«ابدیت»؛ انتخابی عاشقانه در مرز مرگ و زندگی، یا بن‌بستی شیرین در تلاقی دو دنیا

«ابدیت» (Eternity) به کارگردانی دیوید فرین و با بازی الیزابت اولسن، مایلز تلر و کالم ترنر، یک کمدی-رمانتیک فانتزی با ایده‌ای بکر و ساده‌فهم است که ریشه در داستان‌های کلاسیک و حتی فیلم‌هایی مانند Defending Your Life اثر آلبرت بروکس دارد، اما تمرکز خود را مستقیماً بر قلب ماجرا می‌گذارد: عشق، انتخاب و معنای همراه بودن «تا ابد». فیلم، که نخستین بار در جشنواره فیلم تورنتو به نمایش درآمد، با بهره‌گیری از یک موقعیت خاص در زندگی پس از مرگ، سوالی پیش روی قهرمانش می‌گذارد که هم خنده‌دار است و هم عمیقاً تراژیک: کدام مرد را برای گذراندن ابدیت انتخاب می‌کنی؟ عشق اول یا شریکی که با او تمام عمر را گذرانده‌ای؟

جوآن (الیزابت اولسن) پس از مرگ، سر از مکانی موسوم به «تقاطع» درمی‌آورد؛ ایستگاهی میان زندگی و ابدیت، جایی که ارواح تنها یک هفته فرصت دارند مقصد نهایی خود را انتخاب کنند. پیش از او، شوهرش لری (مایلز تلر) نیز به آنجا رسیده است؛ مردی آرام، وفادار و کمی ساده که ۶۷ سال با جوآن زندگی کرده و خانواده و نوه‌ها را با او ساخته است.

اما همه‌چیز زمانی تغییر می‌کند که لوک (کالم ترنر)، عشق اول جوآن و همسر کوتاه‌مدتش که در جنگ کره جان باخته، دوباره ظاهر می‌شود. او دهه‌هاست که انتخاب مقصد را به تعویق انداخته و در تقاطع به عنوان بارمن کار می‌کند، فقط برای آنکه روزی دوباره جوآن را ببیند. حالا او و لری، هر دو مقابل جوآن ایستاده‌اند؛ یکی یادآور شور و شوق سال‌های جوانی، دیگری نماد ثبات و خاطرات مشترک یک عمر.

قانون تقاطع این است که باید انتخاب کنی، وگرنه سرنوشتی دیگر در انتظار توست. برای کمک به این تصمیم، جوآن یک هفته با لری و یک هفته با لوک در «دنیاهای» پیشنهادی مختلف – از ساحل همیشگی تا جهان‌های تماتیک عجیب – می‌گذراند. اما هر چه زمان می‌گذرد، انتخاب دشوارتر و ارزش واقعی «ابدیت» مبهم‌تر به نظر می‌رسد.

«ابدیت» با ترکیب ژانر کمدی رمانتیک با تخیل پس از مرگ، بستری شبیه به «سفر به دنیای دیگر» را خلق می‌کند که برخلاف آثار مشابه، از شوخی به عنوان کنایه‌ای فلسفی استفاده می‌کند. در اینجا ابدیت نه برزخی ترسناک است و نه بهشت بی‌نقص؛ بلکه همچون انتخاب یک پکیج توریستی عجیب است، جایی میان غرفه‌های نمایشگاهی که هرکدام بهشت خود را تبلیغ می‌کند. این دکور بازیگوشانه، تضادی جالب با تصمیم پرتنش جوآن ایجاد می‌کند و نشان می‌دهد حتی در «آنجا»، انتخاب شریک زندگی مسئله‌ای حل‌نشده باقی می‌ماند.

بازی‌ها و شخصیت‌ها

• الیزابت اولسن بار سنگین فیلم را بر دوش دارد. او با ترکیبی از سرگشتگی، حسرت و طنز، جوآنی را تصویر می‌کند که میان دو مرد و دو نوع زندگی گیر افتاده است. اکسیونی که می‌تواند در کسری از ثانیه از خنده به اشک برسد، شخصیت او را انسانی و ملموس نگه می‌دارد.
• مایلز تلر در نقش لری، شریکی وفادار و کمی بی‌آلایش، موفق می‌شود آرامش و امنیتی که در کنار او وجود دارد را به تصویر بکشد؛ همان نقطه مقابل وسوسه‌ای که لوک نمایندگی می‌کند.
• کالم ترنر به عنوان لوک، گرچه گاهی شیمی کافی با اولسن ندارد، اما توانسته تصویری قانع‌کننده از عشق اول و شوق ناتمام بسازد. او با انرژی «ستاره کلاسیک سینما» معرفی می‌شود، اما شخصیتش عمق لازم را تا انتها حفظ نمی‌کند.
• داوین جوی راندولف و جان ارلی در نقش هماهنگ‌کنندگان پس از مرگ، ضرباهنگ کمدی فیلم را تامین می‌کنند و فضای جانکشن را زنده نگاه می‌دارند.

طراحی صحنه زازو مایرز در خلق «تقاطع» تأثیرگذار است؛ محیطی که به نظر می‌رسد نیم قرن پیش توسط ماد من‌ها طراحی شده، با نورپردازی و رنگ‌آمیزی اغراق‌آمیز که حس یک فضای ساختگی اما قابل‌زیستن را دارد. فیلم‌برداری روآیری اوبراین با استفاده از رنگ‌های درخشان و قاب‌بندی‌های متقارن، حس فانتزی و طنز موقعیت را تقویت می‌کند. موسیقی دیوید فلیمینگ نیز با لحنی رمانتیک و کمی نوستالژیک، به فضای انتخاب و حسرت عمق می‌دهد.

«ابدیت» سوالات فلسفی بزرگی مطرح نمی‌کند، اما یک ایده مرکزی را دنبال می‌کند: زیبایی زندگی به موقتی بودن آن است. این مضمون، هرچند در پایان کمی قربانی رویکرد ملایم و «پسند عامه» می‌شود، در طول مسیر با شوخی‌ها، موقعیت‌های متناقض و گفت‌وگوها تقویت می‌گردد. فیلم به شکلی نرم به این پرسش می‌پردازد که آیا عشق پرشور آغازین ارزش بیشتری دارد یا آرامش و پیوندی که با گذر زمان ساخته می‌شود.

نقاط قوت

• ایده مرکزی تازه و جذاب که با ترکیب ژانر فانتزی و کمدی رمانتیک، موقعیتی بکر خلق می‌کند.
• بازی متعادل و چندلایه الیزابت اولسن که بین دو قطب داستان عمل می‌کند.
• طراحی صحنه خلاقانه و هویت بصری متمایز «تقاطع».
• لحظات کمدی موثر به لطف پشتیبانی بازیگران مکمل.

نقاط ضعف

• کش‌آمدن بیش از حد روایت در نیمه میانی که از انرژی اولیه می‌کاهد.
• پرداخت ناقص به جهان‌سازی و قوانین دنیای پس از مرگ.
• شیمی نه‌چندان قوی بین اولسن و ترنر در نقش زوج افسانه‌ای گذشته.
• پایان محافظه‌کارانه که از درخشش ایده فلسفی اولیه می‌کاهد.

«ابدیت» با وجود ضعف‌هایی در ریتم و عمق‌بخشی به ایده‌هایش، یک اثر سرگرم‌کننده، خوش‌تصویر و در لحظاتی تأثیرگذار است که ژانر کمدی رمانتیک را به قلمروی فانتزی و پس‌ازمرگ می‌کشاند. این فیلم بیش از آنکه به دنبال پاسخ قطعی برای پرسش‌های بزرگ باشد، بر تجربه عاطفی و لذت دیدن مثلثی عاشقانه در جهانی عجیب تمرکز دارد. نتیجه، اثری است که شاید به معنای واقعی کلمه «تا ابد» در ذهن نماند، اما برای نزدیک به دو ساعت، ترکیبی دلپذیر از شوخی، حسرت و سئوال‌های عاشقانه را ارائه می‌دهد.