آماندا سایفرد از ریسک حضور در «You Can See Everything» می‌گوید: نکند کارنامه‌ام را خراب کنم؟
بازیگر «The Dropout» می‌گوید بدون اطلاع مدیر برنامه‌هایش و پیش از تنظیم قرارداد مقابل دوربین رفت؛ همکاری‌ای که از تماشای چند تصویر آغاز شد و به بازآفرینی الیزابت هولمز و شام پرتنش با بیلی اوانز رسید.
آماندا سایفرد تصور می‌کرد قرار است چند تصویر ببیند و درباره تجربه بازی‌کردن نقش الیزابت هولمز مشورت بدهد. اما همان دعوت ساده، او را وارد مستندی کرد که نه بر تدوینش کنترلی داشت و نه می‌توانست درباره استفاده از تصاویرش تصمیم بگیرد. حالا بازیگر نامزد اسکار در گفت‌وگو با رولینگ استون از هیجان، نگرانی و مواجهه‌هایی گفته که حضورش در «You Can See Everything» را به تجربه‌ای نامتعارف تبدیل کردند. جزئیات این گفت‌وگو بخش‌های مهمی از مستند را فاش می‌کند.
سایفرد همراه با نیتن فیلدر و لنس اوپنهایم، کارگردانان فیلم، در نخستین مصاحبه مشترک و مفصلشان درباره اتفاقات مستند صحبت کرده است؛ فیلمی که نزدیک به یک ماه از اکرانش می‌گذرد و فروش آن در گیشه داخلی آمریکا به مرز ۸۰ میلیون دلار نزدیک می‌شود.
به گفته فیلدر، ایده دعوت از سایفرد دو سال پس از فیلم‌برداری صحنه‌های خانه ساحلی با الیزابت هولمز و شریک زندگی‌اش، بیلی اوانز، شکل گرفت. دو کارگردان نمی‌دانستند فیلم را چگونه ادامه دهند و متوجه شدند بازی برنده امی سایفرد در نقش هولمز در سریال «The Dropout» محصول هولو، همچنان برای اطرافیان هولمز، از جمله والدینش، اهمیت دارد.
واسطه این آشنایی اما استودیویی بزرگ یا جلسه‌ای رسمی نبود؛ اما استون شماره سایفرد را به فیلدر داد. فیلدر خطاب به او می‌گوید: «یک تماس ویدئویی نیم‌ساعته داشتیم و تو گفتی: “بله، با دوربین‌ها بیایید.” می‌خواستیم چیزی را نشانت بدهیم که بعدا نیمه اول فیلم شد و درباره‌اش حرف بزنیم. تمام چیزی که قبول کرده بودی، همین بود.»
سایفرد به یاد می‌آورد که با دریافت پیام استون، ابتدا فکر کرده فیلدر برای همکاری در اثری تازه سراغش آمده است. خواهرش از طرفداران پرشور او بود و خودش، با وجود آگاهی از محبوبیت «Nathan for You»، تنها «The Curse» را دیده بود. وقتی فهمید قرار است ۹۰ دقیقه تصویر تماشا کند، برداشتش این بود که سازندگان صرفا به تجربه و پژوهش‌های او درباره هولمز نیاز دارند.
او می‌گوید: «فکر کردم فقط کمی مشورت می‌خواهد؛ اینکه بداند بازی‌کردن نقش او، تحقیق درباره‌اش و واردشدن به ذهن آن به‌اصطلاح “شخصیت” برای من چطور بوده است. بعد از تماس ویدئویی کاملا آماده بودم کمک کنم. انرژی تو، زمانی که برای این پروژه گذاشته بودی و اینکه هیچ‌کس از آن خبر نداشت، متقاعدم کرد.»
نخستین تصاویری که از سایفرد ضبط شد، واکنش او هنگام تماشای همان فیلم‌های خانه ساحلی بود؛ تصاویری که تقریبا در میانه مستند، او را وارد روایت می‌کنند. نکته غیرمعمول این بود که بازیگر پیش از این فیلم‌برداری، مدیر برنامه‌ها و وکیلش را در جریان نگذاشته بود.
سایفرد توضیح می‌دهد: «ته ذهنم می‌دانستم ریسک زیادی دارد. بعد که به مدیر برنامه‌ها و وکیلم گفتم کار را انجام داده‌ام… خب، این روال معمول نیست. ولی گاهی می‌روم و کار خودم را می‌کنم. هیچ‌کس درباره کاری که با نیتن و لنس می‌کردم، اختیار یا حق اظهارنظر نداشت.» به گفته او، وکیلش پس از اطلاع از ماجرا تاکید کرد که باید قرارداد همکاری را برای کاری که آغاز شده بود تنظیم کنند تا حمایت حقوقی لازم فراهم شود. در آن مرحله هنوز بحث بازآفرینی صحنه‌ها مطرح نبود.
گفت‌وگوها به‌تدریج به پیشنهاد دیگری رسید: آیا سایفرد حاضر است دوباره مقابل دوربین نقش هولمز را بازی کند؟ فیلدر و اوپنهایم می‌خواستند بعضی از گفت‌وگوهای اولیه خود با هولمز را که دوربینی ثبت نکرده بود، بازسازی کنند.
شرایط این بخش نیز با یک نقش‌آفرینی معمول تفاوت داشت. فیلدر می‌گوید: «توضیح دادیم چون این یک مستند است، نمی‌خواهیم از قبل درباره صحنه‌ها صحبت کنیم یا متن‌ها را نشان بدهیم. می‌خواستیم بیایی و مقابل دوربین درباره آن‌ها حرف بزنیم. هر چیزی که در آن گفت‌وگوها پیش می‌آمد، ممکن بود وارد فیلم شود.» او تاکید می‌کند که سایفرد هیچ کنترل خلاقه یا حق تاییدی بر تصاویر نداشت.
بازیگر هم این موضوع را تایید می‌کند: «هیچ حق تاییدی نداشتم؛ مطلقا. همیشه یک حس خطر وجود داشت: نکند به شکلی کارنامه‌ام را خراب کنم؟ نکند وارد این دردسر پیچیده با بیلی شوم؟ حرف اشتباهی بزنم؟ نگاه منفی به هولمز را بیشتر کنم؟ همه‌چیز ترسناک بود، اما اشتیاقم جلوتر از ترسم حرکت می‌کرد. انگار می‌گفتم: “بزن بریم رفیق! می‌خواهم دستم را توی آتش ببرم!”»
پس از دیدن تصاویر، سایفرد بیش از هر چیز می‌خواست اوانز را ملاقات کند. او می‌گوید رفتار اوانز در فیلم‌ها و نحوه تعاملش با کارگردانان، احساس ناخوشایندی در او ایجاد کرده بود و می‌خواست بفهمد چه کسی موقعیت را هدایت می‌کند: «انگار تبدیل شده بودم به یک کارآگاه عجیب‌وغریبِ پرونده بیلی. حس می‌کردم باید این آدم را ببینم. هم هیجان‌انگیز بود، هم ترسناک و هم تردیدبرانگیز.»
به گفته سایفرد، دیدار حضوری نظرش را بهتر نکرد. در یکی از بخش‌های مستند، او و فیلدر به خانه اوانز می‌روند؛ دیداری که به شامی پرتنش، اظهارات تحقیرآمیز اوانز درباره بازیگری سایفرد و جدل بر سر انتقادهای او از چارلی کرک می‌انجامد.
پیش از شام نیز لحظه‌ای پیش‌بینی‌نشده رخ می‌دهد. سایفرد در حال دیدار با فرزندان هولمز و اوانز است که هولمز از زندان تماس می‌گیرد. بازیگر می‌گوید: «نمی‌دانستیم قرار است درست همان موقع زنگ بزند. من کنار بچه‌هایش نشسته بودم و سگش را نوازش می‌کردم، در حالی که خودش در زندان بود! بعد هم تماس گرفت.» او می‌افزاید که حتی از او پرسیده‌اند آیا صدای پشت تلفن واقعا متعلق به هولمز بوده است: «گفتم این مستند است؛ پس چه کسی می‌توانست باشد؟»
سایفرد رفتار اوانز در شام را «تهاجمی» توصیف می‌کند و می‌گوید از شدت آن غافلگیر شده بود. با این حال، تصمیم گرفت از موضعش دفاع کند. او همچنین برداشت خود از رفتار اوانز با هولمز را چنین بیان می‌کند: «دوست نداشتم چطور از این انسان، کسی که می‌گوید برایش “بناهای یادبود عشق” می‌سازد، به‌عنوان ابزار استفاده می‌کند. شاید برایش احترام قائل باشد، اما رفتارش چنین چیزی نشان نمی‌داد.»
او می‌گوید هم‌زمان می‌کوشید از خودش دفاع کند و حدی از ارتباط را حفظ کند تا دیدار به اخراج آن‌ها از خانه ختم نشود. همین موقعیت، دشواری حضورش در فیلم را روشن می‌کند: سایفرد دیگر صرفا بازیگری نبود که نقش هولمز را اجرا کرده باشد؛ به فردی در دل روایت تبدیل شده بود که واکنش‌ها و قضاوت‌های خودش نیز در معرض دوربین قرار داشت.
روایت سایفرد از این همکاری، تصویری از فاصله میان بازی‌کردن یک شخصیت واقعی و روبه‌روشدن با جهان اوست. در «The Dropout»، نقش در چارچوب یک اثر نمایشی شکل می‌گرفت؛ اینجا خود بازیگر نیز بخشی از اتفاقی بود که پایان و شکل نهایی‌اش را نمی‌دانست. کشش تجربه برای او ظاهرا درست از همان جایی می‌آمد که نگرانی‌اش آغاز می‌شد: قدم‌گذاشتن مقابل دوربین، بدون اختیار کامل بر تصویری که سرانجام از او باقی می‌ماند.
