جودی دنچ و دسته‌گلی به اندازه کایاک؛ وین دیزل چطور جواب مثبت گرفت؟

برای دعوت از جودی دنچ به یک ماجراجویی علمی‌تخیلی، وین دیزل فقط به پیشنهاد بازی اکتفا نکرد؛ او دسته‌گلی فرستاد که حتی از پله‌های منتهی به اتاق گریم بالا نمی‌رفت. دنچ در کتاب خاطرات تازه‌اش، «Is It Too Late to Make a Run for It?»، با شوخ‌طبعی ماجرای این دعوت را تعریف کرده؛ پیشنهادی که پیش از رسیدن خود دیزل، ورودی پشت‌صحنه تئاتر را به تصرف گل‌ها درآورده بود.

دنچ نوشته است: «آمد تئاتر های‌مارکت تا از من بپرسد در «The Chronicles of Riddick» بازی می‌کنم یا نه. پیش از آمدنش، یک دسته‌گل آن‌قدر بزرگ فرستاده بود که نمی‌توانستند آن را از پله‌ها به اتاق گریمم بیاورند. مجبور شدند کنار ورودی پشت‌صحنه بگذارندش. طولش به‌راحتی اندازه یک کایاک بود؛ عرضش هم همین‌طور.»

واکنش او به این ابراز علاقه هم به‌اندازه خود خاطره بامزه است: «به چنین مردی که نمی‌شود نه گفت، مگر نه؟ من که خرجی ندارم؛ خیلی راحت دلم را می‌برند.»

این حرکت در پذیرفتن پیشنهاد نقش موثر بود و دنچ در فیلم سال ۲۰۰۴ نقش آیریان را بازی کرد؛ سفیری از نژاد المنتال که ریدیک، با بازی وین دیزل، را در سفر پرآشوبش برای نجات متحدان قدیمی و رویارویی با رهبر امپراتوری نکرومانگر راهنمایی می‌کند.

البته دیزل تنها کسی نبود که راه جلب موافقت این بازیگر را از مسیر هدیه پیدا کرد. دنچ ۹۱ساله در بخش دیگری از خاطراتش از پیشنهاد کنت برانا برای بازی در «Murder on the Orient Express» گفته است. هدیه برانا برخلاف دسته‌گل دیزل، به فضای چندانی نیاز نداشت، اما جزئیاتش حساب‌شده بود: «وقتی از من خواست در فیلم بازی کنم، فوق‌العاده‌ترین دستمال گلدوزی‌شده را به من داد؛ حروف اول اسم شخصیت هم رویش بود.»

دنچ با لحنی صمیمی و شیطنت‌آمیز ادامه داده است: «حتما می‌دانست با این کار جواب مثبت می‌دهم؛ خیلی ناقلاست. البته من برای کن هر کاری می‌کنم. اگر بگوید می‌آیی در «Three Sisters» نقش یک پادری را بازی کنی، می‌گویم از کی شروع کنم؟»

بعد هم نام دیگر بازیگران، دلایل بیشتری برای پذیرفتن پیشنهاد در اختیارش گذاشت: «کم‌کم فهمیدم چه کسان دیگری در «Murder on the Orient Express» هستند؛ اولیویا کولمن، پنه‌لوپه کروز، جانی دپ، درک جاکوبی… چطور می‌توانستم مقاومت کنم؟»

دنچ در این معمای جنایی محصول ۲۰۱۷ نقش شاهدخت ناتالیا دراگومیروف را بر عهده داشت، هرچند توصیف خودش از شخصیت، چندان رنگ‌وبوی اشرافی ندارد: «درباره‌اش از من چیزی نپرسید. یک پیرزن بود که با کلی جواهر و دو تا سگ شیتزو، یکی سیاه و یکی سفید، این‌طرف و آن‌طرف می‌نشست.»

جذابیت این خاطرات فقط در ابعاد عجیب یک دسته‌گل یا ظرافت یک هدیه نیست؛ در لحن بازیگری است که می‌تواند پیشنهادهای بزرگ سینمایی و شخصیت‌های پرزرق‌وبرقش را بی‌تکلف دست بیندازد. از گل‌های کایاک‌اندازه دیزل تا دستمال کوچک برانا، وجه مشترک این دعوت‌ها توجه شخصی بود؛ چیزی که در روایت دنچ، گاهی به‌اندازه خود نقش در گفتن «بله» سهم دارد.