قسمت پنجم فصل دوم «The Rainmaker»؛ ۳۱۲ قربانی و پایانی که همه‌چیز را تغییر می‌دهد
قسمت پنجم فصل دوم «The Rainmaker»، با عنوان «The Coral Sea»، میان یک پیروزی حقوقی بزرگ و کشفی هولناک حرکت می‌کند. از یک طرف، رودی، بروزر و دک برای نجات ویکتور و پیش بردن شکایت صدها نوجوان می‌جنگند؛ از طرف دیگر، دردسرهای تام دیگر با لبخند، دروغ و کمک گرفتن از همسر سابقش قابل جمع کردن نیست. قسمت پر از اتفاق است و گاهی دنبال کردن همه مسیرهایش دشوار می‌شود، اما هر بار که به ویکتور و دات برمی‌گردد، مرکز عاطفی خود را پیدا می‌کند. ادامه مطلب، داستان و پایان این قسمت را فاش می‌کند.
پرونده ویکتور همچنان قوی‌ترین بخش فصل است؛ نوجوانی که قرار است برای آزار در بازداشتگاه عدالت بخواهد، اما همان‌جا با خشونت و اقدامات تلافی‌جویانه بیشتری روبه‌رو می‌شود. ضرب‌وشتم او، خطر را از یک موضوع حقوقی به مسئله‌ای فوری تبدیل می‌کند. دیگر فقط بحث اثبات تخلف‌های گذشته نیست؛ وکلایش باید مطمئن شوند تا رسیدن به دادگاه، قربانی تازه‌ای به پرونده اضافه نخواهد شد.
بااین‌حال، ویکتور حتی در این وضعیت هم نگران دیگران است. او می‌خواهد در بازداشتگاه بماند تا از نوجوان‌های دیگر، به‌خصوص هم‌اتاقی‌اش که توان دفاع از خودش را ندارد، حمایت کند. این تصمیم نشان می‌دهد چرا حضور بیشتر او برای فصل ضروری است. ویکتور صرفا نامی روی پرونده نیست؛ شخصیتی با شوخ‌طبعی، ترس و حس مسئولیت است. هرچه سریال بیشتر او را نشان بدهد، دعوای حقوقی نیز از مجموعه‌ای از اسناد و استدلال‌ها فراتر می‌رود.
در دادگاه، بروزر، رودی و دک باید هم تایید شکایت گروهی را بگیرند و هم راهی برای خارج کردن ویکتور از بازداشتگاه پیدا کنند. پرونده تا آستانه رد شدن پیش می‌رود، اما دک با فهرست تازه‌ای از شاکیان از راه می‌رسد: ۳۱۲ نام. این عدد مقیاس ماجرا را روشن می‌کند. آنچه بر سر ویکتور آمده، دیگر نمی‌تواند به‌سادگی به یک اتفاق استثنایی یا مشکل فردی تقلیل پیدا کند.
اما تعداد قربانیان، به‌تنهایی برای پیش بردن دعوا کافی نیست. دفتر کوچک استون و همکاران باید ثابت کند توان مالی اداره چنین پرونده گسترده‌ای را دارد. اینجاست که دات بار دیگر هزینه ادامه مبارزه را بر عهده می‌گیرد. او می‌پذیرد به‌جای دنبال کردن امکان دریافت مبلغی بیش از ۸۰۰ میلیون دلار در پرونده پسرش، با لئو دراموند و همکارانش بر سر ۱۰ میلیون دلار سازش کند و پول را برای تامین هزینه‌های این شکایت اختصاص دهد.
تصمیم دات از نظر دراماتیک تاثیرگذار است، اما کمی هم بیش از حد به نظر می‌رسد. آزار صدها نوجوان به‌اندازه کافی برای پرونده اهمیت و خطر ایجاد کرده بود؛ گره زدن آینده مالی او به نتیجه این دعوا، فشار دیگری بر شخصیتی می‌گذارد که پیش‌تر هم بار عاطفی سنگینی حمل کرده است. بروزر نیز دارایی‌هایش را به خطر انداخته، بنابراین فداکاری فقط به دات محدود نیست. بااین‌حال، سهم او بار دیگر با گذشتن از حق شخصی‌اش تعریف می‌شود.
این مسئله به شیوه پرداخت دات هم مربوط است. او مرکز اخلاقی گروه است؛ کسی که میان بحث وکلا درباره راهبرد پیروزی، سلامت ویکتور را فراموش نمی‌کند. این ویژگی ارزشمند است، اما اگر سریال همیشه از او انتظار قدرت، مراقبت و ازخودگذشتگی داشته باشد، خطر نزدیک شدن به کلیشه زن سیاه‌پوست همیشه مقاوم و فداکار وجود دارد. دات باید حق خستگی، خشم و دریافت حمایت را هم داشته باشد، نه اینکه فقط مسیر درست را به دیگران نشان بدهد.
خوشبختانه، حضور ویکتور در خانه او وجه ظریف‌تری به این رابطه می‌دهد. پس از ناپدید شدن ناپدری نوجوان از قایق ماهیگیری‌اش، دات می‌پذیرد از ویکتور مراقبت کند و اتاق دانی را در اختیارش بگذارد. ورود محتاطانه او به خانه‌ای که هنوز خاطره یک پسر ازدست‌رفته در آن زنده است، از عاطفی‌ترین لحظه‌های قسمت به شمار می‌رود. ویکتور جای دانی را نمی‌گیرد؛ دات در کنار حفظ عشق به پسرش، فضایی برای دوست داشتن و مراقبت از نوجوان دیگری پیدا می‌کند.
در جبهه مقابل، سارا زیر نظر آماندا وان با تندی به اعتبار بروزر، دک و دفترشان حمله می‌کند. صحنه‌های دادگاه به خط داستانی او جهت مشخص‌تری می‌دهند، چون انتخاب‌هایش مستقیما بر پرونده اصلی اثر می‌گذارد. بیرون از دادگاه، اما موضع سارا همچنان مبهم است. نشانه‌هایی از ناراحتی او دیده می‌شود، ولی هنوز روشن نیست این تردیدها به تغییری عملی منجر خواهند شد یا نه.
او به احتمال دست داشتن اطرافیان آماندا در ضرب‌وشتم ویکتور و ناپدید شدن چاک مشکوک است. پاسخ ندادن آماندا به پرسش‌های مستقیم، این سوءظن را بیشتر می‌کند، اما قسمت مسئولیت این اتفاق‌ها را قطعی نمی‌کند. مگان نیز وقتی می‌فهمد وعده آزادی پسر یکی از پدران، صرفا ابزاری برای مختل کردن شکایت بوده و برنامه واقعی برای اجرای آن وجود ندارد، نشانه‌هایی از نارضایتی نشان می‌دهد.
این فاصله میان ادعای همبستگی و رفتار واقعی، از بخش‌های جالب داستان است. قدرت گرفتن زنان در یک مجموعه، به‌خودی‌خود آن مجموعه را اخلاقی نمی‌کند. جمله آماندا نیز نگاه حسابگرانه‌اش را خلاصه می‌کند: «خشم، ارزیه که هر بار خرجش می‌کنی، ارزشش کمتر می‌شه.» برای او، واکنش اخلاقی چیزی است که باید مدیریت شود، نه لزوما جدی گرفته شود.
در این میان، پرونده تام گاهی از تمرکز اصلی فاصله می‌گیرد، اما رابطه او با بروزر و بون به آن انرژی می‌دهد. صمیمیت بروزر و بون با نگرانی واقعی بون برای تام همزمان شده است؛ ترکیبی از کشش عاطفی، حسادت و رابطه‌ای شبیه پدر و پسر. تام می‌تواند به بون اهمیت بدهد و در همان حال، برای رسیدن به خواسته‌اش دروغ بگوید. این تناقض، او را جذاب‌تر از یک دردسرساز صرف می‌کند.
پایان قسمت، لحن این داستان را ناگهان تغییر می‌دهد. تام با گل به محل قرار با لینت می‌رود، اما افراد گیتور سر می‌رسند و برای کشتنش اقدام می‌کنند. او پس از درگیری فرار می‌کند و به خانه بروزر پناه می‌برد؛ جایی که هم برایش آشناست و هم ممکن است با ورود او در معرض خطر بیشتری قرار بگیرد.
هنگام آماده شدن برای فرار، بروزر کیف لینت را که پیش‌تر به‌عنوان بخشی از حق‌الوکاله گرفته بود، باز می‌کند و سر جداشده‌ای می‌بیند که ظاهرا متعلق به لینت است. این تصویر تکان‌دهنده، پایان خوش نسبی دادگاه را زیر سایه می‌برد. تهدید مافیای دیکسی دیگر یک هشدار دوردست نیست و تام نمی‌تواند امیدوار باشد با همان جذابیت همیشگی از بحران عبور کند.
آستین نیکولز، بازیگر تام، در گفت‌وگو اخیرش درباره تناقض‌های شخصیت و اهمیت این پایان توضیح داده است؛ توضیحاتی که نشان می‌دهد چرا این قسمت نقطه تغییر مسیر اوست.
پرسش: تام می‌داند گیتور درگیر ماجراست. چرا بروزر را وارد پرونده می‌کند؟ آیا او برای تام پناهگاهی امن است یا فقط بهترین گزینه حقوقی؟
آستین نیکولز: «تام می‌دونه بروزر وکیل خیلی خوبیه و دستش پیش اون امنه. اما فکر می‌کنم می‌دونه بروزر و گیتور سابقه‌ای با هم دارن و می‌خواد از اون رابطه هم استفاده کنه.»
پرسش: آیا تام واقعا به بون اهمیت می‌دهد یا عذرخواهی‌اش هم نوعی بازی است؟
آستین نیکولز: «فکر می‌کنم تام در عمیق‌ترین سطح به بون اهمیت می‌ده و می‌خواد موفق بشه و آینده خوبی به‌عنوان بازیکن داشته باشه، چون خودش رو در اون می‌بینه و حرفه خودش رو خراب کرده. می‌خواد بون به چیزی برسه که خودش از دست داده. اما تام دروغ می‌گه و هر کاری لازم باشه می‌کنه تا اوضاع به جایی برسه که می‌خواد. بی‌صداقتی‌اش مدام برمی‌گرده. چیزی که من و مایکل سایتزمن خیلی درباره‌اش حرف زدیم، امکان رستگاری تام بود. این امکان وجود داره و فکر می‌کنم از اهمیت دادن واقعی به بون و بروزر میاد.»
پرسش: بعد از حمله، چرا مستقیم به خانه بروزر می‌رود؟ می‌خواهد از او محافظت کند یا دوباره امیدوار است بروزر همه‌چیز را درست کند؟
آستین نیکولز: «فکر می‌کنم مسئله محافظت از اونه، اما همزمان تام دیگه لینت رو نداره و بروزر، چون مدت زیادیه همدیگه رو می‌شناسن، براش آشنا و امنه. قبلا زن و شوهر بودن و حالا هم بروزر وکیلشه. نگران جون اون هم هست، ولی همه‌چیز پیچیده است: با فرد دیگه‌ای ازدواج کردی، این همسر سابقته، حالا درگیر پرونده حقوقی هستین و احساسات قدیمی هم دارن برمی‌گردن.»
پرسش: کشف داخل کیف چه تغییری در ادامه داستان ایجاد می‌کند؟
آستین نیکولز: «کل مسیر تام در فصل دوم تغییر می‌کنه. دیگه نمی‌تونی با یک لبخند از کنار همه‌چیز رد بشی. نمی‌دونم چقدر می‌تونم بگم و نمی‌خوام زیادی چیزی رو لو بدم، اما این یک نقطه عطف بزرگ برای تام، بروزر و همه آدم‌های دفتره. از اینجا کجا می‌ری؟ چه کار می‌کنی؟ به پلیس زنگ می‌زنی؟ خودت با موضوع برخورد می‌کنی، که پیامدهای غیرقانونی داره؟ این لحظه خیلی مهمیه و همه‌چیز از اینجا به بعد به اون وابسته می‌شه.»
«The Coral Sea» در بهترین لحظه‌هایش، هزینه انسانی یک پرونده را پشت هیجان دادگاه پنهان نمی‌کند. نجات ویکتور و ورود او به خانه دات، به پیروزی حقوقی معنا می‌دهد؛ کشف پایانی نیز نشان می‌دهد خطر بیرون از دادگاه همچنان پابرجاست. چالش ادامه فصل این است که میان این دو مسیر تعادل نگه دارد: شوک و توطئه جذاب‌اند، اما قلب داستان هنوز همان نوجوانی است که حتی پس از آسیب دیدن، نگران امنیت دیگران مانده است.
