کورتنی کاکس پیش از «Friends»؛ سریال ابرقهرمانی فراموش‌شده‌ای که یادآور ایکس‌من بود
سال‌ها پیش از آنکه کورتنی کاکس با «Friends» و «Scream» به شهرت برسد، در سریالی ابرقهرمانی بازی کرد که ایده‌اش برای طرفداران ایکس‌من بسیار آشناست. «Misfits of Science»، ساخته جیمز دی. پریوت در سال ۱۹۸۵، ترکیبی از کمدی، ماجراجویی و قدرت‌های عجیب بود؛ سریالی درباره آدم‌هایی متفاوت که باید یاد می‌گرفتند با توانایی‌های غیرعادی خود کنار بیایند.
داستان با دکتر بیلی هیز، با بازی دین پل مارتین، آغاز می‌شود؛ دانشمندی که به افرادی علاقه‌مند است که آن‌ها را «ناهنجاری‌های انسانی» می‌نامد. این افراد با قدرت‌های فراانسانی گوناگون و پیش‌بینی‌ناپذیر به دنیا آمده‌اند. هیز در قسمت نخست، گروهی از این آدم‌های طردشده را دور هم جمع می‌کند؛ نه فقط برای مطالعه توانایی‌هایشان، بلکه برای کمک به آن‌ها تا قدرت‌هایشان را بپذیرند و با آن‌ها زندگی کنند.
گروه کوچک است، اما دست‌کمی از یک تیم ابرقهرمانی ندارد. دکتر لینکلن، همکار آزمایشگاهی هیز با بازی کوین پیتر هال، می‌تواند برای مدتی محدود کوچک شود. مارک توماس میلر هم نقش جانی بی بوکوفسکی را بازی می‌کند؛ نوازنده راکی که برق را جذب می‌کند، صاعقه پرتاب می‌کند و برای پنهان کردن چشم‌های درخشانش عینک آفتابی می‌زند.
در این میان، حضور کورتنی کاکس بیش از همه جلب توجه می‌کند. او نقش گلوریا، نوجوانی گرفتار مشکلات، را دارد که قدرت جابه‌جایی اشیا با ذهنش یادآور شخصیت اصلی «Carrie» است. گلوریا از نظر توانایی‌هایش به جین گریِ ایکس‌من هم شباهت دارد. کاکس پیش از این تجربه، با رقصیدن کنار بروس اسپرینگستین در موزیک‌ویدئوی «Dancing in the Dark» در سال ۱۹۸۴ دیده شده بود، اما «Misfits of Science» نخستین سریالی بود که در آن یکی از نقش‌های اصلی را بر عهده گرفت.
این سریال حال‌وهوایی شوخ‌وشنگ و سبک داشت؛ هم از جذابیت ابرقهرمان‌ها استفاده می‌کرد و هم با قواعد آشنای این ژانر شوخی می‌کرد. شخصیت‌هایش قهرمانان نقاب‌دار و لباس‌پوشیده نبودند و بیشتر شبیه جاسوسانی مستقل عمل می‌کردند که پایشان به ماجراهای جاسوسی معمول باز می‌شد؛ البته با چاشنی قدرت‌های غیرمعمول. «Misfits of Science» در حال حاضر برای تماشای آنلاین در سرویس‌های استریم در دسترس نیست، هرچند قسمت‌هایی از آن را می‌توان در اینترنت پیدا کرد.
اگر نام سریال را به خاطر نمی‌آورید، چندان عجیب نیست: عمر آن به یک فصل ۱۶ قسمتی محدود شد. بااین‌حال، ردپایی در تاریخ سریال‌های ابرقهرمانی به جا گذاشت. آر. تیموتی کرینگ، که بیشتر با نام تیم کرینگ شناخته می‌شود و بعدها «Heroes» را ساخت، نویسنده یکی از قسمت‌های آن بود. قسمت او با عنوان «Twin Engines» درباره مرد جوانی با بازی جوئل پولیس است که تصاویر ذهنی مهارنشدنی آزارش می‌دهند. در نهایت مشخص می‌شود او آنچه را برادر دوقلوی گمشده‌اش می‌بیند، تجربه می‌کند. برای علاقه‌مندان این ژانر، این ارتباط با خالق «Heroes» نکته جذابی است؛ به‌ویژه با توجه به فصل اول تماشایی آن سریال، هرچند فصل‌های بعدی چندان هم‌سطحش نبودند.
قسمت نخست «Misfits of Science» مهمان دیگری هم داشت: میکی جونز، نوازنده مشهور درامز، در نقش آیس‌من ظاهر شد؛ شخصیتی با قدرت منجمد کردن. به گزارش جاینت فریکین روبات (Giant Freakin’ Robot)، این شخصیت پس از اعتراض مارول کامیکس (Marvel Comics) به دلیل شباهت با آیس‌منِ کمیک‌هایش کنار گذاشته شد.
یکی دیگر از نکات جالب پشت‌صحنه به کوین پیتر هال مربوط می‌شود؛ بازیگری که موجود شکارچی فیلم علمی‌تخیلی و اکشن «Predator» ساخته جان مک‌تیرنان را جان بخشید. اندکی پس از دوره ساخت «Misfits of Science»، هال از گزینه‌های بازی در نقش دیتا یا جوردی لافورج در «Star Trek: The Next Generation» بود. این نقش‌ها در نهایت به‌ترتیب به برنت اسپاینر و لوار برتون رسیدند.
اما این مجموعه نتوانست مخاطبان کافی جذب کند. آمار پایین بینندگان باعث لغوش شد؛ آن هم پیش از پخش تمام قسمت‌ها، به‌طوری‌که یکی از آن‌ها در آمریکا روی آنتن نرفت. برای کاکس، بااین‌حال، این پایان مسیر نبود. او در سال ۱۹۸۷ در «Masters of the Universe»، اقتباس کم‌بودجه اما خبرساز کمپانی کنن (Cannon)، بازی کرد؛ فیلمی آن‌قدر عجیب‌وغریب که بعدها سوژه مرور تاریخ شفاهی در «How Did This Get Made» شد. همان سال نیز نقش تکرارشونده لورن میلر را در سیتکام موفق «Family Ties» گرفت. سپس در سال ۱۹۹۴، هم در «Ace Ventura: Pet Detective» ظاهر شد و هم به جمع شش بازیگر اصلی «Friends» پیوست. «Misfits of Science» خیلی زود از تلویزیون کنار رفت، اما برای ستاره جوانش، فقط آغاز راه بود.
