اشک‌های روبی رز برای هیدن پنیتیر: «پنج سال، هر روز با هم حرف می‌زدیم»

روبی رز هنگام صحبت درباره هیدن پنیتیر (Hayden Panettiere) نتوانست اشک‌هایش را مهار کند. او در گفت‌وگو با انترتینمنت تونایت، پنیتیر را «بهترین دوست» خود توصیف کرد و گفت آن‌ها در طول پنج سال، هر روز با یکدیگر در تماس بودند. بنا بر گزارش منتشرشده، پنیتیر روز ۱۶ اوت در ۳۶سالگی درگذشت.

رز با یادآوری آغاز آشنایی‌شان گفت که انتظار نداشت چنین دوستی نزدیکی شکل بگیرد؛ به‌خصوص آنکه تجربه‌های ناخوشایندش در صنعت سرگرمی، او را نسبت به دوستی با دیگر چهره‌های مشهور مردد کرده بود.

او در حالی که اشک می‌ریخت، توضیح داد: «اصلاً فکر نمی‌کردم قرار باشد با هم دوست شویم. نمی‌دانستم حتی می‌خواهم دوست مشهوری داشته باشم یا نه، چون تجربه چندان خوبی از این صنعت نداشتم.»

اما برخورد بی‌تکلف پنیتیر این فاصله را خیلی زود از میان برد. رز نخستین دیدارشان را این‌طور به یاد آورد: «من او را دیدم، او هم من را دید و یادم هست با خودم گفتم: “ای وای، نه.” ولی او به‌هرحال به سمتم دوید و گفت: “سلام، من هیدن هستم. می‌شود برویم یک جایی حرف بزنیم؟ خیلی چیزهای مشترک داریم.” من هم فقط خندیدم.»

به گفته رز، آن دو خیلی زود دریافتند که «در همه‌چیز اشتراک دارند». آشنایی اولیه به دوستی‌ای تبدیل شد که در آن، هر روز با پیام‌دادن از حال یکدیگر باخبر می‌شدند.

در میان خاطرات رز، یک جمله بیش از همه بر خواسته شخصی پنیتیر تأکید داشت: «تمام چیزی که هیدن همیشه می‌خواست این بود که داستان زندگی‌اش به شیوه خودش و با شرایطی که خودش تعیین می‌کند، روایت شود.»

پنیتیر که با نقش‌آفرینی در «Heroes»، «Nashville»، «Scream 4» و «Scream VI» شناخته می‌شد، در کتاب خاطرات سال ۲۰۲۶ خود با عنوان «This Is Me: A Reckoning» آشکارا از مشکلاتش با اعتیاد به مواد مخدر و الکل نوشته بود.

چند روز پس از درگذشت او، اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا به تحقیقات پیوست تا همراه با اداره پلیس گرینویل در کارولینای جنوبی، علت مرگ را بررسی کند. در اطلاعات ارائه‌شده، نتیجه‌ای قطعی درباره علت مرگ اعلام نشده است و سابقه اعتیاد او نیز به‌تنهایی مبنایی برای نتیجه‌گیری در این‌باره نیست.

پس از انتشار خبر، شماری از چهره‌های هالیوود در شبکه‌های اجتماعی به پنیتیر ادای احترام کردند. جک کلمن، بازیگر نقش پدر او در «Heroes»، از جمله کسانی بود که خاطره‌ای صمیمانه از نخستین روز همکاری‌شان نوشت.

کلمن در پیامش گفت: «دلم شکسته است. تا الان حتی نمی‌توانستم افکارم را به کلمه تبدیل کنم و حالا هم این کلمه‌ها کافی نیستند. از همان روز اول قسمت آزمایشی “Heroes”، بیست سال پیش، دوستش داشتم؛ وقتی برای معرفی خودش فریاد زد “بابا!” و دست‌هایش را دورم انداخت. از آن روز به بعد، من را “باباجون” صدا می‌کرد. او برای من “هیدینی” بود، چون جادوگر بود.»

خاطرات رز و کلمن، در کنار نقش‌های شناخته‌شده پنیتیر، تصویری شخصی‌تر از او ترسیم می‌کنند: دوستی که هر روز احوال می‌پرسید و همکاری که با یک آغوش، فاصله‌ها را از میان می‌برد. در میان این یادها، خواسته‌ای که رز از او نقل می‌کند اهمیت ویژه‌ای دارد؛ اینکه زندگی پنیتیر فقط به دشواری‌هایش محدود نشود و صدای خودش نیز در روایت آن شنیده شود.