گراهام مکتاویش از «Spartacus: House of Ashur» میگوید؛ از سختترین صحنهها تا نخستین تجربیاتش
گراهام مکتاویش برای دوستداران فیلم و سریال چهرهای آشناست؛ جنگجویی قدرتمند که بیش از دو دهه در نقشهای حماسی مختلف ظاهر شده است. از سریال Outlander و سهگانه The Hobbit گرفته تا House of the Dragon، همیشه شمشیر یا تبر در دست داشته و در میدانهای نبرد داستانی، راه خود را با قدرت باز کرده است. اکنون او بار دیگر در نقش یک جنگجو اما اینبار در سریال Spartacus: House of Ashur به میدان بازمیگردد.
در گفتوگویی، مکتاویش درباره نقش جدیدش، تفاوتهای آن با دیگر کارهایش و تجربههای جالب و گاه عجیب خود در پروژههای بزرگ صحبت کرده است. این سریال جدید در واقع ادامهای بر Spartacus اصلی است؛ جهانی فرضی که در آن شخصیت گلادیاتور آشور (با بازی نیک ترابی) در پایان Spartacus: Vengeance نمرده و سرنوشت تازهای در انتظار او و دیگران است. مکتاویش در این سریال نقش «کوریس» را بازی میکند؛ شخصیتی پیچیده که رابطه نزدیکی با آشور دارد و در کنارش تینیکا دیویس نیز در نقش «آخیلیا» ظاهر شده است.
او در این گفتوگو از نخستین تجربهاش در بازی نقش یک شخصیت هم جنسگرا میگوید و اینکه چطور آن را نه بهعنوان برچسب، بلکه یک داستان عاشقانه واقعی و انسانی دیده است؛ داستانی از ترس، علاقه و خطر در جهانی خشن که روابط میان دو مرد آزاد میتواند تهدیدی مرگبار باشد.
یکی از بخشهای جذاب گفتوگو، روایت او از تمرینهای طاقتفرسای گلادیاتوری است: روزی حداقل ۳۰۰ شنا، رقابتهای شدید بین بازیگران و برنامه غذایی محدود. خودش با خنده میگوید این اردوهای سخت در چنین پروژههایی انگار قانون نانوشته است، با این تفاوت که اینبار از سوارکاری در امان بوده؛ مهارتی که زمانی دربارهاش در رزومه بازیگریاش اغراق کرده و خوشبختانه هیچوقت مجبور نشده واقعاً انجامش دهد!
مکتاویش همچنین درباره رابطه جالب و طنزآلود کوریس و آشور میگوید؛ دو شخصیت جاهطلب که مثل یک زوج قدیمی دائم با هم جر و بحث میکنند اما در لحظات حساس پشت هم میایستند. او میگوید نقطه تحول کوریس جایی است که کسی را ملاقات میکند که باعث میشود دوباره درهای قلبش را باز کند؛ جنگجویی تنها که در اعماق وجودش همیشه در جستوجوی عشق بوده است.
در ادامه، مکتاویش به مرور خاطراتش از پروژههای بزرگ میپردازد. سختترین لحظهاش در The Hobbit؟ ریختن ۱۸۰ کیلو ماهی واقعی روی سرش، آن هم پنج بار! با این حال او این تجربه را یکی از مهمترین و فراموشنشدنیترین دوران کاریاش میداند. درباره Outlander نیز از فضای صمیمی گروه، شوخیهای مداوم بازیگران و البته فاجعهبار بودن قهوههای سر صحنه میگوید؛ موضوعی که باعث شد لقب «ملکه لاته» را بگیرد.
او شایعه رد کردن بازی در Game of Thrones را هم روشن میکند: هرگز فرصت حضور نداشته، چون همزمان در پروژههای دیگری مثل The Hobbit، Outlander و Preacher مشغول بوده. وقتی هم House of the Dragon ساخته شد، رایان کاندال او را برای نقش «سر هارولد وسترلینگ» انتخاب کرد؛ چون به شوخی میگوید «تنها بازیگری بود که هنوز ریش بلند داشت!»
در Spartacus: House of Ashur نیز حضور هماهنگکنندگان صحنههای صمیمانه برای یکی از بزرگترین صحنههای عاشقانه گروهی تلویزیون ضروری بوده است. او با طنز میگوید که خودش فقط از میان صحنه رد میشده و جام شرابی در دست داشته، اما پشت صحنه آن روز از عجیبترین و در عینحال حرفهایترین لحظات بوده است.
در بخش دیگری از گفتوگو، مکتاویش درباره پایان یافتن Outlander در سال ۲۰۲۶ صحبت میکند. او که نقش دوگال مککنزی را بازی کرده، میگوید هنوز هر روز کسی درباره این سریال با او صحبت میکند. اگر خودش قرار بود پایان سریال را بنویسد؟ میگوید دوست ندارد پایانی غمانگیز باشد؛ بهترین پایان از نگاه او این است که «جیمی و کلر» با هم از میان سنگها عبور کنند و مخاطب نداند کجا رفتهاند، اما بداند که هنوز جایی با هم هستند.
در نهایت، مکتاویش از لحظات پرفرخندگی، خندهها و دوستیهای واقعی پشت صحنه پروژههایی که در آنها حضور داشته یاد میکند. اتفاقاتی که به گفته او باعث میشود شیمی بازیگران بهطور طبیعی روی صحنه شکل بگیرد؛ چه در Outlander و چه اکنون در Spartacus.
این گفتوگو تصویری روشن و صمیمی از گراهام مکتاویش ارائه میدهد: بازیگری که با وجود ظاهر سخت و نقشهای جنگجو، انسانی گرم، شوخطبع و صاحب تجربههایی کمنظیر در دنیای سینما و تلویزیون است.
