روایتی تکاندهنده از سقوط و رستاخیز بیل ایوانز در فیلم «Everybody Digs Bill Evans»
فیلم تازه و تجربی گِرَنت جی، روایتی عمیق و متفاوت از زندگی پرآشوب نوازنده افسانهای جَز، بیل ایوانز، ارائه میدهد؛ روایتی که عمدتاً در تابستان ۱۹۶۱ میگذرد و دورهای تاریک از زندگی این هنرمند را به تصویر میکشد. در این فیلم که با فضایی سیاهوسفید و حالوهوای دلگیر نیویورک دهه پنجاه ساخته شده، بازی تحسینبرانگیز آندرس دانیلسن لی در نقش ایوانز، توجه منتقدان را در جشنواره بینالمللی فیلم برلین ۲۰۲۶ به خود جلب کرده است.
«Everybody Digs Bill Evans» از همان ابتدا با صحنههای خیرهکننده ضبط آلبوم تاریخی «Sunday at the Village Vanguard» شروع میشود؛ صحنههایی که در عین سادگی، جذاب و هیپنوتیزمکنندهاند. در این زمان ایوانز گرفتار اعتیاد شدید به هروئین است؛ اعتیادی که به گفته زندگینامهنویسانش «طولانیترین خودکشی تاریخ» نام گرفته است.
مرگ ناگهانی نوازنده باس گروه، اسکات لافارو، در ۲۵ سالگی ضربهای خردکننده به ایوانز وارد میکند و او را به ورطه فروپاشی میکشاند. ورود هری ایوانز جونیور، برادر بیل، پرده از وضعیت وخیم او برمیدارد؛ جایی که بیل لباسهای اسکات را به تن میکند تا شاید پیوندی روحی با دوست ازدسترفتهاش برقرار کند. تلاشهای هری برای کمک به او به نتیجه نمیرسد و ناچار تصمیم میگیرد بیل را نزد والدینشان در فلوریدا بفرستد.
حضور بیل در خانه پدر و مادرش، مری و هری ایوانز سینیور، نقطه عطف فیلم است؛ جایی که او دور از نگاه قضاوتگر جامعه و حتی بدون اطلاع والدینش، بهطور پنهانی ترک هروئین را آغاز میکند. بازی درخشان لاری متکالف و بیل پولمن در نقش والدین ایوانز، ترکیبی از گرمی، طنز تلخ و سادگی زندگی روزمره را ایجاد میکند؛ فضایی که تضادی چشمگیر با ذهن آشفته و پیچیده این نابغه موسیقی دارد.
فیلم به جای تمرکز بر اصطلاحات تخصصی جَز، به جوهره هنر میپردازد؛ به این پرسش که «جادوی خلاقیت از کجا میآید و به کجا میرود؟» ارجاعهایی هوشمندانه به مفاهیم مینیمال مثل قطعه «۴’۳۳″» اثر جان کیج، این پیام را تقویت میکند که حتی سکوت و مکث نیز بخشی از موسیقی و هنر هستند.
گِرَنت جی که پیش از این با مستند پرطرفدار خود درباره گروه پستپانک منچستر «Joy Division» شناخته میشد، در «Everybody Digs Bill Evans» نیز توانسته با نگاهی شاعرانه و تجربی، جهان درونی هنرمندی را به تصویر بکشد که در مرز میان نبوغ و نابودی قدم میزد. نتیجه، فیلمی تاثیرگذار و تأملبرانگیز است که از دل زندگی روزمره، سرچشمه هنر را جستجو میکند.
این اثر یکی از برجستهترین فیلمهای جشنواره برلین ۲۰۲۶ لقب گرفته و توجه دوستداران جَز و سینمای هنری را به خود جلب کرده است.
