شین بلک با «Play Dirty»؛ تلفیق طنز و خشونت در بازآفرینی دنیای پارکر
در طول ۳۸ سال فعالیت، شین بلک بارها به عنوان یکی از خلاقترین نویسندگان و کارگردانان آثار جنایی طنز هالیوود شناخته شده است؛ از فیلم تاثیرگذار «Lethal Weapon» تا کالتهایی چون «Kiss Kiss Bang Bang» و «The Nice Guys». آثار بلک همواره از نویسندگان جنایی و عامهپسند قرن بیستم الهام گرفتهاند، اما در فیلم تازهاش «Play Dirty» او سراغ یکی از بزرگان این ژانر، دونالد وستلیک، رفته تا داستانی اکشن-کمدی خلق کند که به اندازه سایر آثارش خاص، شخصیتمحور و سرگرمکننده باشد.
«Play Dirty» اقتباس مستقیم هیچیک از رمانهای سری «پارکر» نیست، بلکه داستانی تازه است که عناصر چند کتاب این مجموعه و حتی بخشهایی از سری طنز «دورتموندر» وستلیک را در خود دارد. وستلیک، که آثار پارکر را با نام مستعار ریچارد استارک منتشر کرد، پیشتر موضوع اقتباسهایی چون «Point Blank» جان بورمن و «Payback» برایان هلگلند بوده است. بلک اما با تاکید بر جنبههای طنز، در عین حفظ روح بیرحمانه و مینیمالیستی پارکر، نسخهای «سرزندهتر» از این ضدقهرمان خلق میکند.
بلک برای نقش پارکر مارک والبرگ را انتخاب کرده و معتقد است کاریزمای طبیعی او نیازی به افزودن رفتارهای اغراقآمیز یا «عجیب و غریبسازی» شخصیت ندارد. او به نمونههای دهه ۷۰ اشاره میکند که کارآگاهان را با حیلههای عجیب (مثل نگهداشتن طوطی یا صحنههای عجیب صبحگاهی) محبوبتر میکردند و تأکید دارد در «Play Dirty» این رویکرد کنار گذاشته شده تا وفاداری به روح آثار وستلیک حفظ شود: داستانهایی پرپیچوخم، واقعی و پرکشش.
بر خلاف بسیاری از نسخههای قبلی پارکر که حول یک سرقت کوچک میچرخیدند، بلک نقشهای چندلایه طراحی کرده که در طول مسیر، با خیانتهای زنجیرهای و تغییر جهت ناگهانی داستان همراه است. او مقیاس رویدادها را با صحنههایی بزرگ و متنوع بالا میبرد، از جمله تعقیبوگریز حیرتانگیز در پیست اسبدوانی که ترکیبی از خودروها، اسبها، جوکیها و پارکر مسلحِ پیاده است؛ سکانسی که هم طنز و هم خشونتِ شوکهکننده را در کنار هم به نمایش میگذارد.
بلک میگوید فیلمبرداری تنها ده درصد مسیر است و بخش عمده موفقیت در تدوین رقم میخورد، جایی که با نظر مشاوران و مرور دوباره صحنهها، میزانسن ظریف بین خنده و جدیت را پیدا میکند. او حتی برای صحنههای مورد علاقهاش یک آخر هفته فاصله میگذارد تا با ذهنی تازه تصمیم نهایی را بگیرد.
یکی از ویژگیهای بارز اکشنهای «Play Dirty»، رعایت وضوح فضاسازی است؛ بلک با استوریبرد دقیق و استفاده از انیماتیکهای پیشتولید (مانند نمونه مشهور حمله به عمارت در «Iron Man 3») مطمئن میشود که مخاطب همیشه موقعیت و خطر را درک کند. در عین حال، از بداههپردازی بازیگران استقبال میکند تا لحظاتی غیرمنتظره و «زنده» خلق شود
بلک پارکر را نمونهای از «توانایی خارقالعاد در به تصویر کشیدن» میداند: شخصیتی ساده، خشن و عملگرا که با عقل و عدالت خیابانی مسائل را حل میکند؛ نه نمایشهای پرزرقوبرق جاسوسی، بلکه زدن با میله آهنی به کلیه یا شکستن در.
با وجود دهها رمان پارکر، آینده این شخصیت روی پرده وابسته به رضایت آمازون و استقبال تماشاگران است. بلک میگوید:
«نمیخواهم برای آنها تصمیم بگیرم، اما امیدوارم فیلمی ساخته باشم که بهاندازه کافی سرزنده و سرگرمکننده باشد تا مردم دو ساعت در آن غوطهور شوند.»
