لوکیتا مکسول برای بازی در «Backrooms» عمدا از دنیای پیچیده آنلاین فیلم فاصله گرفت
لوکیتا مکسول، بازیگر فیلم «Backrooms»، گفته است در آغاز کار عمدا نخواست خیلی وارد جزئیات و افسانههای اینترنتی این اثر شود، چون ترجیح میداد شخصیتش با نگاهی تازه و بدون پیشزمینه وارد جهان مرموز فیلم شود.
این بازیگر در گفتوگو با DiscussingFilm توضیح داد که هنگام آماده شدن برای ایفای نقش کت در فیلم جدید کین پارسونز، ابتدا وسوسه شده بود که وبسری اصلی را کامل دنبال کند، اما خیلی زود از این تصمیم فاصله گرفت.
او گفت: «از همان ابتدا میخواستم وارد این دنیا شوم و چند قسمت اول را هم تماشا کردم. اما بعد فهمیدم دارم کمکم وارد یک مسیر عمیق و پیچیده میشوم و دوست داشتم شخصیت من، کت، یک نگاه تازه داشته باشد. نمیخواستم بدانم کپک دقیقا چه معنایی دارد و نمیخواستم درباره عدد هشت چیزی بدانم. ترجیح دادم این چیزها را موقع فیلمبرداری از ذهنم دور نگه دارم.»
با این حال، مکسول کاملا از جهان ذهنی کین پارسونز فاصله نگرفت و برای شناخت فضای اثر، مسیر دیگری را انتخاب کرد. او گفت که بهجای غرق شدن در لور و رمز و رازهای «Backrooms»، سراغ موسیقیهای پارسونز رفته است.
او در ادامه توضیح داد: «در عوض، خیلی در موسیقیهای کین عمیق شدم. به آثارش زیاد گوش میدادم تا حس بهتری از جهانسازی او، فراتر از «Backrooms»، پیدا کنم. اما بعد از پایان کار، بله، دیگر کاملا واردش شدم. همهچیز را بارها و بارها تماشا کردم.»
فیلم «Backrooms» که اکنون روی پرده سینماهاست، داستان صاحب یک فروشگاه مبلمان به نام کلارک را دنبال میکند که بهطور ناگهانی وارد بُعدی فراواقعی و بیانتها شبیه فضای اداری میشود؛ جایی که رازهایی هولناک در آن پنهان شده است. در این فیلم چیویتل اجیوفور نقش کلارک را بازی میکند و رناته رینسوه نیز در نقش دکتر مری کلاین، درمانگر او، برای یافتنش وارد این فضای ناشناخته میشود.
«Backrooms» در اصل از یک داستان کوتاه ترسناک اینترنتی یا همان کریپیپاستا آغاز شد که در سال ۲۰۱۹ در فورچن (۴chan) منتشر شده بود. کین پارسونز این ایده را در سال ۲۰۲۲، زمانی که تنها ۱۶ سال داشت، به یک وبسری یوتیوبی تبدیل کرد؛ مجموعهای که آنقدر مورد توجه قرار گرفت تا ای۲۴ (A24) به سراغ ساخت نسخه سینمایی آن برود.
پارسونز پیشتر درباره ریشههای این داستان گفته بود که منشأ «Backrooms» بهطور دقیق حتی قابل ردیابی هم نیست و همین مسئله به رمزآلود بودن آن کمک کرده است. او معتقد است چنین روایتهایی در اصل همان افسانههای شهری قدیمی هستند که فقط در قالبی تازه و با تکیه بر رسانههای دیجیتال یا آنالوگ روایت میشوند.
او در اینباره گفته بود: «فکر میکنم اینها در واقع افسانههای شهری هستند، فقط در رسانهای متفاوت. همان چیزی است که ما انسانها همیشه انجام دادهایم؛ ساختن قصههای کوچک و عامیانه، با این تفاوت که حالا ابزار روایت، بیشتر به دستگاههای دیجیتال یا آنالوگ وابسته شده است. چون هم راحتتر است و هم مرموزتر.»
اظهارات لوکیتا مکسول نشان میدهد که بازیگران «Backrooms» برای ورود به این جهان ترسناک فقط به سراغ اطلاعات و جزئیات داستانی نرفتهاند، بلکه بعضی از آنها ترجیح دادهاند تجربهای حسیتر و غریزیتر از این فضای دلهرهآور داشته باشند؛ انتخابی که شاید به باورپذیرتر شدن حضور آنها در یکی از متفاوتترین فیلمهای ترسناک سال کمک کرده باشد.
