چهار قسمت آغازین فصل سوم «The Rings of Power»؛ بازگشت کلبورن و بهای سنگین جنگ با سائورون

پنج سال از سقوط ارگیون گذشته و سرزمین میانه دیگر در انتظار جنگ نیست؛ در دل آن زندگی می‌کند. چهار قسمت آغازین فصل سوم «The Lord of the Rings: The Rings of Power» داستان را از فریب‌کاری‌های پنهان سائورون به مرحله سلطه‌جویی آشکار او می‌رسانند. دشمن حالا چهره‌اش را پنهان نمی‌کند، ارتش می‌سازد و با وعده قدرت، انسان‌ها را به خدمت می‌گیرد. در مقابل، کسانی که باید برابرش متحد شوند، با سوگ، بی‌اعتمادی و اختلاف‌های داخلی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. این شروع تازه، پرتحرک‌تر و تلخ‌تر است، اما موثرترین لحظاتش همچنان از انتخاب‌های شخصی می‌آیند، نه بزرگی میدان نبرد. ادامه مطلب، داستان چهار قسمت نخست و پایان قسمت چهارم را فاش می‌کند.

سائورون با بازی چارلی ویکرز، برای تسلط بر دیگر حلقه‌ها به حلقه یگانه نیاز دارد، اما تلاشش برای ساختن آن شکست می‌خورد. حلقه آزمایشی، اورکی را که ناچار به استفاده از آن شده می‌سوزاند و خود نیز ذوب می‌شود. این شکست، محدودیت مهمی را آشکار می‌کند: فرمان دادن به ارتش و تحمیل اراده، لزوما به معنای تسلط بر هنر ساختن نیست. سائورون به دانش کلبریمبور نیاز دارد؛ دانشی که با مرگ آهنگر الف، دسترسی به آن دشوار شده است.

پیکر کلبریمبور در کارگاه سائورون حضور دارد و تصویری از او نیز ارباب تاریکی را سرزنش می‌کند. روشن نیست این حضور، روحی واقعی است یا تجسم ذهنی دشمنی که هنوز از شکست در برابر آفرینندگی کلبریمبور رها نشده است. اهمیت صحنه در همین تقابل است. کلبریمبور به او می‌گوید: «سازوکار روحت یک قطعه کم دارد؛ همان چیزی که پیوندی واقعی، اتحادی واقعی با موجودی دیگر را ممکن می‌کند. برای همین، به‌جای ارتباط، دنبال کنترل هستی.» این جمله، فراتر از مسئله آهنگری، روش سائورون در برخورد با دیگران را توضیح می‌دهد.

او برای گسترش نفوذش از نمایندگان رون می‌خواهد بر سر دریافت یک حلقه تا پای مرگ بجنگند. خامول، با بازی زوبین وارلا، بازمانده این رقابت است و با دریافت حلقه، زخم‌هایش التیام می‌یابند؛ اما این پاداش، بهای از دست رفتن استقلال او را دارد. سریال برای این خدمتگزاران در مراحل نخست فساد، اصطلاح نازگناگول را به کار می‌برد؛ نامی ساخته خود مجموعه، نه اصطلاحی از نوشته‌های تالکین. آن‌ها هنوز به صورت نهایی اشباح حلقه نرسیده‌اند، ولی دیگر کاملا به جهان زندگان تعلق ندارند.

گالادریل نیز با یکی از همین دشمنان روبه‌رو می‌شود؛ پادشاه لوسوت که حلقه‌اش را مطالبه می‌کند، شمشیرش را می‌شکند و نشان می‌دهد توانایی‌های معمول یک جنگجو برای مقابله با این تهدید کافی نیست. حلقه گالادریل پیش‌تر با یک رویا او را از کمین آگاه کرده بود، اما آگاهی از خطر، تضمین پیروزی نیست. او و الروند به متحدان بیشتری نیاز دارند و نومه‌نور در محاسباتشان اهمیت پیدا می‌کند؛ درست در زمانی که آن پادشاهی گرفتار بحران خودش است.

ورود مارنوخ، اورکی با بازی آدام یانگ، مسیر دیگری پیش پای الف‌ها می‌گذارد. او از ارتشی صدهزارنفری و تلاش سائورون برای ساختن حلقه‌ای فرمانروا بر همه حلقه‌ها خبر می‌دهد. همچنین ادعا می‌کند مایتاله، آهنگر الفی که اسرار کلبریمبور را می‌داند، در گونداباد پنهان شده است. انگیزه مارنوخ صرفا خیرخواهی نیست: او می‌ترسد جنگ سائورون، اورک‌ها را به نیروهایی مصرف‌شدنی تبدیل کند و سرانجام نسلشان را از میان ببرد.

همراهی او با گالادریل و آروندیر، آشکارا یادآور سفر گالوم با فرودو و سم در «The Lord of the Rings: The Two Towers» است. یک راهنمای نامطمئن، دو همراه با میزان متفاوتی از بدگمانی و سفری که بدون کمک او دشوار خواهد بود. این شباهت گاهی بیش از حد آشنا به نظر می‌رسد، اما مارنوخ با گذشته‌اش به‌عنوان شکنجه‌گر ارگیون، تنش مخصوص خود را دارد. مخالفت با سائورون گذشته او را پاک نمی‌کند؛ مسئله این است که آیا می‌تواند اکنون انتخاب دیگری داشته باشد.

آروندیر سخت‌تر از گالادریل به او اعتماد می‌کند. نگرانی برای تئو و سوگ برونوین نیز تحملش را کمتر کرده‌اند. وقتی مارنوخ از مرگ برونوین برای تحریک او استفاده می‌کند، گالادریل یادآوری می‌کند: «خاطره مثل دریاست؛ شنا کردن در آن لذت‌بخش است، اما کسانی که هیچ‌وقت از آن بیرون نمی‌آیند، محکوم به غرق شدن‌اند. و تو، دوست من، داری غرق می‌شوی.» این هشدار، دردناک‌تر می‌شود چون آروندیر در نهایت باید میان ادامه ماموریت و جست‌وجوی تئو یکی را انتخاب کند.

داستان تئو، سوی دیگر همین جدایی است. پنج سال برای یک الف فاصله کوتاهی است، اما برای جوانی سوگوار که زیر فشار زندگی در پلارگیر روزگار می‌گذراند، بخش بزرگی از عمر محسوب می‌شود. او به‌جای جایگاه وعده‌داده‌شده، کار اجباری و تنبیه را تجربه می‌کند. سائورون دقیقا از همین تحقیر استفاده می‌کند: قدرت را نه به شکل زنجیر، بلکه به‌عنوان راه رهایی عرضه می‌کند.

سائورون با دیدن نشان قبضه شمشیر بر بازوی تئو، او را از میان داوطلبان جدا می‌کند. سپس درباره پدرش، فالدرِد، داستانی از تبار اشرافی و قدرت‌های موروثی می‌سازد و مدعی می‌شود مادر تئو او را به‌دلیل وفاداری‌اش به سائورون کشته است. این ادعاها را نمی‌توان مستقل از نیت گوینده حقیقت قطعی دانست. آنچه روشن است، تلاش سائورون برای بازنویسی گذشته تئو و جایگزین کردن رنج او با احساس استحقاق است: وعده اینکه می‌تواند فاتح، جادوگر و پادشاه شود.

در نومه‌نور، بحران سیاسی به همان اندازه از روابط خانوادگی تغذیه می‌کند. سوءقصد ناموفق ایسیلدور به فارازون، به کشته شدن زنی بی‌گناه می‌انجامد و میریل مرز اخلاقی مقاومت را یادآوری می‌کند: «تقسیم کردن دنیا به ما و آن‌ها، شکافی می‌سازد که فقط با رنج پر می‌شود.» این جمله اجازه نمی‌دهد شورش وفاداران، صرفا به‌دلیل مقابله با پادشاهی سرکوبگر، از پاسخ‌گویی معاف شود.

ائارین میان وفاداری‌های متضاد گرفتار می‌شود و فریب خوردنش به افتادن پدرش در دام کمک می‌کند. مرگ او به دست خودش، شکاف سیاسی را به فاجعه‌ای خانوادگی تبدیل می‌کند. در ادامه، آناریون الندیل را نجات می‌دهد و کمن را اسیر می‌کند؛ اسیری که برای وفاداران اهرم فشار است. روایت کمن از کشته شدن مادرش به دست فارازون و تعبیر زنده ماندن خودش به‌عنوان رحمت پدر، تصویر تلخی از وفاداری شکل‌گرفته زیر سلطه ارائه می‌دهد.

خزاددوم نیز از این فرسایش درونی مصون نیست. دورین چهارم مخفیانه به الف‌ها سلاح می‌رساند، اما برادرش تراین، با بازی ادی مارسن، مشروعیت جانشینی او را زیر سوال می‌برد. ارتباط پنهانی تراین با خدمتگزاران سائورون نشان می‌دهد اختلاف فقط رقابت خانوادگی نیست. او حلقه‌های دورف‌ها را می‌خواهد و از رابطه قدیمی‌اش با دیسا نیز برای فشار آوردن استفاده می‌کند.

دیسا حقیقت گذشته را به دورین می‌گوید، ولی سوءبرداشت پسرشان، گاملی، خشم او را پیش از نبرد تن‌به‌تن تشدید می‌کند. تراین از این آشفتگی بهره می‌برد و بدون کشتن برادرش، او را شکست می‌دهد. سقوط دورین، نمونه روشنی از موفقیت سائورون بیرون از میدان جنگ است: متحدان بالقوه دشمنش، به دست جاه‌طلبی و بدگمانی خودشان تضعیف می‌شوند.

خط داستانی گندالف در رون، بیشتر به روشن کردن هویت و ماموریت او اختصاص دارد. رویارویی با آتش پنهان، تصویری از پنج ایستاری و گذشته جادوگر تاریک ارائه می‌کند. در روایت سریال، او پالاندو است؛ جادوگری که همراهش را کشته و از ماموریتش منحرف شده است. این بخش اطلاعات زیادی را یک‌جا منتقل می‌کند و نسبت به سفر گونداباد، توضیح‌محورتر است. بااین‌حال، امکان بازگرداندن پالاندو به روشنایی، در کنار دریافت کلاه خاکستری، مسیر گندالف را مشخص‌تر می‌کند.

اوج چهار قسمت در گونداباد رخ می‌دهد. مایتاله ماه‌هاست مرده و ماموریت نجات آهنگر به نتیجه مورد انتظار نمی‌رسد، اما زندانی دیگری پیدا می‌شود: کلبورن، همسر گالادریل، با بازی جیمی کمپبل باور. مقدمه عاشقانه قسمت نخست، حالا معنا پیدا می‌کند. گالادریل کسی را می‌بیند که گمان می‌کرد برای همیشه از دست داده، ولی فرصت این دیدار کوتاه است؛ سائورون و خدمتگزاران حلقه از راه می‌رسند.

مارنوخ با ایجاد شورش در زندان به فرار کمک می‌کند و ظاهرا جانش را از دست می‌دهد. آروندیر عقب می‌ماند و درمی‌یابد یکی از دشمنان نقاب‌دار، تئو است. او می‌گوید: «یک بار قبلا ترکت کردم، تئو. دوباره این کار را نمی‌کنم. همین یک بار بگذار کمکت کنم.» تئو نزدیک است حلقه را کنار بگذارد، اما با فرمان سائورون، آروندیر را با ضربه شمشیر می‌کشد. گالادریل و کلبورن نیز با کمک یک عقاب بزرگ می‌گریزند.

میزان اختیار تئو در این لحظه عمدا محل بحث باقی می‌ماند. تایرو موهافیدین، بازیگر تئو، معتقد است: «فکر می‌کنم تصمیم خودش بود. اشتباه نکنید، حلقه قطعا در تصمیم‌گیری‌اش نقش دارد، اما به نظرم او عصبانی است.» اسماعیل کروز کوردووا برداشت متفاوتی دارد: «فکر می‌کنم وقتی سائورون دستور می‌دهد، اختیار کمتر از چیزی است که ممکن است تصور کنیم.» صحنه هر دو امکان را نگه می‌دارد؛ خشم واقعی تئو و قدرتی که آن خشم را به خدمت می‌گیرد.

تیتراژ تازه، طراحی‌شده توسط استودیوی پلینز آو یاندر (Plains of Yonder)، با رنگ‌های تیره‌تر همین حال‌وهوا را بازتاب می‌دهد، درحالی‌که موسیقی هاوارد شور همچنان پیوندی با امید حفظ می‌کند. چهار قسمت نخست نیز میان این دو قطب حرکت می‌کنند: کلبورن بازمی‌گردد، اما آروندیر از دست می‌رود؛ سائورون هنوز حلقه یگانه را ندارد، اما در شکستن روابط و فاسد کردن انتخاب‌ها پیروز شده است. قدرت این آغاز، بیش از نمایش دشمنی شکست‌ناپذیر، در نشان دادن بهایی است که دیگران برای مقاومت یا تسلیم می‌پردازند.