برای دریافت سریع‌تر اخبار ما، سایت را در گوگل دنبال کنید

دنبال کردن ...
چهره ها

سیلوستر استالونه از عشق و حسرت در ۸۰ سالگی می‌گوید: هیچ‌وقت برای عاشق بودن پیر نیستید

ستاره «Tulsa King» در آستانه انتشار کتاب خاطرات «The Steps»، از گذر زمان، جبران اشتباه‌ها و خطر گرفتار شدن در تنهایی سخن گفته است

سیلوستر استالونه بیشتر عمر حرفه‌ای‌اش را با قهرمانانی گذرانده که تسلیم نمی‌شوند؛ از بوکسور سرسخت «Rocky» تا سرباز زخم‌خورده «Rambo». اما حرف‌های تازه او درباره زندگی، از جنس پیروزی در رینگ یا جان سالم بردن از میدان نبرد نیست. این بار، بازیگر ۸۰ساله از مبارزه‌ای شخصی‌تر می‌گوید: نزدیک ماندن به عزیزان، کنار آمدن با حسرت‌ها و قدر دانستن زمانی که هنوز در اختیار دارد.

استالونه در گفت‌وگویی در سال ۲۰۲۶ با نیویورک تایمز، پیش از انتشار کتاب خاطراتش با عنوان «The Steps»، نگاه خود به سال‌های پیش رو را چنین توصیف کرد:

«دو سال است که احساس می‌کنم با زمانِ قرضی زندگی می‌کنم و سعی دارم تا جایی که می‌توانم جبران کنم؛ چون هیچ‌وقت برای عاشق بودن پیر نیستید، هیچ‌وقت برای رقصیدن با خاطرات زیبایی که داشته‌اید پیر نیستید. نباید در بدترین باتلاق، یعنی باتلاق تنهایی، فرو بروید.»

«زمان قرضی»؛ تعبیر استالونه از گذر عمر

این جمله در بخشی از مصاحبه مطرح شد که استالونه گفت می‌تواند «نور انتهای تونل» را ببیند. لولو گارسیا ناوارو، روزنامه‌نگار نیویورک تایمز، سپس از او پرسید چه احساسی درباره مرگ دارد.

استالونه در پاسخ، از حسرت‌هایی سخن گفت که طی سال‌ها روی هم انباشته شده‌اند. او توصیف کرد که «قلعه‌ای با هزاران سنگ از جنس پشیمانی» ساخته و حالا می‌کوشد اشتباه‌هایش را در رابطه با نزدیک‌ترین افراد زندگی‌اش جبران کند.

تعبیر «زمان قرضی» نیز به برداشت او از محاسبات شرکت‌های بیمه برمی‌گردد. استالونه گفت چون آن‌ها ۷۸سالگی را میانگین طول عمر در نظر می‌گیرند، احساس می‌کند دو سال از آن مرز گذشته است. این گفته، توضیح او درباره احساس شخصی‌اش نسبت به سن و زمان باقی‌مانده است، نه پیش‌بینی پزشکی درباره طول عمرش.

نکته مهم در حرف‌های او، تغییر اولویت‌هاست. بازیگری که دهه‌ها با تلاش، رقابت و موفقیت شناخته شده، اکنون از جبران فاصله‌ها و ترمیم رابطه‌ها حرف می‌زند؛ کارهایی که شهرت و دستاوردهای حرفه‌ای به‌تنهایی نمی‌توانند جای آن‌ها را بگیرند.

عشق دیرهنگام و حسرت سال‌های ازدست‌رفته

استالونه در همان گفت‌وگو، اعترافی صریح درباره شناخت عشق داشت:

«واقعاً تا ۷۰سالگی عشق حقیقی را نفهمیدم. آن عشق کاملاً بی‌چون‌وچرا، آن ازخودگذشتگی کامل، آن عشق بی‌پروا که برای کسی حاضری خودت را به دل آتشفشان بیندازی، دیر به سراغم آمد. و این واقعاً جای افسوس دارد.»

این جمله در کنار سخنان او درباره «باتلاق تنهایی»، معنای روشن‌تری پیدا می‌کند. استالونه نمی‌گوید گذشته بی‌اهمیت است یا می‌توان همه اشتباه‌ها را پاک کرد. او از ارزش شناختی حرف می‌زند که دیر حاصل شده، اما هنوز می‌تواند بر شیوه زندگی امروز اثر بگذارد.

تصویر «رقصیدن با خاطرات زیبا» نیز در برابر غرق شدن در پشیمانی قرار می‌گیرد. در این نگاه، گذشته فقط مجموعه‌ای از فرصت‌های ازدست‌رفته نیست؛ تجربه‌های ارزشمندی هم دارد که می‌توان به آن‌ها تکیه کرد. تفاوت در این است که یادآوری گذشته، به قدردانی و ارتباط منجر شود، نه انزوا.

البته همه رابطه‌ها قابل ترمیم نیستند و هر حسرتی راه‌حل ساده‌ای ندارد. بااین‌حال، حرف استالونه یادآور فرصتی است که گاهی زیر فشار پشیمانی نادیده می‌ماند: تا زمانی که امکان گفت‌وگو، عذرخواهی یا ابراز محبت وجود دارد، می‌توان برای آن قدمی برداشت.

همچنین بخوانید...
شوخی سیلوستر استالونه درباره قد دخترانش

چهره آسیب‌پذیر مردی که با قدرت شناخته می‌شود

این نگاه انسانی در صحبت‌های قدیمی‌تر استالونه هم دیده می‌شود. او در مصاحبه‌ای با تلگراف در سال ۲۰۱۰ گفته بود:

«خیلی‌ها عضله دارند. مردان قدرتمند زیادی در این دنیا هستند. به نظرم مهم است نشان بدهیم زیر تمام این قدرت، بخشی شکننده هم وجود دارد؛ بخشی که می‌تواند آسیب ببیند. باید روحت را نشان بدهی، وگرنه فقط یک وسیله هستی.»

برای بازیگری که تصویر عمومی‌اش با قدرت بدنی و استقامت گره خورده، این تاکید بر شکنندگی اهمیت دارد. حرف‌های امروزش درباره عشق و پشیمانی، ادامه همان نگاه است: قدرت، احساسات را از بین نمی‌برد و آسیب‌پذیری نیز لزوماً نشانه ضعف نیست.

استالونه در گفت‌وگوی سال ۲۰۰۸ با واشنگتن پست، کشمکش‌های انسانی را جذاب‌ترین بحران‌ها دانسته بود:

«بزرگ‌ترین و جالب‌ترین بحران دنیا، بحران انسانی است. هیچ‌وقت تکراری نمی‌شود. به شکسپیر برمی‌گردد؛ انسان در برابر انسان و ناتوانی آدم‌ها در تحمل یکدیگر.»

او در سال ۲۰۱۰ نیز به مجله جی‌کیو گفت:

«همیشه این پیوند را با طبقه کارگر خواهم داشت. هر آدمی فرصتی دارد که خیلی بهتر از چیزی شود که فکر می‌کرده می‌تواند باشد. همه ما نمی‌توانیم ستاره تیم باشیم، اما می‌توانیم ستاره زندگی خودمان باشیم.»

در کنار هم، این گفته‌ها تصویری فراتر از قهرمان اکشن می‌سازند؛ تصویری از فردی که به پیشرفت باور دارد، اما می‌داند زندگی فقط با توان جسمی یا موفقیت بیرونی سنجیده نمی‌شود.

ادامه حضور در «Tulsa King»

استالونه در سال‌های اخیر، بخش مهمی از فعالیت حرفه‌ای‌اش را به سریال «Tulsa King» اختصاص داده است. او در این درام جنایی ساخته تیلور شریدان، نقش دوایت «ژنرال» مانفردی را بازی می‌کند؛ از سران مافیا که پس از آزادی از زندان، از نیویورک به تالسا می‌رود تا تشکیلات خودش را راه بیندازد.

این مجموعه از زمان آغاز پخش در سال ۲۰۲۲، چهره‌هایی مانند نیل مک‌دانا، گرت هدلاند، فرانک گریلو و رابرت پاتریک، بازیگر «Terminator 2: Judgment Day»، را به گروه بازیگران خود اضافه کرده است. اسکارلت رز استالونه، دختر او، نیز در نقش اسپنسر حضور دارد؛ زن جوانی که به‌تدریج به تشکیلات دوایت نزدیک می‌شود.

پارامونت به‌تازگی ساخت فصل پنجم «Tulsa King» را تایید کرده است؛ فصلی که قرار است دوایت را با گذشته‌اش در مافیای نیویورک روبه‌رو کند. بنابراین، استالونه هم‌زمان با تامل درباره گذر عمر، همچنان مشغول کار و روایت داستان‌های تازه است.

شاید تاثیرگذارترین بخش سخنان او همین کنار هم قرار گرفتن باشد: آگاهی از محدود بودن زمان، بدون کنار کشیدن از زندگی. استالونه نمی‌تواند سال‌های گذشته را بازگرداند، اما می‌خواهد فرصت باقی‌مانده را صرف چیزی کند که اکنون ارزشش را بهتر می‌فهمد. قهرمانی در این روایت، نه شکست دادن حریف، بلکه جسارت گفتن «دیر فهمیدم» و تلاش برای نزدیک‌تر شدن به کسانی است که هنوز کنار او هستند.


نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا