چگونه بفهمیم که آیا درمانگر (مشاور) ما واقعاً خوب است؟
چگونه بفهمیم که آیا درمانگر (مشاور) ما واقعاً خوب است؛ درمانگران عالی این ویژگیهای مشترک را دارند … با ما همراه باشید …
درمانگران عالی این ویژگیهای مشترک را دارند؛ اما چگونه تشخصی دهیم؟؛ پس با فرامدیا همراه باشید.
-ایجاد تعادل
-حمایت بدون قید و شرط
-احترام به مرزها
-عاری از پیشداوری
-گذراندن دوره درمان شخصی
چه چیزی یک درمانگر را خوب میکند؟
پاسخ دقیق به این سؤال برای هر فردی متفاوت خواهد بود. شاید به دنبال درمانگری باشید که پیشینه فرهنگی یا جنسیت مشابه شما داشته باشد؛ شاید به کسی نیاز داشته باشید که نوع خاصی از درمان، مانند روانکاوی یا رفتاردرمانیِ شناختی (CBT) را ارائه دهد.
اما در هسته اصلی – و در واقعیت – تمام درمانگرانِ خوب ویژگیها و رفتارهای مشترکی دارند.
یک درمانگر خوب این پنج کار را انجام میدهد:
ایجاد تعادل
نیازهای درمانی هر فرد، به ویژه در زمینهی رابطهای که با درمانگر خود برقرار میکند، متفاوت است. برای برخی افراد سخت است تا به درمانگری که احساس نمیکنند او را به لحاظ شخصی میشناسند، اعتماد کنند؛ اگر شما چنین هستید، به یک درمانگری نیاز دارید که نسبت به زندگیاش خوشبین باشد و دید بازی نسبت به زندگی اش داشته باشد و از تجربیات و ویژگیهای خود برای ایجاد ارتباط استفاده کند.
درمانگر، دوست نیست
با این حال، همیشه باید به خاطر داشته باشید که حتی اگر درمانگر شما جزئیات شخصی خود را با شما در میان بگذارد، شما در حال ایجاد یک پیوند دوستی نیستید، بلکه یک رابطه حرفهای را شکل میدهید که بر شما و نیازهای شما تمرکز دارد. یک درمانگرِ خوب مرزهای بین یک رابطهی درمانی صمیمانه و یک دوستی نامناسب (و در نتیجه غیرحرفهای) را مخدوش نمیکند.
از طرف دیگر، برخی افراد تنها زمانی در جلسات درمانی احساس راحتی میکنند که درمانگرشان صفحهای سفید باشد. دانستن جزئیات کم در مورد زندگی شخصی درمانگر ممکن است به این معنی باشد که آنها مجبور نیستند نگران گفتن چیزی باشند که میدانند ممکن است مورد مخالفت درمانگر قرار گیرد – این فضایی بدون قضاوت ایجاد میکند.
یک درمانگرِ خوب در مورد نیازهای شما با شما صحبت خواهد کرد و تعادلی را بین این دو سر طیف برقرار میکند.
اگر اعلام کنید که تنها در صورتی میتوانید با او ارتباط برقرار کنید که او را به لحاظ شخصی بیشتر بشناسید، یک درمانگر خوب با شما همکاری میکند تا دریابد چه میزان افشاگری و چه نوع افشاگریای برای شما مناسبتر است. اگر بگویید برای ایجاد ارتباط نیاز دارید تا حد ممکن در مورد درمانگر خود اطلاعات کمی داشته باشید، یک درمانگر خوب به آن احترام خواهد گذاشت.
ارائه حمایت بدون قید و شرط
هدف اصلیِ درمان ایجاد فضایی کاملاً امن و بدوننگرانی است. بخشی از این امنیت، توانایی تکیه بر حمایت بدون قید و شرط درمانگر شماست، که گاهی اوقات با عنوان «احترام مثبت بدون قید و شرط» شناخته میشود. این بدان معناست که مهم نیست چه چیزی را فاش میکنید، مهم نیست چه میگویید یا انجام میدهید، یک درمانگر خوب شما و احساساتتان را بدون قضاوت میپذیرد.
حمایت بدون قید و شرط به این معنی است که شما هرگز به خاطر اِبراز افکار و احساساتتان فردِ بدی به حساب نمیآیید. این بدان معنا نیست که درمانگر شما تلاش نکند تا به شما کمک کند چیزهایی را که انجام میدهید و ممکن است برای خودتان یا اطرافیانتان خوب نباشد، درک نمایید؛ برعکس، احترام مثبت بدون قید و شرط به این معناست که هیچ موضوعی، خارج از بحث نیست.
یک درمانگر خوب شما را بهعنوان یک فرد، صرفنظر از اینکه چه چیزی را برای او بیان میکنید، میپذیرد و از شما حمایت میکند. این وظیفه اوست.
احترام به مرزها
اگرچه هدف درمان یادگیری و رشد است، اما یک درمانگر خوب هرگز شما را فراتر از تحملتان تحت فشار قرار نمیدهد. همزمان، یک درمانگر خوب شما را به چالش خواهد کشید. این ممکن است شما را به نقاط احساسی ببرد که قبلاً هرگز تجربه نکردهاید یا باعث ناراحتیتان شود. اما یک درمانگر خوب متوجه میشود که چه زمانی به محدوده تحمل خود رسیدهاید و قبل از پایان جلسه با شما همکاری میکند تا شما را به یک نقطهی احساسی امن برگرداند (تا به خانه با یک واماندگی احساسی برنگردید).
برای مثال، فرض کنید در طول جلسه به جزئیاتِ مشکلی پرداختهاید که تأثیر منفی بر شما داشته و در طول جلسه به طور فزایندهای احساساتی شدهاید. یک درمانگر خوب زمان را یادداشت میکند (شاید پنج یا ده دقیقه قبل از پایان جلسه) به شما کمک میکند تا آرام شوید تا جلسه را در اوج احساسات خود ترک نکنید.
ممکن است با گفتن اینکه چند دقیقه باقی مانده شروع کنند و شما را در برخی تمرینهای تنفسی راهنمایی کنند یا از شما بخواهند برای آرام شدن روی احساسِ فیزیکی خود تمرکز کنید. این کار اطمینان میدهد که جلسه را با احساس «رها شدن» در میانه یک احساس شدید یا دوره گریه ترک نمیکنید، که در غیر این صورت ممکن است گذار شما به زندگی بعد از جلسه را دشوار کند.
عاری از پیشداوری (بدون سوگیری)
یک درمانگر هم درست مثل شما و من، انسان است. این به آن معناست که مهم نیست چه چهرهای را در نقش درمانگری به خود میگیرند، افکارشان تحت تأثیر احساسات شخصیشان شکل میگیرد. با این حال، این به این معنا نیست که اعمال و واکنشهای آنها در جلسات درمانی نیز همینطور باشد.
یک درمانگر خوب قادر خواهد بود تا پیشداوریهای خود را کنار بگذارد تا بتواند با شما، فارغ از هر جایگاهی که در آن قرار دارید، ارتباط برقرار کند.
برای مثال، مخالفت با موضع سیاسی شما یا نداشتن اشتراکات معنوی، هرگز نباید بر نوعِ مراقبتی که از درمانگر خود دریافت میکنید، تأثیر بگذارد. یک درمانگر خوب میتواند نظرات شخصی خود را کنار بگذارد و بدون قضاوت در مورد هر چیزی با شما صحبت کند.
بسته به نوع درمانگری که میخواهید – دوباره اینکه خواهان صفحهای سفید باشید یا کسی که اطلاعات زیادی در مورد او دارید – یک درمانگر خوب هنگام برخورد با پیشداوریهای خودش، این موضوع را در نظر میگیرد. اگر جزو گروه دوم هستید، درمانگر شما باید بتواند نظرات مخالف را به گونهای ابراز کند که به جای ایجاد بحث، به برانگیختنِ گفتگو و دروننگری کمک کند؛ اگر حالت اول را ترجیح میدهید، درمانگر شما باید بتواند در طول جلسه بیطرف بماند و احساسات شخصی خود را در مورد هر چیزی که در جلسات درمانی بیان کردهاید، در جلسات درمانِ شخصی خود مطرح کند.
گذراندن دوره درمان شخصی (خوددرمانی)
یک درمانگر خوب باید خود تحت نظر یک درمانگر دیگر باشد یا اینکه به تازگی دوره درمان شخصی را گذرانده باشد. حداقل انتظار این است که درمانگر تحت «نظارت» باشد، به این معنی که آنها با یک درمانگر باتجربهتر برای بحث در مورد هر مشکلی که ممکن است در کارشان پیش بیاید، ملاقات کنند.
مهم نیست که شما و درمانگرتان چقدر با هم اشتراک دارید (چه بدانید یا ندانید)، افکار و احساسات به طور اجتناب ناپذیری برای هر درمانگری که با هر نوع فردی کار میکند، پیش میآید. یک درمانگر خوب یک درمانگر شخصی برای خود خواهد داشت که بتواند در مورد این مسائل با او صحبت کند. این کار از انباشته شدن و بروز ناگهانی آن افکار و احساسات در جلسات جلوگیری میکند، امری که میتواند تأثیر منفی بر شما و رابطهی شما با درمانگر و کاری که با هم انجام میدهید، داشته باشد.
آیا اشکالی دارد از درمانگر خود بپرسم که آیا او هم تحت درمان است؟
مطلقا اشکالی ندارد که بپرسید. بسته به نوع رابطهی درمانی که با درمانگر خود دارید، ممکن است او ترجیح دهد پاسخ ندهد (برای مثال، اگر در حال گذراندن روانکاوی هستید و بخشی از فرایند این است که درمانگرِ شما صفحهای سفید باشد)؛ اما در چنین شرایطی، میتوانید در مورد اینکه تحت درمان بودن او برای شما چه معنایی دارد، صحبت کنید. آیا باعث میشود بیشتر به او اعتماد کنید؟ یا باعث میشود در مورد قضاوتِ او تردید کنید؟
این موضوع ممکن است سوال دیگری را برای شما ایجاد کند – چگونه یک درمانگر میتواند به من کمک کند در حالی که خودش به کمک نیاز دارد؟
درمان فقط برای «دیوانگان» (برای اینکه واضح باشد، این یک زبان ننگآور است که اغلب به کار برده میشود – اما نباید به کار رود) یا افرادی که با بیماریهای روانی شدید دست و پنجه نرم میکنند، نیست – هر کسی میتواند از درمان بهرهمند شود، از جمله درمانگران. شرکت در جلساتِ درمانی بخشی از مراقبت سالم از سلامت روان هر فرد است.
به این شکل به آن فکر کنید: به یک مربی رانندگی که خودش گواهینامه رانندگی ندارد، اعتماد نمیکنید، درست است؟ در مورد درمان هم به همین صورت است.
جمع بندی
یک درمانگر خوب همیشه:
-ایجاد تعادل میکند
-به شما حمایت بدون قید و شرط ارائه میدهد
-به مرزهای شما احترام میگذارد
-عاری از پیشداوری است
-خودش هم دوره درمان را گذرانده است
اگر درمانگری که با او کار میکنید، تمام این کارها را انجام دهد، میتوانید مطمئن باشید که در دستان خوبی قرار دارید. اگر درمانگر شما در هر یک از این زمینهها کمبود دارد، شاید زمان آن رسیده باشد که با او در مورد نیازهای خود و اینکه او چگونه میتواند به شما کمک کند، صحبت کنید؛ و اگر واکنش او به این صحبتها مثبت یا حمایتی نبود، شاید بهتر باشد به دنبال فرد دیگری باشید.
