گاس ون سنت به زمانی که برای «کلسی گرامر» کارگردانی می کرد، نگاهی می اندازد …

سریال هیجان‌انگیز سیاسی «رئیس» (Boss) که خیلی زود به پایان رسیده بود، داستان افول سریع ترسناک‌ترین مدیر اجرایی شیکاگو را دنبال کرد. فیلمی خز و خیل و با داستانی شکسپیری که سزاوار تجدید حیات است، مانند هر سریال سیتکام دیگری که دیدید.

هیچ ضدیتی علیه معروف ترین تراپیست‌خیالی سیاتل نداریم، اما آن نقش «فریزر کرین» بهترین نقش تلویزیونی کلسی گرامر نیست. بلکه بهترین نقش او متعلق به تام کین، ترسناک‌ترین (و گاهی اوقات پرمخاطب‌ترین) شهردار شیکاگو است: شخصیتی خطرناک در درام سیاسیتلویزیون استارز که به‌زودی «رئیس» می‌شود.

گاس ون سنت که قسمت اول را کارگردانی کرده بود، در یک مصاحبه تلفنی برای مجله ایندی وایر، کار با کلسی گرامر را اینگونه توصیف میکند:

کلسی را از طریق شخصیت فریزر می شناختم اما او در اینجا واقعا نقشی متفاوت را بازی می کرد.

کارگردان نامزدشده برای جایزه اسکار ادامه داد:

او نقش‌های مختلفی را در دوران حرفه‌ای خود روی صحنه بازی کرد که قبلاً بازی نکرده بود. اما او به اندازه سایر برنامه های تلویزیونی سابقش در اینجا خوش قلب یا شوخ طبع نبود. برای او تجربه جدیدی بود. اگرچه من قبلاً با رابین ویلیامز که در «ویل هانتینگ نابغه» بازی میکرد، این کار را انجام داده بودم – کارگردانی کسی که به خاطر طنز شناخته می‌شود در فیلمی جدی‌.

مطالعه شخصیت تقریبا شکسپیریکه خلق سازنده ایرانی آن، فرهاد صفی نیا بود، جایی بین «سوپرانوها» و «بال غربی» شکل گرفت و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ برای دو فصل کوتاه پخش شد. این داستان افول سیاستمدار فاسد، گرامر را روایت می کند که در شروع نمایش به زوال عقل بدن لوی مبتلا شده و تصمیم می گیرد بیماری خود را در تلاشی ناامیدکننده برای ماندن در قدرت پنهان کند.

ون سنت گفت:

من خاطراتی ماندگار از اولین شات دارم، که کلسی مستقیماً با دوربین صحبت می‌کرد، مونولوگ می‌کرد و ضعف خود را توضیح می‌داد.

در صحنه آغازین، کین، که کاملاً از شهردار سابق شیکاگو، ریچارد ام دیلی الگوبرداری شده است، این خبر را دریافت می کند که طی چند سال آینده بیمار خواهد شد. این یک شات است که در نگاه ترسناک اما آرام گرامر تثبیت شده است.

ون سنت، که زمانی خارج از شیکاگو بزرگ شده است، گفت:

چون اولین‌ شات بود، همه چیز بسیار پرتنش بود. در یک انبار دورافتاده در نزدیکی شهر بودیم، و همه چیز سخت پیش می رفت بود زیرا تازه در آن لحظه داشت خودش را با آن شخصیت اخت می کرد . از آن شات به بعد، سختی ها کمتر شد.

دروغ بزرگ کین زنجیره ای از واکنش های ماکیاولیایی (وقتی بدون توجه به اخلاقیات، همه چیز را فدای اهداف می‌شود) را آغاز کرد، واکنشی مملو از توهماتی که منجر به عواقب فاجعه‌باری برای شهر می‌شود. لحن و دلیوری سریال به همان اندازه دیوانه کننده بود. «رئیس» می‌تواند در عرض چند ثانیه بینحس های ملودراماتیک و دلخراش تغییر رویه بدهد.

این نمایش به گونه ای بود که یکی از محبوب‌ترین بازیگران کمدی آمریکایی را وا داشت تا جملات مضحکی را ارائه ‌دهد – «من فرشته مرگ لعنتی هستم!» – با صراحتی سرسام‌آورتر و رفتاری رک. در قسمت اول، کین به‌دلیل تاخیر در ساخت و ساز فرودگاه بین‌المللی اوهار، به ‌طور تصادفی یک جفت گوش انسان بریده شده را در یک زباله دانی می اندازد.

ون سنت سریال را بعد از روی آنتن رفتن یک قسمت، بسیار مورد توجه قرار داد. همانطور که کارگردان آن زمان را به یاد می آورد:

هیجان بزرگی برای آن زمان بود.

او آن قسمت از سریال “رئیس” را به عنوان تجربه ای برای یادگیری هم برای خودش و هم برای گرامر به یاد می آورد. این بازیگرعلاقه شدیدی به کار فوق العاده فیلمبرداری سریال داشت که مطمئناً کمتر از فرمت نقش “فریزر” نبود.

ون سنت با اشاره به نقشی که در شکل دادن به احساس و ظاهر سریال در تمام ۱۸ قسمت آن وجود داشت، گفت:

این واقعاً اولین تجربه تلویزیونی من بود، بنابراین هیجان ‌زده بودم که بخشی از آن بودم. و من فکر می‌کردم که فصل دوم اگر بهتر از فصل اول نباشد، حداقل به همان خوبی خواهد بود.

ون سنت این روزها طرفدار پر و پا قرص گرامر است و نمی‌تواند بگوید که آیا این بازیگر با همان روحیه‌ای که ریبوت “فریزر” را ساخت، دوباره برای ایفای نقش کین بازخواهد گشت اما فیلمساز «آیداهوی خصوصی من» خودش هم میگوید مشتاق بازگشت به درام های دولت محور به این زودی نیست. در طول همه‌گیری کرونا، ون سنت با تمرکز بر روابط بین‌فردی در کاخ سفید، ایده‌ای درباره یک رئیس‌جمهور همجنس‌گرای ایالات متحده مطرح کرد. اما او از آن زمان این ایده را رها کرده و به این نتیجه رسید که در چشم انداز کنونی دنیای هالیوود، داستان های سیاسی در مقایسه با چیزهای مضحک واقعی کمرنگ تر است.