درگذشت زیل پری، پیشگام غواصی اسکوبا و بازیگر «Sea Hunt»، در ۹۳ سالگی

زیل پری (Zale Parry)، چهره پیشگام دنیای غواصی که با لقب «بانوی اول غواصی اسکوبا» شناخته می‌شد و در سریال کلاسیک «Sea Hunt» کنار لوید بریجز (Lloyd Bridges) ظاهر شده بود، در ۹۳ سالگی درگذشت.

بر اساس اعلام کاترین مالونی، نوه او، زِیل پَری روز دوشنبه در خانه‌اش در تیلاموک، اورگن (Tillamook, Oregon) از دنیا رفت.

پری در سال ۱۹۵۴، زمانی که تنها ۲۱ سال داشت، رکورد عمق غواصی زنان را با ثبت ۲۰۹ فوت به نام خود ثبت کرد؛ رکوردی که تنها چهار ماه بعد باعث شد در یکی از قسمت‌های برنامه تلویزیونی «You Bet Your Life» با اجرای گروچو مارکس (Groucho Marx) حضور پیدا کند. مارکس در آن برنامه با شوخی گفته بود: «واقعاً تحسینت می‌کنم، زِیل. حتماً شجاعت زیادی می‌خواهد که تا این عمق پایین بروی. من وقتی آرایشگر سرم را برای شستن داخل سینک می‌گذارد هم دچار اضطراب می‌شوم.»

زیل پری در سال ۱۹۵۵ روی جلد مجله «Sports Illustrated» رفت؛ با تیتر «Zale Parry, Girl Skin Diver». خیلی زود نیز وارد تلویزیون شد و کارش را در مجموعه ماجراجویانه «Kingdom of the Sea» آغاز کرد. چشمان آبی و موهای بلوندش باعث شده بود بعضی‌ها او را شبیه گریس کلی (Grace Kelly) بدانند.

او در صحنه‌های زیر آب، بدل سوفیا لورن (Sophia Loren) در فیلم «Boy on a Dolphin» محصول ۱۹۵۷ در یونان بود، در فیلم «Underwater Warrior» محصول ۱۹۵۸ نقش همسر شخصیت دن دیلی (Dan Dailey) را بازی کرد و در «The Miracle» محصول ۱۹۵۹ نیز به‌جای کارول بیکر (Carroll Baker) مقابل دوربین رفت.

پری بیش از همه با حضور در «Sea Hunt» شناخته می‌شود؛ سریالی پرطرفدار که از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ در چهار فصل پخش شد. او در این مجموعه چندین نقش مختلف، عمدتاً زنانی در موقعیت خطر، را بازی کرد. این سریال که مایک نلسون، غواص سابق نیروی دریایی با بازی لوید بریجز، را در مرکز روایت داشت، از نخستین آثار تلویزیونی با مضامین محیط‌زیستی و حفاظت از دریاها به‌شمار می‌رفت.

زیل پری ۱۹ مارس ۱۹۳۳ در میلواکی (Milwaukee) به دنیا آمد و در نزدیکی دریاچه پیواکی (Pewaukee Lake) بزرگ شد. او یکی از هفت فرزند خانواده بود و بعدها گفته بود شنا را از کودکی یاد گرفت، چون در خانواده‌ای پرجمعیت، یا باید شنا می‌کرد یا مدام قربانی شوخی‌های خواهرها و برادرهای بزرگ‌ترش می‌شد.

او از سال ۱۹۴۷ با گروه نمایشی آبی «Sam Howard Aqua Follies» اجرا می‌کرد و در دوران دبیرستان نیز رئیس گروه باله آبی بود. در سال ۱۹۵۱ همراه خانواده‌اش به کالیفرنیا رفت و در شرکت داگلاس ایرکرفت (Douglas Aircraft Co.) در سانتا مونیکا به‌عنوان تندنویس مشغول به کار شد. همزمان آموزش ایمنی آبی صلیب سرخ را ارائه می‌داد، به بیماران فلج اطفال در تمرینات آبی کمک می‌کرد و با همسر آینده‌اش، پَری بیوِنس (Parry Bivens)، آشنا شد؛ کسی که بعدها در حوزه پزشکی هایپرباریک فعالیت کرد.

در سال ۱۹۵۳، این زوج در راه‌اندازی شرکت Scientific Underwater Research Enterprises مشارکت داشتند؛ شرکتی که تجهیزات غواصی را برای عرضه به مصرف‌کنندگان آزمایش می‌کرد. دو سال بعد، زِیل پَری سومین زنی شد که در شهرستان لس‌آنجلس گواهی مربی‌گری غواصی زیر آب دریافت کرد.

او بعدها گفته بود که غواصی رکوردشکنانه‌اش در اوت ۱۹۵۴، برای تهیه مقاله‌ای فنی درباره «نیتروژن نارکوسیس» انجام شد، چون منابع کافی درباره این پدیده وجود نداشت. به گفته خودش، همان شیرجه ۲۰۹ فوتی در نزدیکی جزیره سانتا کاتالینا (Santa Catalina Island) زندگی‌اش را تغییر داد و پس از آن، رادیو، تلویزیون، روزنامه‌ها و مجله‌ها برای مصاحبه با او صف کشیدند.

پری علاوه بر بازیگری، نقش مهمی در پیشبرد فرهنگ غواصی و تصویرسازی زیر آب داشت. او یکی از بنیان‌گذاران جشنواره بین‌المللی فیلم زیر آب بود؛ رویدادی که ۱۷ سال تا ۱۹۷۴ برگزار شد. همچنین ریاست انجمن عکاسی زیر آب را بر عهده داشت، در سال ۲۰۰۰ در میان نخستین اعضای تالار افتخار زنان غواص قرار گرفت و در نگارش کتاب «Scuba America: The Human History of Sport Diving» در سال ۲۰۰۱ مشارکت کرد.

در سال ۲۰۰۶ نیز «بورسیه زیل پری» از سوی آکادمی هنرها و علوم زیر آب ایجاد شد تا از دانشجویانی که در مسیر اکتشافات زیر دریا، حفاظت دریایی، پزشکی هایپرباریک و فناوری غواصی فعالیت می‌کنند، حمایت شود.

همسر اول او، پری بیونس، که در سال ۱۹۵۵ با او ازدواج کرده بود، در ۱۹۶۳ درگذشت. او بعدها با رابرت نیومن (Robert Neuman) نیز ازدواج کرد.

زیل پری یک‌بار در پاسخ به این پرسش که چرا وارد دنیای غواصی شده، گفته بود: «من اینجا هستم چون عاشق کاری هستم که انجام می‌دهم. آب و فعالیت‌های آبی، زندگی من است. هیچ‌وقت خسته نمی‌شوم. آخر روز، از بودن در دریا و بیرون آمدن از آن، سرحال و تازه می‌شوم. حس می‌کنم شسته و کاملاً پاکیزه‌ام. خیلی کنجکاوم و دارم دنبال شور و اشتیاق زندگی‌ام می‌روم. اینجا جای خیلی خوشحال‌کننده‌ای است.»

خانواده او اعلام کرده‌اند که علاقه‌مندان می‌توانند به یاد زیل پری، به موزه دریایی سانتا باربارا (Santa Barbara Maritime Museum)، آکواریوم خلیج مانتری (Monterey Bay Aquarium) یا صندوق بورسیه زِیل پَری کمک مالی کنند.