزی را می‌بینی، بلکه مهم‌تر این است که چه چیزی را نمی‌بینی.» او تاکید کرد همین اهمیت دادن به «آنچه بیرون قاب می‌ماند» باعث می‌شود باور داشته باشد واقعیت مجازی نمی‌تواند جای سینما را بگیرد.
در بخش دیگری از صحبت‌ها، «یوناس» از علاقه‌اش به فیلمسازی ژانری کره و شوخ‌طبعی آن گفت و از «The Host»، «Parasite»، «Hope» و «No Other Choice» نام برد. او اضافه کرد هیجان پسر کوچکش برای فیلم «Train to Busan» باعث شده این سفر برای خانواده‌اش جذاب‌تر هم باشد.
وقتی درباره پروژه‌های بعدی سوال شد، یوناس گفت فعلا تمرکزش روی فیلم تازه تکمیل‌شده‌اش است و همزمان مسیرهای متفاوتی را برای پروژه‌های در حال توسعه بررسی می‌کند. «آلفونسو کوارون» هم گفت به ساخت یک کمدی علاقه دارد و دوست دارد از نسل جوان‌تر فیلمسازها یاد بگیرد.
او در پایان گفت: «من به مخاطب ایمان دارم. قبل از این‌که فیلمساز باشم، یک عاشقِ سینما هستم.»
