با تصویب دادگاه، مبلغ سه میلیون دلار به «امیلی ویلیس» به‌عنوان غرامت پرداخت شد

در تاریخ ۱۵ ژوئیه، یک قاضی در سانتا مونیکا (Santa Monica)، حکم به تصویب توافق‌نامه‌ای به مبلغ سه میلیون دلار داد؛ توافقی که در پی شکایت مادر و قیم قانونی «امیلی ویلیس» (Emily Willis)، بازیگر سابق آثار بزرگ‌سال، علیه شرکت مالیبو لایت‌هاوس تریتمنت (Malibu Lighthouse Treatment) صادر شده است. این شرکت، مالک مرکز ترک اعتیاد اختصاصی «سامیت مالیبو» (Summit Malibu) در جنوب کالیفرنیا است.

طبق گزارش‌ها، پس از کسر هزینه‌ها، ویلیس مبلغ یک میلیون و ۲۶۰ هزار دلار دریافت خواهد کرد؛ پولی که خودِ او بدون کمک خانواده‌اش قادر به دسترسی یا خرج کردن آن نیست. بر اساس شکایت مطرح‌شده، ویلیس از زمان یک دوره کوتاه اقامت در «سامیت مالیبو» در اوایل سال ۲۰۲۴، به‌طور کامل از کار افتاده و جز باز کردن گاه‌به‌گاه چشمانش و گاهی صدا زدن، قادر به حرکت یا ارتباط برقرار کردن نیست.

او در سن ۲۵ سالگی، زمانی که در این مرکز بی‌هوش پیدا شده بود، مورد احیای پزشکی امدادگران قرار گرفته بود.

تنها سه سال پیش از این اتفاق، ویلیس یکی از شناخته‌شده‌ترین بازیگران این عرصه در جهان بود؛ او در سال ۲۰۲۱ برنده جایزه «بهترین بازیگر زن سال» از سوی «ای‌وی‌ان» شده بود؛ جایزه‌ای که معادل اسکار در این صنعت محسوب می‌شود و به‌دلیل محدودیت‌های همه‌گیری کرونا، مراسم آن به‌صورت غیرحضوری برگزار شده بود. او هم‌چنین جایزه «اکس‌بیز» را از آن خود کرده بود؛ جایزه‌ای که در سال ۲۰۲۲ نیز تکرار کرد و به یکی از معدود افرادی تبدیل شد که این جایزه را دو سال پیاپی دریافت کرده است.

ویلیس که از سال ۲۰۱۸ و به‌عنوان یک چهره تازه‌کار وارد این صنعت شده بود، در کم‌تر از سه سال به اوج آن رسیده و حتی نگاهش را به فراتر از مرزهایی دوخته بود که معمولا بازیگران این عرصه را از شهرت در سینمای اصلی جدا می‌کند. تا سال ۲۰۲۳، او در جشنواره فیلم ساندنس (Sundance Film Festival) به‌عنوان یکی از بازیگران فیلم علمی‌تخیلی تجربی «Divinity» حضور داشت؛ فیلمی که با تهیه‌کنندگی استیون سودربرگ (Steven Soderbergh) ساخته شده بود و ویلیس در آن در کنار اسکات بکولا (Scott Bakula)، استیون دورف (Stephen Dorff) و بلا ثورن (Bella Thorne) – ستاره سابق دیزنی که به یکی از پیشگامان پلتفرم اونلی‌فنز تبدیل شده بود – بازی کرده بود.

ارتباط با سودربرگ، موضوعی بی‌اهمیت نبود؛ آخرین باری که او به یک بازیگر آثار بزرگ‌سال کمک کرده بود تا وارد سینمای اصلی شود، مربوط به ساشا گری (Sasha Grey)، ستاره جهانی فیلم «The Girlfriend Experience»، بود. ویلیس در حال طی کردن مسیری بود که پیش از او، دیگران هم آن را پیموده بودند.

ویلیس، همانند گری، دختری ریزنقش و سبزه با نگاهی نافذ بود. او هم‌چنین یک مهاجر بود؛ در منطقه سان‌رافائل، مندوزا (San Rafael, Mendoza) در آرژانتین متولد شده و در کودکی به همراه مادرش به یوتا (Utah) نقل مکان کرده بود.

ویلیس در دوران رشد به‌عنوان یک رقصنده فعالیت داشت و در رشته‌های باله، رقص معاصر، جاز و هیپ‌هاپ مهارت داشت؛ او به‌صورت حرفه‌ای در یک استودیوی رقص خصوصی و در طول دوران دبیرستان مسابقه می‌داد. او برای دستیار پرستاری تحصیل کرده بود، اما در نهایت متوجه شد که فروش دوره‌گردی – مانند فروش اشتراک دایرکت‌تی‌وی (DirectTV) و محصولات دیگر – سودآورتر است.

او در سال ۲۰۲۱ به نشریه تخصصی «اکس‌بیز» گفته بود: «تو تابستون‌ها تو لس‌آنجلس فروشندگی می‌کردم – بهش می‌گن ‘سیزن‌ها’ و آدم رو به ایالت‌های مختلف می‌فرستن تا محلی بفروشن – تو همین دوره یه تولیدکننده آماتور [فیلم‌های بزرگ‌سال] رو تو تیندر (Tinder) دیدم که چندبار باهاش کار کردم. بعد وقتی برگشتم یوتا، فهمیدم واقعا این کار رو می‌خوام. فقط مطمئن نبودم که می‌خوام جدی وارد این کار بشم، چون وقتی یه چیزی منتشر بشه، برای همیشه می‌مونه.»

آن «تولیدکننده آماتور» بعدها مشخص شد کسی نبود جز «دره» گارسیا (Dré Garcia)، مجری بدنام و بازیگر مرد شرکتی پرحاشیه؛ شرکتی که بعدها ثابت شد یک شبکه جنایی بوده که دختران جوان را هدف قرار می‌داده است. گارسیا هم‌اکنون در حال گذراندن حکم ۲۰ ساله فدرال به‌اتهام توطئه برای قاچاق جنسی و انجام اعمال مختلف از طریق زور، تقلب و اجبار است.

ویلیس در سال ۲۰۱۹، زمانی که وب‌سایت این شرکت توسط ماموران فدرال در حال حذف شدن بود، به «اکس‌بیز» گفته بود: «من از همون اول می‌دونستم که درباره صحنه‌ها بهم دروغ می‌گن. هر چیزی که سعی می‌کردن بگن، دروغ بود. راستش رو بخواین، کاملا واضح بود. ولی برام مهم نبود، من می‌خواستم این کار رو انجام بدم، فارغ از هر چیزی.»

کارهای اولیه که توسط افرادی واقعا خطرناک فیلم‌برداری شده بودند، صرفا نقطه ورودی به صنعتی بودند که سپس آن را به‌طور آگاهانه و حرفه‌ای، طبق شرایط خودش دنبال کرد. مورمون‌ها شاید در باورهایشان سست شوند، اما اخلاق کاری‌شان ثابت می‌ماند؛ حداقل در مورد او این‌طور بود. تا سال ۲۰۱۹، ویلیس با آژانس مدلینگ موتلی قرارداد بسته و صعود بی‌وقفه‌اش آغاز شده بود. در دنیایی که همیشه بحث بر سر این‌که چه کسی حق دارد خودش را «ستاره» بنامد (در مقابل صرفا «بازیگر») وجود دارد، ویلیس جایگاهی برای خودش ساخته بود.

با این حال، زمانی که ویلیس در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۴ خودش را در «سامیت مالیبو» بستری کرد، به‌طور آگاهانه در حال فاصله گرفتن از صنعت بزرگ‌سالان بود. رویاهایش بزرگ‌تر از این حرف‌ها بودند.

او برای چند ماه هیچ محتوای حرفه‌ای تولید نکرده بود (آژانسش پس از دوره جوایزش از هم پاشیده بود) و فشار زیادی برای ادامه تولید محتوا برای اکانت اونلی‌فنزش احساس می‌کرد. ویلیس یکی از پردرآمدترین چهره‌های این پلتفرم در دوران رونق همه‌گیری کرونا بود. او هم‌چنین یکی از اولین ستاره‌های این صنعت بود که از یکی از آژانس‌های مدیریتی شخص ثالث – که حالا در همه‌جا رایج شده‌اند – برای به حداکثر رساندن درآمد این پلتفرم و مدیریت حجم تقاضای دنبال‌کنندگان استفاده کرده بود. منتقدان داخل این صنعت درباره ساختار کارمزدها و میزان کنترلی که برخی از این آژانس‌ها بر روابط تولیدکنندگان محتوا با مشترکینشان و حجم تولید محتوا اعمال می‌کنند، ابراز نگرانی کرده‌اند.

ویلیس بر این باور بود درآمدش خیلی خوب است و نمی‌توانست از آن دست بکشد و آژانس مدیریتی‌اش نیاز به محتوای بیشتری از او داشت، اما او واقعا می‌خواست چند پروژه خارج از این صنعت که به او پیشنهاد شده بود را دنبال کند. علاوه بر فیلم «Divinity» که توسط ادی آلکازار (Eddie Alcazar)، شاگرد سودربرگ، کارگردانی شده بود، ویلیس با پول شخصی خودش یک برند لباس هم راه‌اندازی کرده بود؛ پروژه‌ای که پس از اولین عرضه محصولاتش با شکست مواجه شد.

این فشارها هم‌زمان با مشکلات شخصی‌تری همراه بود که او را به موضوع شایعات مداوم در جامعه به‌هم‌پیوسته آن صنعت در لس‌آنجلس تبدیل کرده بود. بر اساس شکایت خانواده‌اش، ویلیس برای درمان اعتیاد به کتامین خودش را در این مرکز ترک اعتیاد بستری کرده بود. او مبلغ ۴۵ هزار و ۵۰۰ دلار نقدی برای ۲۱ روز مراقبت پرداخت کرده بود. در زمان پذیرش، قد او ۱۶۸ سانتی‌متر و وزنش ۴۵ کیلوگرم ثبت شده بود – طبق غربالگری تغذیه‌ای خودِ مرکز در زمان پذیرش، این وزن ۷ کیلوگرم کم‌تر از حد نرمال بود – و بنا به ادعای خانواده، او هرگز به متخصص تغذیه یا پزشکی ارجاع داده نشده بود.

طبق این شکایت، در نُه روز پس از آن، ویلیس که روزبه‌روز ضعیف‌تر می‌شد، با نوعی قصور سیستماتیک در پاسخ‌گویی به یک بحران آشکار و رو به وخامت مواجه شد. تا ۲۸ ژانویه، او از مصرف داروها امتناع کرده و علائم متعددی از ترک اعتیاد نشان می‌داد. تا ۳۰ ژانویه، در یادداشت‌های مرکز، وضعیت او این‌گونه توصیف شده بود: «ژولیده، ضعیف، گیج» با «بینش ضعیف» و «مشکل در راه رفتن». او در دسته‌بندی «به‌شدت» آسیب‌دیده از نظر پزشکی طبقه‌بندی شده بود. طبق ادعای شکایت، او در طول دوران اقامتش هرگز توسط پزشکی معاینه نشده بود.

کارکنان مرکز بارها یادآوری کرده بودند که او باید به بخش اورژانس منتقل شود، اما او از این کار امتناع کرده بود. در تاریخ سوم فوریه، زمانی که او دچار مشکل تنفسی شده بود، امدادگران خبر شدند. طبق ادعاها، ویلیس از انتقال به بیمارستان امتناع کرده بود.

طبق ادامه شکایت، در تاریخ چهارم فوریه، حدود ساعت ۱۲:۱۰ بعدازظهر، یکی از پرستاران او را در حالت بی‌هوش، بدون تنفس، بدون نبض و با چشمانی باز و مردمک‌های ثابت پیدا کرده بود. کارمند بالینی که مسئول نظارت بر او بود، ساعت ۱۱:۴۰ صبح برای ناهار محل را ترک کرده و تا ساعت ۱۲:۳۰ بازنگشته بود. امضای مخفف او در برگه‌های ثبت مشاهده هر ۱۵ دقیقه – که نسخه‌ای از آن به‌همراه شکایت ارائه شده – نشان می‌دهد که گویا او در ساعات ۱۱:۴۵، ۱۲:۰۰، ۱۲:۱۵ و ۱۲:۳۰ ویلیس را بررسی کرده، در حالی که ادعا می‌شود در تمام این ساعات خارج از محل حضور داشته است.

تا زمانی که امدادگران پس از نزدیک به یک ساعت تلاش، موفق به بازگرداندن نبض او شدند، کمبود اکسیژن باعث آسیب مغزی برگشت‌ناپذیر در ویلیس شده بود. در حالی که نزدیکانش تلاش می‌کردند از حریم خصوصی او محافظت کنند، جامعه صنعت بزرگ‌سالاناطرافیانش – که بسیاری‌شان دوستان و همکاران سابق او در پروژه‌های مختلف بودند – نگران اخبار پراکنده‌ای درباره وضعیت سلامتی او بودند؛ از جمله گزارش‌هایی مبنی بر این‌که او در «کما» به‌سر می‌برد و خانواده‌اش او را برای ادامه مراقبت به یوتا منتقل کرده‌اند. سوال «خبری از امیلی نیست؟» به پرسشی تکرارشونده در گردهمایی‌های مختلف تبدیل شده بود.

مرکز «سامیت مالیبو» هرگونه قصور را رد کرده است. این مرکز در لوایح دادگاهی استدلال کرده که ویلیس بارها توصیه‌های پزشکی را رد کرده و از مصرف داروها امتناع ورزیده بود و کارکنان هیچ اختیار قانونی برای اجبار او به دریافت درمان خارج از مرکز نداشته‌اند.

توافق‌نامه سه میلیون دلاری در تاریخ ۱۵ ژوئیه توسط قاضی سوزان برایانت-دیسون (Susan Bryant-Deason) از دادگاه عالی سانتا مونیکا تصویب شد. از آن‌جا که ویلیس ناتوان از اداره امور شخصی خودش است، تایید قضایی برای این توافق ضروری بود. وکیل خودِ او، جیمز ای. موریس جونیور (James A. Morris Jr.)، در لوایح دادگاهی اذعان کرده بود که قطعیتی در پیروزی این پرونده وجود نداشت و هیچ‌کس دقیقا نمی‌داند پیش از قطع تنفس او چه اتفاقی افتاده یا آیا مرکز می‌توانست از این آسیب جلوگیری کند یا نه.

اکنون این توافق‌نامه، فصل حقوقی این پرونده را می‌بندد. اما مشخص نمی‌کند که «سامیت مالیبو» می‌توانست یا می‌بایست چه کار متفاوتی انجام می‌داد، و پاسخی به این سوال نمی‌دهد که چرا یک زن جوان که تا سن ۲۲ سالگی توانسته بود این بازی بسیار پیچیده اعتیاد را مدیریت و کنترل کند، مرکز مجاز درمان اعتیاد را با آسیب مغزی برگشت‌ناپذیر ترک کرده است.

نشریه «هالیوود ریپورتر» با «سامیت مالیبو» تماس گرفت و فردی که خودش را «مدیر برنامه» این مرکز معرفی کرد، از هرگونه اظهارنظر خودداری کرد.

ویلیس در مصاحبه سال ۲۰۲۱ خود گفته بود که یک مدیر برنامه، یک منیجر اختصاصی در آژانسش، یک حسابدار، یک مربی شخصی، یک حساب بازنشستگی (۴۰۱ کی) و یک مدیر تجاری دارد. او خود را موفق می‌دانست، اما بیش‌تر از آن، به این افتخار می‌کرد که یکی از سازمان‌یافته‌ترین و باانگیزه‌ترین بازیگران نسل خودش از نظر حرفه‌ای است. خصوصا که او حتی توانسته بود وارد سینمای اصلی شود.