پاریس هیلتون قرار است خاطرات خود را منتشر کند

گفته می شود که این بازرگان ۴۰ ساله حقوق خاطره و شرح حال نویسی جدید خود را به نشریه HarperCollinsprint Dey Street Books ، همان شرکتی که در مارس سال جاری پرفروش ترین کتاب جسیکا سیمپسون ، “Open Book” را منتشر کرده است ، فروخت.

این انتشارات خاطرات پاریس را “هم کاملاً صادقانه و هم کاملاً شخصی” توصیف می کند ، و افزود ، “هیلتون با تکامل شخصیت مشهور خود ، پاریس هیلتون واقعی را به اشتراک می گذارد”.

گفته می شود كه یكی از صاحبان نشر گفته ستاره سابق “زندگی ساده” امیدوار است كه برای خاطرات خود بتواند از “موفقیت كتاب جسیكا سیمپسون و دلتنگی برای فرهنگ پاپ اوایل دهه ۲۰۰۰” استفاده كند.

تا زمان نگارش مقاله ، هیچ عنوانی برای این کتاب وجود ندارد و تاریخ انتشار تأیید شده ای نیز وجود ندارد.

با این حال ، پاریس قرار است پس ازمجموعه مستند خود ، “This Is Paris” ، جزئیات بیشتری در مورد زندگی خود به عنوان یک نماد فرهنگ پاپ ارائه دهد.

در این مجموعه ، درباره سو استفاده ای که هنگام تحصیل در مدرسه پروو کنیون در یوتا و در ۱۷ سالگی متحمل شده بود ، بحث کرد و بعداً گفت که تجربه های آسیب زای او در این مدرسه ، وی را به فیلمبرداری نوار جنسی خود در سال ۲۰۰۳ سوق داده است.

وی توضیح داد:

اگر من به آن مدرسه نمی رفتم هرگز این اتفاق نمی افتاد. من فقط احساس می کردم وقتی از آن مدرسه بیرون آمدم ، بسیار گم شده بودم … اگر چنین چیزهایی را تجربه نکرده بودم ، هرگز در زندگی اجازه چنین رخ دادی را نمی دادم. بنابراین ، هرگز خودم را در چنین شرایطی قرار نمی دادم. اما من فقط میخواستم خیلی عاشق باشم. من واقعاً نمی دانستم من خیلی ساده لوح بودم و من به شخص اشتباهی اعتماد کردم. و این چیزی است که من تا آخر عمر بخاطرش پشیمان خواهم بود.

فکر می کنم وقتی مردم آن فیلم را می بینند ، آنها یک زوایه کاملاً متفاوت از من را می بینند. و ، آنها می خواهند ببینند که من انسان هستم ، و من احساساتی دارم.

پاریس همچنین اصرار داشت که او سالها درمورد شرایط خود در زمان مدرسه صحبت نکرده ، زیرا او احساس می کرد “از حس آزادی اکنون خود هم راضیست و هم قدردان ” و دوست نداشت ” آن مسائل را مطرح کند”.

وی افزود:

“وقتی از آن محیط بیرون آمدم ، از آزادی و بیرون بودن از آنجا بسیار قدردان و خوشحال بودم و نمی خواستم آن را مطرح کنم. برای من اینگونه بود و اینگونه ترجیح می دهم هرگز در این مورد صحبت نشه . فقط بهش فکر نشه و لحظه ای که از آن ساختمان بیرون آمدم ، زمانی است که تصمیم گرفتم هرگز این داستان را برای هیچکس تعریف نکنم. “