قسمت‌های هفتم تا نهم فصل دوم «Rivals»؛ سوگ مونیکا و جنگی که تونی بی‌رحمانه‌تر می‌کند

مرگ مونیکا بدینگم در پایان نیمه نخست فصل دوم «Rivals»، فقط یک شوک داستانی نبود؛ تعادل شکننده راتشر را هم برهم زد. حالا قسمت‌های هفتم تا نهم، به‌جای عبور سریع از این فقدان، نشان می‌دهند هر شخصیت چگونه با آن زندگی می‌کند: یکی به فکر جبران می‌افتد، دیگری دنبال تکیه‌گاهی عاطفی می‌گردد و تونی، حتی سوگ همسرش را به ابزاری برای پیش بردن جنگ قدرت تبدیل می‌کند. این سه قسمت که ۱۱ نوامبر در هولو (Hulu) برای مخاطبان آمریکایی و دیزنی‌پلاس (Disney+) در سطح بین‌المللی منتشر شدند، روابط عاشقانه و رقابت حرفه‌ای را به نقطه‌ای می‌رسانند که دیگر جدا کردنشان از یکدیگر ممکن نیست. ادامه مطلب، داستان این قسمت‌ها را فاش می‌کند.

مونیکا با بازی کلر راشبروک، در طوفان و بر اثر برخورد درخت با خودرویش جان باخت؛ درست پس از آنکه از رابطه تونی با ماد اوهارا باخبر شد. قسمت هفتم، نوشته دومینیک تردول کالینز و لورا وید و به کارگردانی دی کاپانگ اولیری، با مراسم خاک‌سپاری او آغاز می‌شود. انتخاب درستی است، چون پیش از آغاز دور تازه توطئه‌ها، به این شخصیت و تاثیر نبودنش فرصت دیده شدن می‌دهد.

سخنرانی آرچی، پسر مونیکا، قلب این مراسم است. بازی لوئیس لاندو، اندوه را با تنشی فروخورده در برابر پدر پیوند می‌زند. تدوین میان آرچی و تونی، به‌ویژه مکث بر چهره منقبض تونی، نشان می‌دهد ستایش مادر برای پسر، معنایی فراتر از وداع دارد. وقتی آرچی می‌گوید «او مامان فوق‌العاده من بود»، جمله‌ای ساده به زخمی عمیق تبدیل می‌شود. تونی در برابر این صمیمیت بسته می‌ماند و فقط کیتلین به سراغ آرام کردن او می‌رود؛ کسی که از ناگفته‌های میان پدر و پسر خبر دارد.

برش‌های مراسم به ماد و روپرت نیز حساب‌شده‌اند. اشاره به خوبی مونیکا، ماد را در قاب قرار می‌دهد و ستایش او به‌عنوان مادر، به روپرت پیوند می‌خورد. سریال از این طریق، بدون توضیح اضافه، فقدان را با احساس گناه و ناکامی‌های خانوادگی گره می‌زند. مرگ مونیکا برای همه یک معنا ندارد و همین تفاوت، قسمت را از یک سوگواری یکنواخت دور نگه می‌دارد.

ورود آرامینتا، خواهر کوچک‌تر مونیکا با بازی ریچل استرلینگ، بُعد تازه‌ای به این فضای سنگین می‌دهد. بازگشت او به فالکنری، خانه‌ای که در آن بزرگ شده، هم شخصی است و هم تنش‌زا. حضور طاووس‌های محبوب مونیکا هنگام ورودش و اشاره به علاقه خواهرش به آن‌ها، جزئیاتی‌اند که بعدتر تلخی رفتار تونی را بیشتر می‌کنند. آرامینتا نیز کسی نیست که به‌آسانی زیر نفوذ او برود. گفت‌وگوهای این دو نوعی کشمکش محتاطانه می‌سازند که در آن، برتری هیچ‌کدام قطعی نیست.

برای روپرت کمبل بلک، این مرگ فرصتی دردناک برای بازنگری است. گفت‌وگوی او با همسر سابقش، هلن، به نوعی تفاهم می‌رسد؛ نه با پاک کردن گذشته، بلکه با شنیدن چیزهایی که پیش‌تر حاضر نبود بشنود. هلن باور داشته که روپرت هرگز واقعا به او علاقه‌مند نبوده و این بار، روپرت از روبه‌رو شدن با درد او فرار نمی‌کند. او تغییر نگاهش را به مونیکا نسبت می‌دهد و همین تجربه، میل به ترمیم رابطه با پسرش، مارکوس، را نیز تقویت می‌کند.

اما این آمادگی برای جبران، در رابطه با تگی به عقب‌نشینی تبدیل می‌شود. روپرت که در آخرین لحظات زندگی مونیکا به او گفته تگی را دوست دارد، از ترس آسیب زدن به تگی، خودش او را دور می‌کند. بازی الکس هسل، این تناقض را خوب منتقل می‌کند: مردی که کنار تگی احساساتش آشکارتر می‌شوند، درست به همین دلیل از نزدیک شدن می‌ترسد. این ترس قابل‌درک است، اما رفتار آزاردهنده او را توجیه نمی‌کند.

در مقابل، تونی هیچ نشانه پایداری از حرکت به سمت جبران ندارد. تلاش روپرت برای آشتی را رد می‌کند و کشتن طاووس‌های مونیکا، با همراهی آهنگ «In the Air Tonight»، خشمش را به شکلی هولناک عینی می‌کند. پرنده‌ها یادآور حضور مونیکا هستند و تونی به‌جای تحمل این یادآوری، آن را نابود می‌کند. از اینجا به بعد، پرسش اصلی کمتر درباره امکان تغییر اوست و بیشتر درباره کسانی است که می‌توانند متوقفش کنند.

قسمت هشتم، نوشته کلر نیلور و میمی هیر و به کارگردانی اولیری، این فشار را در جشن شب آتش به انفجار می‌رساند. ماد رابطه‌اش با تونی را تمام می‌کند، اما فاصله گرفتن او، میل تونی به تصاحب و کنترل را بیشتر می‌کند. هم‌زمان، جست‌وجوی خبرچین در ونچرر به کامرون می‌رسد و همکارانش با سرعتی آزاردهنده آماده مقصر دانستن او می‌شوند.

اعتراض کامرون، از قوی‌ترین لحظات این سه قسمت است: «هرقدر هم برای ثابت کردن وفاداری‌ام از هفت‌خوان بگذرم، باز همیشه من مقصر می‌شوم. لهجه‌ام غلط است، رنگ پوستم غلط است، کشورم غلط است.» نفیسا ویلیامز خشم و خستگی شخصیت را کنار هم نگه می‌دارد. مسئله فقط یک سوءظن کاری نیست؛ کامرون می‌بیند مهارت و تعهدش، امنیتی برابر با مردان اطرافش برای او ایجاد نکرده است.

کمبود حضور کامرون در قسمت هفتم محسوس بود، اما قسمت هشتم دست‌کم به او اجازه می‌دهد مرزی روشن بکشد. او هم برای «ونچرر» تلاش کرده و هم در رابطه با روپرت احساسش را صادقانه عرضه کرده است. دفاع تگی از او نیز انتخاب مهمی است: سریال این دو زن را صرفا به رقیبان عاطفی تقلیل نمی‌دهد و تگی می‌تواند بی‌انصافی روپرت در حق کامرون را ببیند.

در میان این بحران‌ها، رابطه جرالد و چارلز، وزن تاریخی متفاوتی دارد. وحشت و انگ اجتماعی مرتبط با ایدز در سال ۱۹۸۷، انتخاب‌های آن‌ها را محدود می‌کند. واکنش مافی به صداقت جرالد، ترس‌ها و خواسته‌های خودش را نیز آشکار می‌سازد؛ او فقط مانعی در مسیر یک رابطه دیگر نیست و به خانواده و امنیت آینده‌اش فکر می‌کند. در نهایت، برنامه ازدواج جرالد و مافی جلو می‌افتد و رابطه او با چارلز فرو می‌ریزد.

وقتی جرالد می‌گوید می‌خواهد «عادی باشد»، درد صحنه در معنایی است که فشار اجتماعی به این واژه داده، نه در تایید آن. بازی هوبرت برتون و گری لامونت، جدایی را به انتخابی ساده میان دو نفر تبدیل نمی‌کند؛ عشق همچنان وجود دارد، اما ترس از پیامدهای آشکار شدن آن هم واقعی است. این خط داستانی، زیر ظاهر پرزرق‌وبرق راتشر، یکی از تلخ‌ترین روایت‌های فصل را پیش می‌برد.

رابطه لیزی و فردی نیز میان حمایت و آسیب در نوسان است. فردی به استعداد لیزی باور دارد و این اعتماد، به استقلال حرفه‌ای او کمک می‌کند. لیزی قرار نیست صرفا به خاطر رابطه‌شان، نخستین پیشنهاد اقتباس از رمانش را بپذیرد. بااین‌حال، سریال هزینه این نزدیکی را پنهان نمی‌کند. فردی همچنان با والری زندگی می‌کند و به او علاقه دارد؛ والری نیز بی‌خبر از حقیقت، لیزی را همراه و مشاور خود می‌بیند. قرار گرفتن یک در میان این دو زن هنگام گفت‌وگو، فاصله میان آنچه والری می‌داند و آنچه لیزی پنهان می‌کند را به‌خوبی مجسم می‌سازد.

اوج قسمت هشتم، رویارویی دکلن و ماد است؛ صحنه‌ای طولانی و متکی بر گفت‌وگو که به آیدان ترنر و ویکتوریا اسمورفیت فرصت می‌دهد خشم، نیاز و تحقیر انباشته را بیرون بریزند. ماد توجه می‌خواهد و دکلن همچنان نمی‌پذیرد که اشتغال افراطی‌اش به کار، در زندگی مشترک غیبت ایجاد کرده است. این زمینه، خیانت ماد را بی‌اهمیت نمی‌کند، بلکه نشان می‌دهد رابطه پیش از افشای آن نیز فرسوده بوده است. اعتراف آرام‌تر ماد به اینکه با تونی در خانه خودشان خوابیده، از فریادهای قبل دردناک‌تر می‌شود. سپس دکلن مقابل دیگران می‌پذیرد که با وجود توانایی‌اش در روزنامه‌نگاری، حقیقت مقابل چشمش را ندیده است.

قسمت نهم، نوشته سورشا کورین والش و به کارگردانی اولیری، پیامدهای این افشاگری را دنبال می‌کند، اما غیبت ماد ضعف قابل‌توجهی است. بیشتر، مردان درباره خیانت او حرف می‌زنند و تماشاگر فرصتی برای شنیدن ادامه روایت خودش ندارد. تونی و جینجر ماجرا را طوری تعریف می‌کنند که ماد اغواگر بوده و تونی قربانی؛ مرگ مونیکا هم به سرمایه‌ای برای جلب همدردی تبدیل می‌شود. دکلن و روپرت این روایت را نمی‌پذیرند، اما صدای ماد همچنان بیرون از قسمت می‌ماند.

دیوید تننت در این مرحله، تونی را ترسناک‌تر بازی می‌کند؛ انگار لذت رقابت از چهره‌اش رفته و فقط میل به شکستن دیگران مانده است. استفاده او از تعرض کشیش پنی به دیزی به‌عنوان اهرم رقابت، نشان می‌دهد حتی رنج دیگران هم برایش حد اخلاقی ایجاد نمی‌کند. در مقابل، دکلن سهم غرور و وسواس خودش را می‌پذیرد و همراه روپرت به این نتیجه می‌رسد که بازگشت کامرون ضروری است؛ بازگشتی که بدون تغییر رفتار آن‌ها معنایی ندارد.

ارائه «ونچرر»، با تدوینی پویا و سخنرانی دکلن درباره دموکراسی، به گروه فرصت بازسازی می‌دهد. پیشنهاد تگی برای حضور مارکوس نیز برای روپرت فقط تصمیمی حرفه‌ای نیست؛ نشانه‌ای است از اینکه تگی چیزی را در زندگی او می‌بیند که خودش مدت‌ها از آن غافل بوده است. بااین‌حال، معمای خبرچین حل نمی‌شود. خیانت ماد روشن است، اما این سه قسمت تایید نمی‌کنند که او تنها فرد درگیر در افشای اسرار شرکت بوده است.

پایان قسمت نهم دوباره به تگی و روپرت برمی‌گردد. تگی زیر فشار جمع کردن خانواده‌اش، به پنزکمب می‌رود و از روپرت می‌خواهد پیروز شود تا بتواند بماند. همراهی آهنگ «Holding Out for a Hero» با این مسیر، نیاز او به تکیه‌گاه را برجسته می‌کند. باس، که در قسمت هشتم با تگی نخستین بوسه‌شان را شریک شده بود، پس از رد شدن محترمانه، با شرط‌بندی درباره زمان هم‌خوابگی با او، به همان اعتمادی ضربه می‌زند که در حال ساختنش بود.

تگی سرانجام به احساس خودش برای روپرت نزدیک می‌شود، اما روپرت هنوز باور ندارد بتواند خوشحالش کند. شیمی الکس هسل و بلا مک‌لین، این فاصله را دردناک می‌سازد: مانع اصلی دیگر نبود عشق نیست، بلکه ناتوانی روپرت در پذیرفتن امکان رابطه‌ای متفاوت است. نزدیک شدن به جشن هانت بال، وعده برخوردهای تازه‌ای می‌دهد، اما دستاورد این سه قسمت روشن‌تر است؛ «Rivals» پس از مرگ مونیکا، شخصیت‌هایش را وادار کرده میان تکرار آسیب و تلاش برای تغییر انتخاب کنند. تونی انتخابش را کرده است. دیگران هنوز با انتخاب خودشان دست‌وپنجه نرم می‌کنند.