مرلین اولسن؛ از ستاره فوتبال آمریکایی تا چهره محبوب «Little House on the Prairie»
برای نسلی که با برنامه‌های تلویزیونی مرلین اولسن بزرگ شد، ندیدن او روی صفحه تلویزیون کار آسانی نبود. یکشنبه‌ها با فوتبال آمریکایی همراه بود؛ ابتدا در مقام بازیکن و بعد به‌عنوان گزارشگر و تحلیلگر ورزشی. اما حضورش به زمین مسابقه محدود نماند و به‌تدریج به چهره‌ای آشنا در سریال‌های پربیننده شبانه هم تبدیل شد.
اولسن در سال ۱۹۷۷ با نقش جاناتان گاروی به «Little House on the Prairie» پیوست. ورود او پس از آن بود که ویکتور فرنچ، بازیگر نقش آقای ادواردز، سریال را ترک کرد تا در کمدی «Carter Country» از شبکه ای‌بی‌سی (ABC) بازی کند.
اولسن می‌دانست پر کردن جای فرنچ آسان نیست؛ شخصیتی که او بازی می‌کرد، محبوبیت زیادی میان تماشاگران داشت. حفظ کردن دیالوگ‌های متعدد هم برای اولسن نگرانی دیگری بود. بااین‌حال، طبق روایت وب‌سایت رسمی «Little House on the Prairie»، مایکل لندون، تهیه‌کننده سریال، با جمله‌ای ساده به او دلگرمی داد: «اگر فکر نمی‌کردم از پسش برمی‌آیی، اجازه نمی‌دادم انجامش بدهی.»
شخصیت اولسن آن‌قدر خوب پذیرفته شد که وقتی فرنچ به سریال بازگشت، لندون به فکر افتاد راه دیگری برای استفاده از استعداد او پیدا کند. نتیجه، سریال «Father Murphy» بود که در سال ۱۹۸۱ با بازی اولسن در نقش اصلی آغاز شد و دو فصل از شبکه ان‌بی‌سی (NBC) پخش شد. او در این مجموعه نقش مردی را داشت که برای کمک به گروهی از کودکان یتیم، خود را کشیش جا می‌زد؛ کودکانی که خطر فرستاده شدن به نوانخانه و زندگی زیر بار کار طاقت‌فرسا تهدیدشان می‌کرد.
پس از پایان «Father Murphy»، اولسن در کمدی «Fathers and Sons» از «ان‌بی‌سی» بازی کرد؛ مجموعه‌ای که عمرش به چهار قسمت محدود شد. سپس نوبت به درام خانوادگی «Aaron’s Way» در همان شبکه رسید؛ داستان خانواده‌ای آمیش که به کالیفرنیا نقل مکان می‌کردند. این سریال هم با وجود طرفداران وفادارش، مخاطب کافی جذب نکرد و پس از ۱۴ قسمت کنار گذاشته شد.
اولسن در تمام این سال‌های بازیگری، آخر هفته‌ها همچنان به‌عنوان تحلیلگر ورزشی فعالیت می‌کرد. بیان روشن و تسلط کلامی‌اش باعث شده بود برای تحلیل مسابقات فوتبال آمریکایی چهره‌ای پرطرفدار باشد. کارنامه ورزشی‌اش هم جایگاه ویژه‌ای داشت: این بازیکن خط دفاعی لس‌آنجلس رمز (Los Angeles Rams) در سال ۱۹۸۲ به تالار مشاهیر فوتبال حرفه‌ای (Pro Football Hall of Fame) راه یافت و نشریه اسپورتینگ نیوز (The Sporting News) در سال ۱۹۹۹ نامش را در فهرست ۱۰۰ بازیکن برتر تاریخ فوتبال آمریکایی قرار داد.
اما در سال ۲۰۰۹، اولسن با تشخیص مزوتلیوما روبه‌رو شد؛ نوعی سرطان مرتبط با تماس با آزبست. او طی یک سال پس از آن، سه دوره شیمی‌درمانی را پشت سر گذاشت، اما درمان‌ها نتیجه ندادند و در سال ۲۰۱۰، در ۶۹سالگی درگذشت.
مرگ او زودهنگام و تلخ بود، اما زندگی‌اش را نمی‌توان تنها با این پایان تعریف کرد. دور از زمین فوتبال و صحنه بازیگری، اولسن عشق زندگی‌اش را هنگام تحصیل در دانشگاه ایالتی یوتا پیدا کرد و زندگی مشترکشان ۴۸ سال دوام آورد. آن‌ها سه فرزند بزرگ کردند؛ بخش مهمی از زندگی مردی که موفقیت‌هایش فقط به شهرت و افتخارات حرفه‌ای محدود نبود.
شاید فیل، برادر کوچک‌تر اولسن که مدتی هم در «لس‌آنجلس رمز» هم‌تیمی او بود، بهتر از هر کسی این تصویر را کامل کرده باشد. او در گفت‌وگو با نشریه کش ولی دیلی (Cache Valley Daily) گفت مرلین در سراسر زندگی‌اش تحسین می‌شد، احترام داشت و دوستش داشتند. فیل سپس با شوخی‌ای آمیخته به دلتنگی، از زمین‌لرزه‌ای یاد کرد که چند ماه پس از مرگ برادرش احساس کرده بود: «گفتیم حتما مرلین اولین کوارتربک را در بهشت زمین زده است.» حتی در یادآوری فقدان او هم، رد شوخ‌طبعی و خاطرات روزهای فوتبال باقی مانده بود.
