لندن رنگ کاپیتول گرفت؛ ستاره‌های «The Hunger Games: Sunrise on the Reaping» از فشار نقش‌های محبوب گفتند

مرکز خرید وستفیلد لندن چهارشنبه‌شب حال‌وهوای کاپیتول، پایتخت پرزرق‌وبرق و اقتدارگرای پانم، را پیدا کرد. سازه‌ای عظیم از شاخ وفور بر فراز فرش بنفش قرار داشت و پارچه‌آویزهایی با تصویر ریف فاینز در نقش رئیس‌جمهور اسنو و شعار «صلح‌بان شماره یک پانم» بالای سر هواداران دیده می‌شد. اما پشت این نمایش باشکوه، موضوع مشترک حرف‌های بسیاری از بازیگران «The Hunger Games: Sunrise on the Reaping» چیز دیگری بود: چگونه می‌توان نقش‌های محبوب این مجموعه را دوباره جان داد، بی‌آنکه صرفاً از بازیگران قبلی تقلید کرد؟

ششمین فیلم این مجموعه، به کارگردانی فرانسیس لارنس و اقتباس از رمان هم‌نام سوزان کالینز، به پنجاهمین دوره بازی‌های گرسنگی می‌پردازد؛ دومین دوره ویژه بیست‌وپنج‌سالانه که شمار نوجوانان فرستاده‌شده به میدان مرگ در آن دو برابر می‌شود. جوزف زادا در این پیش‌درآمد نقش جوانی هیمیچ را بازی می‌کند؛ شخصیتی که پیش‌تر با بازی وودی هارلسون شناخته بودیم.

زادا، فاینز، ال فانینگ در نقش افی ترینکت، کیرن کالکین در نقش سزار فلیکرمن، مکنا گریس در نقش میسیلی دانر، جسی پلمونس در نقش پلوتارک هونزبی و ویتنی پیک در نقش لنور داو، میان فریادهای هیجان‌زده هواداران با خبرنگاران گفت‌وگو کردند. هالیوود ریپورتر حتی نخستین دیدار فاینز و فانینگ را ثبت کرد؛ لحظه‌ای صمیمی که فانینگ با اشتیاق از تحسینش برای این بازیگر بریتانیایی گفت و افسوس خورد که در فیلم صحنه مشترکی ندارند.

بااین‌حال، خبری از حضور غافلگیرکننده جنیفر لارنس نبود. بازیگر کتنیس اوردین پیش‌تر در پادکست «Call Her Daddy» تایید کرده بود که برای این فیلم دوباره کنار دو هم‌بازی سابقش قرار گرفته است.

کالکین در گفت‌وگو با هالیوود ریپورتر به شوخی معروفش با یکی از هواداران برگشت؛ همان زمانی که تازه به پروژه پیوسته بود و گفته بود بهتر است توقع‌ها را پایین بیاورند. او توضیح داد: «آن موقع در برادوی بودم. از سالن بیرون می‌آیی و می‌خواهی با یک نفر حرف بزنی، ولی بقیه دارند ازت فیلم می‌گیرند. یکی گفت شنیده‌ام قرار است در بازی‌های گرسنگی باشی. من هم گفتم: “این توقع‌های لعنتی را پایین بیاورید!” چون آن موقع واقعاً هیچ ایده‌ای نداشتم که می‌خواهم با این نقش چه‌کار کنم.»

ستاره «Succession» اعتراف کرد که محبوبیت اجرای استنلی توچی در نقش مجری بازی‌ها، پذیرش این پیشنهاد را برایش دشوار کرده بود: «فشارش از همان اول زیاد بود. با خودم می‌گفتم تصمیم روشن است: قبولش نکن! همه عاشق کاری هستند که استنلی توچی با این نقش کرده. فکر می‌کردم از من بدشان می‌آید؛ انگار قرار است هر کاری بکنم، آخرش بگویند: “این که سزار نیست!” اما بالاخره برداشت متفاوتی پیدا کردم که فکر می‌کنم به اجرای او هم وصل می‌شود.»

کالکین گفت درباره نقش با توچی صحبت نکرده است. در برداشت او، همدلی‌ای که سزارِ توچی گاهی نشان می‌داد، لزوماً واقعی نبود: «مطمئن نیستم چقدرش صادقانه است. به نظرم کمی حالت نمایشی دارد. البته این برداشت من است و می‌شود جور دیگری هم دید. برای سزاری که من بازی می‌کنم، مسئله اصلی اصلاً این نیست که همدلی دارد یا نه. او باید موفق شود، برنامه باید خوب پیش برود و باید ترفیعی را که می‌خواهد بگیرد. پس اگر هم همدلی‌ای داشته باشد، خاموشش می‌کند.»

فانینگ با لباسی از رابرت وون و کلاهی با پیکره یک بالرین چرخان، ظاهری کاملاً درخور افی ترینکت داشت. او درباره اینکه هواداران پیش از انتخاب رسمی‌اش، نامش را برای نسخه جوان‌تر شخصیت الیزابت بنکس پیشنهاد می‌کردند، گفت: «این مجموعه جایگاهش را مدیون هوادارهاست. وقتی می‌گویند دوست داریم ال نقش افی را بازی کند، طبیعی است که بترسی؛ چون می‌خواهی حق انتخابشان را ادا کنی و باعث افتخارشان شوی. امیدوارم وقتی فیلم را می‌بینند، حس کنند انتخاب درستی کرده‌اند.»

او همچنین از پیام‌هایی گفت که با بنکس ردوبدل کرده بود: «فوق‌العاده مهربان و بااستعداد است و واقعاً سخاوتمند. دلش می‌خواست از این تجربه لذت ببرم. گفت: “می‌خواهم تو هم به اندازه من از بازی‌کردن افی خوش بگذرانی. با خیال راحت برو و نسخه خودت را بساز.” همین حرف به من اعتمادبه‌نفس داد.»

مکنا گریس هم تجربه مشابهی داشت. او که نقش میسیلی، متحد هیمیچ در میدان مسابقه، را بازی می‌کند، گفت استقبال عمدتاً مثبت هواداران بخشی از فشار را کم کرده است: «اینکه طرفدارها من را در نقش میسیلی دوست داشتند، خیلی برایم ارزش داشت؛ چون خودم می‌گفتم: “حتی نمی‌دانم خودم را در این نقش دوست دارم یا نه! چطور قرار است حقش را ادا کنم؟” حضور در مجموعه‌ای که این‌قدر برایم مهم است و بازی‌کردن شخصیتی که این‌همه دوستش دارم، هم ترسناک بوده و هم باورنکردنی.»

بازیگر «The Handmaid’s Tale» توضیح داد که پیشنهادشدن نامش از سوی هواداران همیشه هم به او آرامش نمی‌دهد: «معمولاً وقتی طرفدارها کسی را برای نقشی پیشنهاد می‌کنند، آخرش آن انتخاب اتفاق نمی‌افتد. برای همین می‌ترسم و می‌گویم: “نه، حالا مسئولان انتخاب بازیگر این را می‌بینند و دیگر من را نمی‌گیرند!” نمی‌دانم فرانسیس چقدر این چیزها را دنبال می‌کند، اما می‌داند هوادارها چه دوست دارند و در نهایت کسی را انتخاب می‌کند که از نظر خودش مناسب‌ترین باشد. فقط اینکه ویدیوی تستم را دید، برایم جای قدردانی داشت؛ چه برسد به اینکه انتخابم کرد. حالا هم اینجا، در مراسم رونمایی هستم و دارم فیلم را معرفی می‌کنم؛ من در بازی‌های گرسنگی‌ام!»

فرانسیس لارنس نیز با شوخی از جنیفر لارنس گلایه کرد که حضورش را در پادکست لو داده است. کارگردان گفت عمداً خبر بازگشت شخصیت‌ها را تا آخرین فرصت از او و هارلسون پنهان نگه داشته بود: «با خودم کلنجار می‌رفتم که چه زمانی به آن‌ها بگویم. وودی زودتر فهمید، چون داستان درباره شخصیت اوست. ولی فکر می‌کنم تقریباً تا روز قبل از اعلام خبر کتاب صبر کردیم، درحالی‌که کار اقتباس را شروع کرده بودیم. جن و وودی گاهی کمی بی‌پرده حرف می‌زنند و نمی‌خواستم رازها را لو بدهند؛ همان کاری که جن همین حالا در یک پادکست کرد! گفتم تا آخرین لحظه صبر کنم تا فرصت حرف‌زدن کمتر شود.»

فاینز که اسنوی میان‌سال را بازی می‌کند، از احترامش به دونالد ساترلند فقید گفت: «من از تحسین‌کنندگان جدی کارهای دونالد هستم و سال‌ها پیش هم با او کار کرده‌ام. به نظرم باید ببینی چه چیزی ساخته و سعی کنی از آن استفاده کنی، اما نه با تقلیدکردن.»

او در توضیح نگاهش به روان‌شناسی اسنو، با درنظرگرفتن گذشته‌ای که «The Hunger Games: A Ballad of Songbirds and Snakes» از این شخصیت نشان داده، گفت: «همه‌چیز درباره خود اوست، نه؟ این بازی‌ها بازتاب قدرت و کنترل او هستند. اول فکر می‌کند اوضاع روبه‌راه است، اما ماجرای ارابه‌ها خراب می‌شود و بعد با این جوان، هیمیچ، روبه‌رو می‌شود که مقابلش می‌ایستد. همین برایش یک چالش است. حتی نگاه این پسر را هم نوعی انتقاد از خودش می‌بیند.»

گلن کلوز نیز با لباسی سبز روی فرش بنفش حاضر شد و درباره گریم سه‌ساعت‌ونیمه‌اش برای نقش دروسیلا سیکل، همراه اعزامی کاپیتول برای نوجوانان منطقه ۱۲، توضیح داد: «تنها قطعه مصنوعی مربوط به بینی‌ام بود. با چسب جراحی نوک آن را بالا می‌بردند تا کمی شبیه بینی خوک شود، بعد قطعه‌ای را که خیلی ظریف ساخته بودند رویش می‌گذاشتند تا چسب دیده نشود. بقیه گریم با کشیدن پوست صورتم انجام می‌شد.»

توصیف کلوز از شخصیتش به همان اندازه صریح بود: «تا مغز استخوان پلید است. فکر می‌کنم دیگر شانسی برای رستگاری ندارد. مهم‌ترین چیز برایش این است که جایگاهش را در کاپیتول حفظ کند.»

«The Hunger Games: Sunrise on the Reaping» از ۲۰ نوامبر راهی سینماها می‌شود. پشت زرق‌وبرق مراسم لندن، حرف‌های بازیگران تصویر روشنی از چالش فیلم می‌ساخت: حفظ پیوند با چهره‌هایی که تماشاگران دوستشان دارند، بدون تکرار صرف آن‌ها. در عین حال، برداشت کالکین، فاینز و کلوز از شخصیت‌هایشان بر یک وجه مشترک انگشت می‌گذارد؛ در کاپیتول، میل به موفقیت، قدرت و حفظ موقعیت می‌تواند همدلی را به‌آسانی کنار بزند.