سیلوستر استالونه از رقابت با آرنولد گفت؛ آشتی پس از دو دهه جدال برای تاج سینمای اکشن

یکی «Rambo» را داشت و دیگری «Commando» را؛ اما نبرد سیلوستر استالونه و آرنولد شوارتزنگر به پرده سینما محدود نمی‌شد. استالونه در گفت‌وگویی تازه، از رقابتی گفته که در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ هم به کارنامه این دو ستاره اکشن جهت می‌داد و هم رابطه شخصی‌شان را پرتنش می‌کرد؛ رقابتی که حتی شراکت تجاری هم نتوانست به آن پایان دهد.

بازیگر «Rocky» در پادکست «The Rest Is Entertainment»، در پاسخ به این پرسش که آیا رویارویی با شوارتزنگر بر مسیر حرفه‌ای و ریسک‌پذیری او اثر گذاشته بود، گفت: «بله، تاثیر داشت. رابطه‌مان خیلی تقابلی بود.»

از نگاه استالونه، مسئله بر سر جایگاه دو بازیگر در دورانی بود که شکل تازه‌ای از قهرمان اکشن محبوبیت پیدا می‌کرد: «دو نفر در آغاز یک جریان متفاوت از راه رسیده بودند و هر دو می‌خواستیم نفر اول آن باشیم.»

بااین‌حال، استالونه می‌گوید از ابتدا قصد نداشت ستاره سینمای اکشن شود. تجربه بازی در «First Blood» نگاهش را تغییر داد و او را به ظرفیت‌های این نوع سینما علاقه‌مند کرد: «با خودم گفتم جالب است، چون فیلم‌های اکشن، اگر درست ساخته شوند، اسطوره‌های امروزی‌اند؛ مثل همان کاری که با «The Iliad» و «The Odyssey» و داستان‌های هرکول و آشیل می‌کردند.»

در چنین فضایی، حضور شوارتزنگر برای او معنای روشنی داشت: رقیبی جدی از راه رسیده بود. استالونه با یادآوری برخوردشان در مراسم گلدن گلوب گفت: «این مرد را دیدم و همان لحظه فهمیدم قرار است دردسرساز شود. آنجا نشسته بود و چپ‌چپ نگاهم می‌کرد. گفتم خیلی خب رفیق، پیامت را گرفتم. بعد هم او جایزه برد.»

این حس رقابت به‌مرور به مسابقه‌ای مداوم تبدیل شد. استالونه توضیح داد: «هر دو از نظر بدنی قدرتمند بودیم و حالا سوال این بود که چه کسی پیشرو و نفر اول این ژانر می‌شود؟ من «Rambo» را می‌ساختم، او «Commando» را. همین‌طور ادامه داشت؛ هم روی پرده و هم بیرون از آن. باور کنید خیلی پرتنش بود؛ و من از آن لذت می‌بردم.»

شدت اختلاف به حدی بود که حتی همکاری در کسب‌وکار هم آن‌ها را به همراهانی صمیمی تبدیل نکرد. این دو در سال ۱۹۹۱ در راه‌اندازی رستوران‌های زنجیره‌ای سینمامحور پلنت هالیوود شریک شدند، اما به گفته استالونه، حاضر نبودند حتی برای سخنرانی کنار هم روی صحنه بروند.

نقطه تغییر، حدود دو دهه بعد و زمانی فرا رسید که شوارتزنگر تصمیم گرفت برای فرمانداری کالیفرنیا نامزد شود. استالونه روایت کرد که هر دو به یک محل مشترک برای سیگار برگ رفت‌وآمد داشتند و همان‌جا بحث پایان‌دادن به خصومت را پیش کشید.

او گفت: «آرنولد آنجا بود. گفتم دیگر بس است؛ ما که دیگر رقیب هم نیستیم.» در نگاه استالونه، با فاصله‌گرفتن شوارتزنگر از فیلم‌سازی، دلیل اصلی آن جدال هم از میان رفته بود. جای دلخوری را قدردانی گرفت: «ممنون که به خودم آوردی و آتشی زیر پایم روشن کردی. او هم همین حس را داشت.»

رابطه آن‌ها امروز دوستانه است، هرچند استالونه معتقد است روحیه رقابت هرگز کاملا کنار نمی‌رود: «ما همیشه با هم رقابت خواهیم داشت؛ خصلتمان همین است و من واقعا از آن لذت می‌برم. اما دیگر از نظر مالی مثل گذشته رقیب نیستیم.»

روایت استالونه نشان می‌دهد این دشمنی برای او فقط خاطره‌ای ناخوشایند نبوده؛ نیرویی بوده که وادارش می‌کرد جایگاهش را حفظ کند و جلوتر برود. آشتی زمانی ممکن شد که دیگر لازم نبود هر موفقیت یکی، تهدیدی برای دیگری باشد. رقابت باقی ماند، اما جنگ بر سر تاج سینمای اکشن جایش را به احترام متقابل داد.