شوخی «لنترنز» با دردسر همیشگی لباس ابرقهرمان‌ها؛ هال جردن چرا دوباره یونیفرم نمی‌پوشد؟

سریال «Lanterns» از همان قسمت اول به یکی از نگرانی‌های طرفداران پاسخ داد: چرا در تیزرهای سریال، رنگ سبز و لباس مشهور گرین لنترن برای هال جردن با بازی کایل چندلر تقریباً غایب بود؟ داستان نشان می‌دهد این حذف اتفاقی نیست. هال جردن در خط زمانی سال ۲۰۱۶، دیگر آن قهرمان آرمان‌گرا و پرشور گذشته نیست و مدت‌هاست لباس رسمی گرین لنترن را کنار گذاشته است.

در قسمت دوم، جان استوارت با بازی آرون پیر، هنگام تحقیق همراه استادش در شهر راشویل نبراسکا، با مسئله‌ای فوری روبه‌رو می‌شود: حلقه قدرت هال رو به اتمام است. جردن، استوارت را به کوست سیتی می‌فرستد تا فانوسی را که حلقه را شارژ می‌کند از خانه‌اش بیاورد.

استوارت در خانه هال، چند دست لباس گرین لنترن را در کمد می‌بیند و تلفنی می‌پرسد آیا باید یکی از آن‌ها را هم با خود به نبراسکا ببرد یا نه. پاسخ هال هم شوخی‌ای است که خیلی سریع توجه مخاطبان را جلب کرد: «مگر قرار است یادم بدهی آدم توی یکی از این لباس‌های لعنتی چطور دستشویی برود؟»

این جمله فقط یک تکه‌کلام بامزه نیست؛ «لنترنز» با آن به مشکل بسیار قدیمی لباس‌های ابرقهرمانی اشاره می‌کند. لباس‌هایی که جلوی دوربین باشکوه و بی‌نقص به نظر می‌رسند، اما برای بازیگرانشان اغلب به کابوسی از زیپ‌ها، لایه‌های ضخیم و محدودیت حرکتی بدل می‌شوند؛ به‌خصوص وقتی پای نیازهای کاملاً انسانی و روزمره وسط باشد.

مایکل کیتون، نخستین بتمن جریان‌ساز سینمای مدرن، بارها از دشواری‌های لباس لاستیکی خود در «Batman» و «Batman Returns» گفته بود؛ لباسی که تنگی و فضای بسته‌اش حتی برای او اضطراب‌آور بود. وال کیلمر نیز در دوران بازی در «Batman Forever» توضیح داده بود که خارج کردن لباس نزدیک به ۴۵ دقیقه زمان می‌برد و برای رفتن به سرویس بهداشتی به کمک دیگران نیاز داشته است.

این ماجرا منحصر به بتمن نیست. کریستین بیل، پس از تجربه پوشیدن لباس بتمن، به رابرت پتینسون توصیه کرده بود لباسی انتخاب کند که بتواند با آن به‌تنهایی به سرویس بهداشتی برود. او همچنین به بن افلک پیشنهاد کرده بود مطمئن شود لباس بتمنش زیپ مناسبی دارد. دیوید کورنسوت، بازیگر نقش سوپرمن، هم به‌تازگی درباره لباس شخصیتش گفته بود که هرچند لباس چندین زیپ دارد، اما هیچ‌کدام راهی ساده و مستقل برای رفتن به دستشویی فراهم نمی‌کنند؛ نکته‌ای که ظاهراً طراحان لباس ابرقهرمانی هنوز به راه‌حلی ایده‌آل برایش نرسیده‌اند.

با این حال، شوخی هال جردن در «لنترنز» کارکردی فراتر از ارجاعی برای خنداندن طرفداران دارد. قسمت نخست سریال نشان داد که هال نخستین‌بار در سال ۱۹۹۶ به‌عنوان گرین لنترن زمین ظاهر شد؛ زمانی که امید، شور و میل به اثبات خود در وجودش پررنگ بود. اما هالِ سال ۲۰۱۶، قهرمانی خسته، تلخ و بی‌اعتنا به جلوه‌های رسمی ابرقهرمانی است.

او در گفت‌وگویی در یک غذاخوری بین‌راهی، پوشیدن لباس رسمی گرین لنترن را به بستن کراوات برای تحت تأثیر قرار دادن دیگران تشبیه می‌کند. هال می‌گوید آدم در جوانی و برای جدی گرفته شدن، کراوات می‌زند؛ اما وقتی سن و تجربه‌اش بالاتر می‌رود، می‌فهمد کراوات بیش از هر چیز دست‌وپاگیر است. کنار گذاشتن یونیفرم گرین لنترن هم برای او دقیقاً چنین معنایی دارد: فاصله گرفتن از نمایش قهرمان‌بودن و بی‌میلی به اثبات چیزی برای دیگران.

در پایان قسمت دوم، حضور سینسترو با بازی اولریش تومسن نیز معمای گذشته هال را جدی‌تر می‌کند. سینسترو که زمانی مربی جردن بوده و بعدها به دشمن او تبدیل شده، احتمالاً نقش مهمی در توضیح این فرسودگی و بدبینی خواهد داشت. بنابراین، آن شوخی کوتاه درباره لباس و دستشویی، در کنار خنده‌ای که می‌سازد، نشانه‌ای از قهرمانی است که دیگر نمی‌خواهد پشت یک یونیفرم سبز پنهان شود.