بن افلک از «Digger» دفاع کرد: مجازات فیلم‌های جسور، سینمای تکراری می‌سازد
در میانه گزارش‌ها از شکست سنگین فیلم تام کروز در گیشه، افلک هشدار داد که شادی از ناکامی آثار پرریسک می‌تواند هالیوود را به ساخت فیلم‌های یک‌شکل و محافظه‌کارانه‌تر سوق دهد.
بن افلک در دفاع از «Digger» تنها از یک فیلم یا ستاره‌اش، تام کروز، حمایت نمی‌کند؛ نگرانی او درباره پیامی است که استقبال از شکست یک اثر بلندپروازانه به استودیوهای هالیوود می‌فرستد. از نگاه افلک، وقتی ناکامی مالی فیلمی متفاوت به سرگرمی عمومی تبدیل می‌شود، نتیجه می‌تواند سینمایی باشد که کمتر خطر می‌کند و بیشتر به فرمول‌های امتحان‌پس‌داده پناه می‌برد.
افلک در گفت‌وگویی با پادکست «Happy Sad Confused»، واکنش‌ها به شکست تجاری «Digger» را به قلدری در دبیرستان تشبیه کرد؛ به‌ویژه وقتی کسانی به موج تمسخر می‌پیوندند که حتی فیلم را ندیده‌اند.
او گفت: «راستش الان می‌بینید که برای “Digger” همین اتفاق دارد می‌افتد. همه می‌خواهند شکستش را جشن بگیرند، انگار هیجان‌انگیزترین اتفاق دنیاست. درحالی‌که با فیلمی بلندپروازانه و جالب طرفیم که آدم‌های جالب و بااستعدادی ساخته‌اند.»
افلک که در کارنامه چنددهه‌ای خود شکست‌های تجاری را هم تجربه کرده، ادامه داد: «همه می‌خواهند پول‌ها را بشمارند؛ اینکه چقدر ضرر کرده و از این حرف‌ها. من می‌گویم اگر فیلم‌هایی را که ریسک می‌کنند مجازات کنید، می‌دانید چه نصیبتان می‌شود؟ یک مشت فیلم مزخرف و یک‌شکل. بدون یک حرکت جسورانه نمی‌شود کار جالبی کرد؛ و این یعنی گاهی هم ممکن است نتیجه خوب از آب درنیاید.»
«Digger» به کارگردانی الخاندرو گونسالس اینیاریتو، تام کروز را در نقش یک سرمایه‌دار صنعت نفت قرار می‌دهد که با تهدید پایان جهان روبه‌رو می‌شود. خرابی یکی از سکوهای نفتی او در جنوبگان، توده‌های یخ قطبی را به‌سوی اروپا روانه می‌کند و بحرانی عظیم به راه می‌اندازد.
واکنش منتقدان به فیلم دوپاره بوده است؛ امتیاز ۵۳ درصدی آن در راتن تومیتوز نیز از همین اختلاف‌نظر حکایت دارد. در سوی تجاری، بنا بر آمار نقل‌شده در گزارش ورایتی، فیلم از آغاز اکران در ۲ اکتبر تنها ۱۵ میلیون دلار در بازار آمریکای شمالی فروخته است؛ رقمی ناچیز در برابر بودجه تولیدی بیش از ۱۶۰ میلیون دلار و هزینه تبلیغاتی که حدود ۱۰۰ میلیون دلار برآورد شده است.
ورایتی زیان احتمالی وارنر برادرز از این پروژه را حدود ۲۴۵ میلیون دلار تخمین زده؛ برآوردی که در صورت تحقق، «Digger» را در شمار پرهزینه‌ترین شکست‌های تاریخ این استودیو قرار می‌دهد. البته رقم نهایی زیان، با فروش فعلی گیشه یکی نیست و به مجموعه درآمدها و هزینه‌های فیلم وابسته خواهد بود.
در مقابل این وضعیت، شماری از چهره‌های شناخته‌شده به حمایت از فیلم برخاسته‌اند. نیل یانگ در وب‌سایتش «Digger» را «بهترین فیلمی که تا به حال دیده‌ام» توصیف کرد و نوشت نقدهایی که خوانده، از بیان تاثیر کلی آن بازمانده‌اند.
از نگاه یانگ، تماشای اثر صرفاً با انتظار دیدن «یک فیلم تام کروز» می‌تواند گمراه‌کننده باشد. او آن را اثری هنری درباره زمانه حاضر دانست که بازتاب مستقیمی از جهان سیاسی و اجتماعی امروز ارائه می‌کند. یانگ همچنین معتقد است تغییر مسیرهای تند و بیان هنری فیلم شاید برای مخاطبی که انتظار یک محصول تجاری متعارف دارد، بیش از حد غافلگیرکننده باشد.
مندی پتینکین، بازیگر «Homeland» و برنده جایزه تونی، نیز با شور فراوان از فیلم استقبال کرده است. او «Digger» را اثری دانست که «از همین حالا کلاسیک است» و گفت: «این کار فوق‌العاده است. قلب و روح را به سینما برمی‌گرداند. هر چیزی که در سینما دوست داریم، اینجاست.» پتینکین از مخاطبان خواست برای دیدنش به سالن‌های سینما بروند.
ان هتوی هم در لترباکسد به فیلم امتیاز کامل داد و نوشت: «عاشق این فیلم درخشان شدم؛ هوشمندانه، توهم‌وار، تهاجمی، بامزه و بلندپروازانه است. ارزش دارد برایش وقت بگذارید، ببینیدش و خودتان تصمیم بگیرید چه برداشتی از آن دارید. برای من؟ ده از ده.»
این حمایت‌ها نه شکست مالی را پاک می‌کنند و نه اختلاف‌نظر منتقدان را؛ اما بحث افلک پرسشی فراتر از کیفیت یک فیلم پیش می‌کشد: آیا می‌توان خواهان سینمای تازه و غیرقابل‌پیش‌بینی بود و هم‌زمان از زمین خوردن هر تجربه پرریسک لذت برد؟ نقد یک اثر حق مخاطب است، اما جشن گرفتن شکست آن پیش از تماشایش، چیز دیگری است؛ رفتاری که ممکن است به استودیوها یاد بدهد امن‌ترین انتخاب، تکرار همان چیزهایی است که پیش‌تر فروخته‌اند.
