راشل لی کوک در سالگرد «Josie and the Pussycats» از صدای واقعی جوزی قدردانی کرد
ستاره فیلم کالت سال ۲۰۰۱ در نمایش ویژه بیستوپنجمین سالگرد اثر، کی هانلی، خواننده گروه Letters to Cleo، را عامل جانگرفتن شخصیت جوزی و موسیقی ماندگار فیلم دانست.
بیستوپنج سال پس از اکران «Josie and the Pussycats»، راشل لی کوک یادآوری کرد که بخش مهمی از محبوبیت شخصیت جوزی، نه در تصویر، بلکه در صدایی شکل گرفته که پشت دوربین شنیده میشد. کوک در نمایش ویژه این کمدی موزیکال کالت در گورستان هالیوود فوراور، با صمیمیت از کی هانلی، خواننده اصلی گروه راک Letters to Cleo، قدردانی کرد؛ هنرمندی که آوازهای جوزی و بخش بزرگی از موسیقی متن فیلم را اجرا کرده بود.
این نمایش شنبهشب به میزبانی سینسپیا برگزار شد و دبورا کاپلان و هری الفونت، نویسندگان و کارگردانان فیلم، نیز در آن حضور داشتند. کوک که نقش جوزی مککوی را بازی میکرد، در سخنانش تأکید کرد که مالکیت کامل این نقش را متعلق به خود نمیداند.
او خطاب به هانلی گفت: «هیچوقت به اندازه حالا از حضور در فیلمی که شاید بیش از سهم واقعیام، به من اعتبارش نسبت داده میشود، احساس غرور نکردهام؛ چون من فقط نیمی از این نقش بودم. میخواهم تا همیشه از کی هانلی تشکر کنم. تنها دلیلی که میتوانم خودم را در این فیلم تماشا کنم، این است که روح جوزی، صدای توست. واقعاً عاشق کاری هستم که در این فیلم انجام دادی.»
کی هانلی نیز در پاسخ، از تأثیر عمیق پروژه بر زندگیاش گفت و توضیح داد که «Josie and the Pussycats» مسیر زندگی او را تغییر داده است. دختر ۲۷ ساله او نیز در مراسم حضور داشت؛ دختری که زمانی نوزادی بود و همراه مادرش به جلسات ضبط موسیقی متن فیلم میرفت.
با این حال، خاطره این موفقیت برای هانلی بدون حاشیههای تلخ نبوده است. او در ماه ژوئن گفته بود که برای دریافت حقالزحمههای باقیمانده و برخورداری از بیمه درمانی از طریق اتحادیه بازیگران سینما و تلویزیون آمریکا (SAG) با مشکل روبهرو شده؛ زیرا تهیهکنندگان فیلم، بنا بر ادعای او، مدارک لازم را به اتحادیه ارائه نکردهاند.
«Josie and the Pussycats» که اقتباسی سینمایی از کمیکهای آرچی بود، در اکران اولیه سال ۲۰۰۱ تنها ۱۴.۸ میلیون دلار فروش کرد و در زمان خود موفقیت تجاری بزرگی به حساب نمیآمد. اما فیلم به مرور جایگاه ویژهای میان مخاطبان پیدا کرد و به اثری کالت تبدیل شد؛ کمدی پرزرقوبرقی که با شوخیهای تند درباره سرمایهداری، پیامهای پنهان تبلیغاتی و محصولگذاریهای عامدانه و اغراقشده، صنعت سرگرمی و مصرفگرایی را نشانه میرفت.
ترانههای فیلم نیز در تثبیت این جایگاه نقشی اساسی داشتند. موسیقی متن پرانرژی و راکمحور آن با صدای هانلی، به اندازه بازیگران در حافظه طرفداران مانده است. در کنار کوک، روساریو داوسن در نقش وال و تارا رید در نقش مل بازی میکردند و آلن کامینگ و پارکر پوزی نیز با نقشآفرینی در قالب مدیران شرور شرکت مگا رکوردز، وایت و فیونا، ترکیب بازیگران فیلم را کامل میکردند.
هانلی از سال ۱۹۹۰ خواننده و ترانهسرای Letters to Cleo بوده و پیشتر در موسیقی متن «The Craft» و «۱۰ Things I Hate About You» نیز حضور داشته است؛ او در فیلم دوم حتی در قالب خودش، حضوری کوتاه و موزیکال داشت.
سالگرد «Josie and the Pussycats» بیش از هر چیز نشان میدهد که بعضی فیلمها درست در زمان اکران دیده نمیشوند، اما سالها بعد راه خود را به قلب تماشاگران باز میکنند. ادای احترام کوک به هانلی هم یادآور نکتهای مهم است: در آثار موزیکال، صدایی که شخصیت را زنده میکند گاهی به همان اندازه چهرهای که روی پرده میبینیم، سزاوار دیدهشدن و قدردانی است.
