قسمت ششم فصل دوم «Boston Blue»؛ زخم‌های دنی و بازگشت مادر سارا

خانواده در «Boston Blue» هم پناهگاه است و هم جایی که بعضی از عمیق‌ترین زخم‌ها از آن شروع می‌شوند. قسمت ششم فصل دوم، با عنوان «Bloodlines»، این دو وجه را کنار هم می‌گذارد: دنی ریگان در پرونده آزار کودکان با خاطره‌ای دردناک روبه‌رو می‌شود، شان برای نجات یک همکار از تجربه شخصی‌اش کمک می‌گیرد و سارا باید تصمیم بگیرد آیا حاضر است دوباره به مادرش اجازه ورود به زندگی خود را بدهد. حاصل، قسمتی پرحادثه و عاطفی است که پیوندش با «Blue Bloods» را حفظ می‌کند، اما به شخصیت‌های بوستونی هم فرصت می‌دهد داستان را پیش ببرند. ادامه مطلب، اتفاقات و پایان این قسمت را فاش می‌کند.

شروع قسمت، البته، حال‌وهوای سبک‌تری دارد. تنها چهار هفته تا ازدواج سارا و ست باقی مانده و سارا همراه می، لینا و فیبی برای انتخاب لباس عروس رفته است. شوخی با یک لباس نامناسب و نظرهای صمیمانه جمع، ناگهان با صدای تیراندازی قطع می‌شود. سارا و لینا بی‌درنگ وارد عمل می‌شوند و سارا با همان لباس عروس و کفش پاشنه‌بلند، مظنون را تعقیب می‌کند. سارق دستگیر می‌شود، اما لباس از این ماجرا سالم بیرون نمی‌آید.

تصویر تعقیب مجرم با لباس عروس به‌یادماندنی است، ولی ارتباط این افتتاحیه با ادامه قسمت چندان محکم نیست. ماجرا تمام می‌شود و دیگر نقش مشخصی در داستان ندارد. می‌توان تضادی میان جسارت سارا مقابل خطر خیابانی و آشفتگی‌اش هنگام دیدن مادرش پیدا کرد، اما این پیوند بیشتر ضمنی است. در قسمتی که چند بحران سنگین دارد، شروعی ساده‌تر هم می‌توانست همان فضای خانوادگی را بسازد، بدون آنکه انتظار یک پرونده دیگر را ایجاد کند.

پرونده اصلی با کشف نوزادی در یک ربات تحویل غذا آغاز می‌شود. مامور حاضر در محل تصور کرده کودک مرده است؛ نبض را درست بررسی نکرده و کمک‌های اولیه انجام نداده است. دنی بلافاصله مداخله می‌کند و نوزاد نشانه‌های حیات نشان می‌دهد. در بیمارستان روشن می‌شود کودک به‌شدت تکان داده شده و آسیب دیده است. آنچه ابتدا شبیه رها کردن یک نوزاد به نظر می‌رسید، حالا به تحقیق درباره اقدام به قتل تبدیل می‌شود.

واکنش دنی فقط خشم حرفه‌ای نیست. پرونده خاطره کودکی را زنده کرده که در گذشته نتوانسته نجاتش دهد. وقتی صاحب مشروب‌فروشی نزدیک محل کشف ربات، اطلاعاتش را به پول مشروط می‌کند، دنی کنترلش را از دست می‌دهد؛ بطری‌ها را می‌شکند و مرد را با خشونت تحت فشار می‌گذارد. این همان رفتار آشنای دنی در «Blue Bloods» است، اما بازگشت یک ویژگی قدیمی لزوما نشانه رشد شخصیت نیست.

لینا و سارا درست به همین نقطه اعتراض می‌کنند. قابل فهم بودن خشم دنی، به معنای قابل قبول بودن رفتارش نیست. او حالا ارتقا گرفته و مسئولیت بیشتری دارد؛ نمی‌تواند هر بار که پرونده شخصی می‌شود، قواعد را کنار بگذارد. قسمت نیز اجازه نمی‌دهد نیت نجات کودک، تخلف او را بی‌اهمیت کند. بخش امیدوارکننده‌تر داستان زمانی است که دنی درباره تجربه قبلی‌اش با لینا حرف می‌زند. بیان کردن زخمی که پشت عصبانیت پنهان شده، قدمی سازنده‌تر از تکرار خشونت است.

اطلاعات شاهد، آن‌ها را به اولادزیمیر ژوکوفسکی، مهاجری اهل بلاروس، می‌رساند. اما پیش از آنکه بتوانند از او سوال کنند، جسدش پیدا می‌شود. تصاویر کودکان آزاردیده در خانه‌اش، همراه با کارت دعایی که کنار نوزاد بوده، تصویری مبهم می‌سازد. تحقیقات سپس به زوج کیسل می‌رسد؛ حامیان مهاجرت اولادزیمیر که او را برای انجام کارهای مختلف استخدام کرده بودند و کسب‌وکاری مرتبط با رحم جایگزین داشتند.

حضور زنی که نوزاد را به دنیا آورده، این پوشش ظاهرا قانونی را کنار می‌زند. او تصور می‌کرد برای زوجی دیگر باردار شده، اما مردی که ملاقات کرده بود، وادزیم کیسل بوده است. روشن می‌شود کیسل با استفاده از تخمک‌های اهدایی و اسپرم خودش صاحب کودکان متعدد شده و درباره ساختن یک نسل به‌اصطلاح مطلوب، افکاری بیمارگونه منتشر کرده است. عنوان «Bloodlines» اینجا معنایی تلخ پیدا می‌کند: مردی به نام تداوم خون و ساختن خانواده، کودکانی را در معرض آزار قرار داده است.

دنی و لینا با تطبیق تصاویر، خانه محل نگهداری کودکان را پیدا می‌کنند. چهارده کودک آنجا هستند و با نوزاد نجات‌یافته، تعداد به پانزده نفر می‌رسد؛ اما زوج کیسل با کودک دیگری فرار کرده‌اند. پلیس آن‌ها را پیش از ترک شهر با هواپیمای خصوصی متوقف می‌کند و آخرین کودک نیز نجات می‌یابد. دستگیری، پایان خطر فوری است، نه پایان پیامدهای آن. آینده این کودکان و امکان کنار هم ماندنشان همچنان مسئله‌ای مهم است. سر زدن دنی به نوزاد، پس از این همه تنش، لحظه‌ای آرام به پرونده می‌دهد؛ این بار او برای نجات دیر نرسیده است.

خط داستانی شان و جونا نیز از یک غیبت ظاهرا ساده شروع می‌شود. کیپ دی‌لوکا در حضور و غیاب شرکت نکرده و آن‌ها برای بررسی وضعیتش داوطلب می‌شوند. به‌تدریج معلوم می‌شود اکسل، یکی از همکاران، او را تهدید کرده که رابطه عاطفی‌اش با مردی آتش‌نشان را افشا می‌کند. اکسل همچنین در ارتباط با داروهای تاییدنشده‌ای که میان بعضی ماموران رواج یافته‌اند، تحت بررسی است.

سارا اجازه نمی‌دهد موضوع پشت همبستگی صنفی پنهان شود. آزار و تهدید همکار، شوخی رختکن نیست و تبعیض بر اساس گرایش جنسی هم قابل چشم‌پوشی نیست. این بخش به شان و جونا مسئولیتی جدی می‌دهد: حمایت از همکاران به معنای سکوت در برابر رفتار آسیب‌زننده آن‌ها نیست.

وقتی آن‌ها کیپ را پیدا می‌کنند، او در بحرانی شدید قرار دارد و احتمال آسیب زدن به خودش وجود دارد. شان به‌جای تشدید رویارویی، از روزهای پس از مرگ مادرش می‌گوید؛ از زمانی که خودش نیز به خودکشی فکر کرده و حضور به‌موقع برادرش مانع آن شده بود. این اعتراف، راهی برای ارتباط باز می‌کند. فروپاشی عاطفی کیپ و آغوش شان، از تاثیرگذارترین لحظه‌های قسمت است، چون نجات اینجا نه با اقتدار، بلکه با آسیب‌پذیری و شنیدن دیگری اتفاق می‌افتد.

در سوی دیگر داستان، بازگشت گوئن با بازی مارگ هلگنبرگر، آرامش سارا را بر هم می‌زند. فیبی، دختر ست و دخترخوانده آینده سارا، با نیت خوش او را دعوت کرده است؛ تصور می‌کند سارا از اینکه هیچ‌یک از والدینش در عروسی حضور نخواهند داشت، ناراحت است. اما این حرکت، مرزی را نادیده گرفته که سارا برای محافظت از خودش تعیین کرده بود. سارا نیت فیبی را می‌فهمد، ولی روشن می‌کند که آشتی با مادرش چیزی نیست که دیگران بتوانند به‌جای او ترتیب بدهند.

رویارویی گوئن و می، سال‌های غیبت او را ملموس می‌کند. می کسی بوده که سارا را بزرگ کرده و در تولد شانزده‌سالگی، فارغ‌التحصیلی و مراسم خاکسپاری پدرش کنار او مانده است. مهم‌تر از این تنش، گفت‌وگوی مادر و دختر است. گوئن جدایی از بن و آشفتگی خودش را توضیح می‌دهد، اما سارا تفاوت خشم و درد را یادآوری می‌کند: «عصبانی نبودم؛ درد می‌کشیدم.» او در نوجوانی ناچار شده نقش والد را بر عهده بگیرد، در حالی که هر روز منتظر بوده مادرش برای او حاضر شود.

سارا سرانجام گوئن را به عروسی دعوت می‌کند و حضورش پشت میز شام، نشانه یک آتش‌بس خانوادگی است. بااین‌حال، سرعت این پذیرش کمی محل تردید دارد. عذرخواهی می‌تواند آغاز ترمیم باشد، اما سال‌ها غیبت و رعایت نکردن مرزها با یک گفت‌وگو جبران نمی‌شود. اشاره گوئن به اینکه می‌خواهد «تا وقتی می‌تونم» بهتر عمل کند نیز پرسشی باقی می‌گذارد؛ قسمت هیچ دلیل قطعی برای این عبارت یا بازگشت ناگهانی او ارائه نمی‌کند.

«Bloodlines» با وجود افتتاحیه کم‌ارتباط و آشتی نسبتا سریع سارا، در پیوند دادن پرونده‌ها به زخم‌های شخصیت‌ها موفق است. دنی باید خشمش را مهار کند، شان از گذشته‌اش برای همراهی با دیگری بهره می‌گیرد و سارا میان محافظت از خود و امکان بخشیدن، راهی دشوار پیدا می‌کند. جمع شدن خانواده در پایان، همه‌چیز را حل نمی‌کند؛ فقط فرصتی می‌سازد تا ببینیم آیا این بار، کسانی که قول ماندن می‌دهند، واقعا خواهند ماند.