نقلقول روز از مایا هاک؛ در دنیای آشفته امروز، مشتاق بودن جسورانهتر است
ستاره «Stranger Things» معتقد است علاقهمندی صادقانه به هنر، ارزشمندتر از قضاوت عجولانه و نفرتورزی است
در روزگاری که واکنشهای منفی سریعتر از گفتوگوهای عمیق منتشر میشوند، مایا هاک پیشنهاد ساده اما معناداری دارد: بهجای تلاش برای متنفر بودن از همهچیز، با اشتیاق بیشتری به جهان نگاه کنیم. بازیگر و خوانندهای که از انتخابهای متنوع و تجربه در چند شاخه هنری نمیترسد، معتقد است شور و علاقه دیگر نشانه سادهلوحی نیست؛ بلکه میتواند پاسخی انسانی به آشفتگی و رنج موجود در جهان باشد.
هاک که بیشتر با نقش رابین باکلی در سریال «Stranger Things» شناخته میشود، در گفتوگویی با نشریه «The Talks» از قضاوت هنرمندان، آزادی در فرایند خلاقه و اهمیت دنبال کردن چیزهایی گفت که واقعا خوشحالش میکنند.
نقلقول مایا هاک درباره اشتیاق
مایا هاک در مصاحبه سال ۲۰۲۴ خود با «The Talks» گفت:
«فکر میکنم جهان در چنان آشفتگی و رنجی گرفتار شده که حالا دیگر مشتاق بودن بهترین انتخاب است. خیلی جذابتر است که فیلمی را ببینی و عاشقش شوی. متنفر بودن از چیزها احمقانه است! دیگر آنقدر آثار خوب وجود ندارد که بخواهیم تا این حد سختگیرانه قضاوت کنیم.»
این جمله در پاسخ به پرسشی درباره قضاوتهایی مطرح شد که هنرمندان هنگام فعالیت همزمان در چند حوزه خلاقانه با آن روبهرو میشوند. هاک در کنار بازیگری، خواننده و ترانهسرا نیز هست و بهخوبی میداند ورود یک بازیگر به عرصه موسیقی تا چه اندازه میتواند با بدبینی یا پیشداوری مخاطبان همراه شود.
بااینحال، او احساس میکند نگاه تند و تحقیرآمیز به هنرمندان چندوجهی تا حدی به گذشته تعلق دارد:
«احساس میکنم وارد دوره تازهای شدهایم؛ دستکم امیدوارم چنین باشد.»
مایا هاک کیست؟
مایا هاک فعالیت تلویزیونی خود را با مینیسریال «Little Women» محصول بیبیسی آغاز کرد و در آن نقش جو مارچ را بازی کرد. او پس از آن در مجموعههایی مانند «The Good Lord Bird» و «The American Revolution» حضور یافت، اما نقطه عطف شهرتش با ورود به فصل سوم «Stranger Things» رقم خورد.
رابین باکلی با شوخطبعی، وفاداری و رابطه دوستانه جذابش با استیو هرینگتون، خیلی زود به یکی از شخصیتهای محبوب سریال تبدیل شد. هاک برای بازی در «Stranger Things» همراه گروه بازیگران نامزد جایزه انجمن بازیگران آمریکا شد و جایزه ساترن بهترین بازیگر زن مکمل در یک اثر استریم را نیز به دست آورد.
کارنامه سینمایی او آثاری متنوع مانند «Once Upon a Time in Hollywood»، «Do Revenge»، «Asteroid City» و «Maestro» را در بر میگیرد. او همچنین قرار است در پیشدرآمد جدید مجموعه «The Hunger Games» با عنوان «Sunrise on the Reaping»، نسخه جوان وایرس، پیروز منطقه ۳، را به تصویر بکشد.
این تنوع نشان میدهد هاک علاقهای به محدود ماندن در یک قالب ندارد. او میان پروژههای پرمخاطب، سینمای مؤلف و موسیقی حرکت میکند و ظاهرا همین آزادی انتخاب را بخش مهمی از هویت هنری خود میداند.
چرا مایا هاک اشتیاق را به قضاوت ترجیح میدهد؟
نقد سازنده بخشی ضروری از هنر است، اما میان نقد دقیق و واکنش منفی عجولانه تفاوت زیادی وجود دارد. مایا هاک از نوعی فرهنگ قضاوت سخن میگوید که در آن، تحقیر کردن یک اثر گاهی آسانتر و حتی جذابتر از ابراز علاقه صادقانه به آن به نظر میرسد.
در شبکههای اجتماعی، یک واکنش تند میتواند بیشتر از توضیحی سنجیده دیده شود. اعلام نفرت از یک فیلم، ترانه یا سریال نیز گاهی به ابزاری برای نمایش سلیقه تبدیل میشود. حرف هاک دعوت به کنار گذاشتن نقد نیست؛ بلکه یادآوری این نکته است که بدبینی دائمی لزوما نشانه درک عمیقتر یا سلیقه برتر نیست.
او در ادامه مصاحبه خود توضیح داد که هنگام خلق اثر، واکنش احتمالی دیگران را معیار اصلی قرار نمیدهد:
«نکته خندهدار این است که وقتی مشغول خلق هنر هستم، اصلا برایم مهم نیست دیگران هنگام دیدن یا شنیدن آن چه فکری خواهند کرد.»
این نگاه بهویژه در موسیقی او اهمیت دارد. فعالیت همزمان در سینما و موسیقی ممکن است این تصور را ایجاد کند که یکی از این دو صرفا پروژهای جانبی است، اما هاک فرایند ترانهسازی را با همان جدیتی دنبال میکند که برای نقشهایش قائل است.
او درباره شیوه ساخت موسیقی خود گفته است:
«فقط به این فکر میکنم که ترانه چه چیزی میخواهد. هنگام ساختن یک اثر، تمام توجه من به همین موضوع است.»
از نگاه هاک، هنرمند در زمان خلق اثر نباید دائما درگیر انتظار مخاطبی خیالی یا منتقدی فرضی باشد. اثر باید ابتدا در خدمت ایدهای قرار بگیرد که آن را به وجود آورده است. اگر ترس از قضاوت از همان ابتدا وارد فرایند شود، ممکن است جسارت تجربه کردن را از هنرمند بگیرد.
هیچ مسیر هنری برتر از مسیر دیگری نیست
یکی دیگر از نکات مهم در دیدگاه مایا هاک، مخالفت با تعریفهای محدودکننده از خلاقیت است. برخی هنرمندان برای بیان تجربهای شخصی اثر میسازند، بعضی به دنبال سرگرم کردن مخاطباند و گروهی نیز خلق کردن را راهی برای شناخت خود یا جهان میدانند.
هاک دلیلی نمیبیند که یکی از این انگیزهها ذاتا اصیلتر از دیگری باشد:
«دلیل من برای ساخت موسیقی و هنر، بهتر از دلیل هیچکس دیگری نیست. من عاشق فرایند خلق کردن هستم و درباره فرایند کاری دیگران کنجکاوم.»
این کنجکاوی، تصویری متفاوت از رقابت هنری ارائه میدهد. بهجای رتبهبندی انگیزهها یا سنجیدن ارزش هنرمندان براساس یک الگوی ثابت، میتوان به روشهای مختلف خلق اثر توجه کرد. برای هاک، مسیر رسیدن به یک ترانه، شخصیت یا فیلم گاهی بهاندازه محصول نهایی اهمیت دارد.
مایا هاک درباره شکست، دوستی و همراهی با خود چه گفته است؟
نگاه مایا هاک به اشتیاق، بخشی از رویکرد گستردهتر او درباره خلاقیت و زندگی است. در گفتههای دیگرش نیز میتوان بر اهمیت ادامه دادن، پذیرش شکست و ایجاد رابطهای سالم با خود تأکید او را دید.
شکست وقتی ارزشمند است که پایان راه نباشد
هاک در مصاحبهای در سال ۲۰۲۵ با «Autre» گفت:
«میتوان بارها و پیوسته شکست خورد. از این نظر، خود شکست عملی محترمانه است؛ چون وضعیتی موقتی به شمار میآید و همیشه تلاش میکنی دفعه بعد شکست نخوری. اما وقتی با بستن درِ یک امکان، شکست را به وضعیتی دائمی تبدیل میکنی، آن وقت واقعا حالم بد میشود.»
در این نگاه، شکست نقطه مقابل موفقیت نیست؛ بخشی از فرایند رسیدن به آن است. چیزی که او را آزار میدهد، تجربه ناموفق نیست، بلکه متوقف کردن کامل تلاش و تبدیل یک ناکامی موقت به پایانی قطعی است.
بدون همراهی با خود، نمیتوان همراه دیگران بود
او در گفتوگویی در سال ۲۰۲۰ با «Atwood Magazine» نیز درباره اهمیت رابطه فرد با خودش گفت:
«خوششانس هستم که میتوانم رابطه و دوستی بسازم؛ اما اگر حامی خودم و بهترین دوست خودم نباشم، واقعا نمیتوانم برای فرد دیگری نیز چنین نقشی داشته باشم.»
این جمله، استقلال را نه به معنای فاصله گرفتن از دیگران، بلکه بهعنوان پایهای برای شکلگیری روابط سالم معرفی میکند. از دید هاک، دوستی با دیگران زمانی استوارتر میشود که فرد بتواند در لحظات دشوار کنار خودش نیز بایستد.
دوستی، ماندگارترین شعله عشق
هاک در مصاحبه سال ۲۰۲۵ خود با «Grazia»، دوستی را یکی از مهمترین شکلهای عشق توصیف کرد:
«دوستی زیباترین چیز دنیاست. هیچچیز ویژهتر از آن نیست و میتوان آن را در هر جایی پیدا کرد. دوستی ممکن است میان مادر و پسر یا میان دو عاشق شکل بگیرد؛ میتواند همهجا وجود داشته باشد. فکر میکنم دوستی یکی از مهمترین شعلههای عشق است، چون بیش از همه دوام میآورد.»
این تعریف نشان میدهد او دوستی را محدود به یک نوع رابطه نمیداند. از نگاه هاک، دوستی کیفیتی است که میتواند در روابط خانوادگی و عاشقانه نیز حضور داشته باشد و آنها را ماندگارتر کند.
اشتیاق، شکلی از مقاومت در برابر بدبینی
صحبت مایا هاک درباره دوست داشتن یک فیلم، در ظاهر جملهای ساده است؛ اما معنای آن به سینما محدود نمیشود. در فضایی که تمسخر، بیاعتمادی و قضاوت فوری اغلب با هوشمندی اشتباه گرفته میشوند، ابراز علاقه صادقانه به کمی شجاعت نیاز دارد.
اشتیاق به معنای پذیرش بیچونوچرای هر اثر یا خاموش کردن نقد نیست. میتوان کاستیها را دید و همچنان برای تجربهای که یک اثر ایجاد کرده ارزش قائل شد. میتوان از چیزی لذت برد، بیآنکه برای اثبات سلیقه خود به تحقیر علایق دیگران نیاز داشت.
شاید مهمترین بخش حرف مایا هاک همین باشد: در جهانی که بهاندازه کافی درد و آشفتگی دارد، افزودن نفرت بیشتر همیشه نشانه تیزبینی نیست. گاهی دیدن یک فیلم و دوست داشتن بیدفاع آن، ساختن اثری بدون ترس از قضاوت یا ادامه دادن پس از شکست، جسورانهترین انتخاب ممکن است.
