امیدواری به فیلمبرداری فصلهای آینده «Shogun» در ژاپن؛ گفتوگوی بیپرده میاگاوا اریکو در جشنواره فیلم توکیو
در حاشیه جشنواره بینالمللی فیلم توکیو و در جریان یک پنل تخصصی اتحادیه فیلم آمریکا (MPA) در روز چهارشنبه، میاگاوا اریکو، تهیهکننده برنده امی سریال «Shogun»، از علاقه شخصی خود به فیلمبرداری فصلهای آینده این سریال در ژاپن سخن گفت و تأکید کرد که تحقق این هدف نیازمند رفع مشکلات زیرساختی و افزایش مشوقهای تولید فیلم در این کشور است.
علاقه شخصی اما وابسته به تصمیم استودیو
در پاسخ به پرسش ورایتی درباره امکان فیلمبرداری فصلهای آتی در ژاپن، میاگاوا گفت:
«این تصمیم به من بستگی ندارد، اما شخصاً عاشق این کار هستم. همیشه ایدهها و فرصتهایی را پیشنهاد میدهم… فصل ۳ هنوز فیلمنامه ندارد و نمیدانیم چه خواهد بود، اما دوست دارم اینجا فیلمبرداری کنیم.»
او یادآور شد که تیم سازندگان، بهویژه جاستین مارکس و ریچل کاندو، در فصل اول مشتاق بودند پروژه در ژاپن فیلمبرداری شود، اما شرایط همهگیری کرونا باعث شد این برنامه لغو شود.
«در اوج کرونا، خالقان سریال نمیتوانستند برای بازدید و تحقیقات به ژاپن بیایند، بنابراین مجبور شدیم این ایده را کنار بگذاریم.»
دلایل انتخاب ونکوور برای فصل اول
میاگاوا که در کنار تهیهکنندگان بینالمللی چون شایلر ویس (استرالیا، «Elvis»)، آپینات اُب سیریچارونجیت (تایلند، مدیر تولید «Alien: Earth») و کوسونوکی جونکو (ژاپن، مشاور تولید «Tokyo Vice» HBO) صحبت میکرد، توضیح داد که انتخاب ونکوور تنها به محدودیتهای کرونایی مربوط نبود.
سریال به زیرساختهای گستردهای مثل صداسازیهای بزرگ، لوکیشنهای متنوع برای ساخت روستاهای ماهیگیری و دیوارهای قلعه، و گزینههای فراوان برای اسکان عوامل نیاز داشت. ونکوور همه این موارد را با فاصله کوتاه تا استودیو اصلی (حداکثر ۴۵ دقیقه) و ساختاری فشرده در اختیار داشت.
برای جذب پروژههایی در مقیاس «Shogun» به ژاپن، پنلیستها به چند اولویت ضروری اشاره کردند:
- مشوقهای تولید فیلم: با وجود معرفی برنامه مشوقها، مشکل در اجرای آن وجود دارد. «کوسونوکی» توضیح داد که عدم قطعیت در زمان تأیید کمک مالی، خطر بزرگی برای پیشتولید ایجاد میکند.
- زمانبندی سال مالی: مهلت پایان ژانویه به معنای تنها شش ماه کار مؤثر است که با نیازهای پیشتولید حرفهای سازگار نیست.
- کمبود صداسازی بزرگ: بزرگترین استودیو «توهو» هنوز در مقیاس هالیوود کوچک محسوب میشود.
تجربه تایلند و درسهای منطقهای
«سیریچارونجیت» از تایلند تجربهای مشابه گفت: پروژه «Alien: Earth» در بانکوک به ۱۳ صداسازی و واردات ۸۰۰ پنل نور از نیوزیلند نیاز داشت، یعنی بیش از دو برابر موجودی کل کشور. او هشدار داد که گاهی استقبال از پروژههای بزرگ خارج از توان واقعی زیرساختهاست.
دیدگاهها درباره همکاری بینالمللی
شایلر ویس با اشاره به تجربه استرالیا و نیوزیلند، گفت موجی از تولیدات بینالمللی به پایداری اقتصادی و رشد صنعت محلی کمک میکند. مثال او، سهگانه «Lord of the Rings» بود که ولینگتون را به یک مرکز جهانی فیلم تبدیل کرد.
وی به مدل همکاریهای اروپایی اشاره کرد و خواستار تولید مشترک میان کشورهای آسیا و اقیانوسیه شد:
«دوست دارم ببینم یک پروژه مشترک استرالیا، ژاپن، کره جنوبی و تایلند تنها به خاطر علاقه به همکاری شکل بگیرد، نه صرفاً نیاز خاص لوکشنی.»
مشکلات نیروی انسانی و شرایط کاری
میاگاوا از کاهش جذابیت کار در صنعت فیلم ژاپن به دلیل دستمزدهای پایین و شرایط نامناسب — از جمله روزهای کاری ۱۸ ساعته بدون اضافهکاری — ابراز نگرانی کرد و خواستار «گفتوگوی جدی» درباره اصلاح شرایط کاری شد.
«ویس» نیز به امکان جذب افراد از حوزههای دیگر اشاره کرد:
«یک هفته، پنج مشاور املاک به من بدهید، و من پنج مدیر لوکیشن برای شما برمیگردانم.»
امید به آینده
با وجود همه چالشها، میاگاوا معتقد است طی سالها تمایل دوطرفه بیشتری برای همکاری شکل گرفته و نمونههایی چون «Tokyo Vice» نشان دادهاند که استفاده از نیروهای ژاپنی در پروژههای بینالمللی امکانپذیر است. او تأکید کرد:
«بهعنوان یک کشور جزیرهای، مهم است که محتوای ژاپنی ساختهشده در ژاپن را ارائه کنیم و در مرحله بعد نقش فعال ژاپن را در تولیدات جهانی ببینیم.»
