ایندی ناوارته از موفقیت «Obsession» و هیاهوی اسکار می‌گوید: می‌خواستم نشان بدهم چه توانایی‌هایی دارم
موفقیت غیرمنتظره «Obsession» برای ایندی ناوارته فقط به معنای دیده شدن در یک فیلم پرفروش نیست؛ این نقش فرصتی بوده تا توانایی‌هایی را نشان بدهد که پیش‌تر مجال بروز پیدا نکرده بودند. بازیگر نقش نیکی، حالا در میان گمانه‌زنی‌های اسکار، از ساختن شخصیتی چندلایه، تحسین فیلم‌سازان بزرگ و انتخاب‌های حساب‌شده‌اش برای آینده می‌گوید.
ناوارته پیش از فیلم کری بارکر هم تجربه حضور در مجموعه‌هایی مانند «۱۳ Reasons Why» و «Superman & Lois» را داشت، اما «Obsession» جایگاه حرفه‌ای او را تغییر داد. این فیلم مستقل با فروش جهانی ۵۲۵ میلیون دلار، به پدیده‌ای فراتر از انتظارات اولیه تبدیل شده و نام آن در بحث‌های مربوط به اسکار بهترین فیلم و بهترین بازیگر زن مطرح است؛ هرچند این گمانه‌زنی‌ها هنوز به معنای نامزدی رسمی نیست.
ناوارته در فیلم نقش نیکی را بازی می‌کند؛ زنی که به‌دنبال دخالت نسنجیده دوست و همکارش، بِر با بازی مایکل جانسون، گرفتار وضعیتی فراطبیعی می‌شود و برای رهایی از آن تقلا می‌کند. آنچه از ابتدا او را به این نقش جذب کرد، امکان نمایش وجوه متفاوت یک شخصیت بود، نه صرفاً حضور در یک فیلم ترسناک.
او می‌گوید: «بلافاصله احساس کردم این شخصیتی است که می‌توانم با آن چیزهایی را نشان بدهم که قبلاً فرصتش را نداشته‌ام. واقعاً می‌خواستم بازی‌اش کنم، چون احساس می‌کردم می‌دانم باید چطور اجرا شود. نمی‌خواستم کلیشه‌ای یا دوبعدی باشد. همان لحظه عاشقش شدم.»
این اشتیاق، پاسخی به احساسی بود که مدتی پیش با گروه کاری‌اش در میان گذاشته بود. ناوارته به یاد می‌آورد: «گفتم احساس می‌کنم کتری‌ای روی اجاقم که درست وقتی داغ می‌شود و به جوش می‌آید، آن را برمی‌دارند؛ بارها و بارها. حس می‌کردم دارم منفجر می‌شوم و نقشی می‌خواستم که بتوانم این انرژی را در آن تخلیه کنم. می‌خواستم احساسات را واقعی و بی‌پرده بازی کنم.»
وقتی فیلم‌نامه «Obsession» به دستش رسید، حتی موفقیت تجاری آن هم شرط اصلی نبود: «با خودم گفتم اگر این فیلم به جایی نرسد، دست‌کم چیزی دارم که بتوانم نشان بدهم و بگویم این اجرای من در نقش یک شریک عاطفی است، این اجرای من در نقش کسی است که سوگوار است. برایم مثل یک نمونه‌کار بود. می‌خواستم فیلم‌هایی مثل «Obsession» بسازم و نشان بدهم چه توانایی‌هایی دارم.»
برای ساختن نیکی، ناوارته بیش از آنکه از یک دوست یا آشنای مشخص الگوبرداری کند، به تحلیل رفتار شخصیت پرداخت. مسئله اصلی این بود که فیلم از منظر بِر روایت می‌شود، اما نیکی نباید به تصویری تقلیل پیدا کند که او از این زن در ذهن دارد.
«باید شخصیت را جزءبه‌جزء بررسی می‌کردم. داستان کاملاً از دید بِر گفته می‌شود، پس او تصوری از نیکی دارد، اما نیکی نباید فردیت خودش را از دست بدهد.»
ناوارته برای یافتن ویژگی‌های نیکی از دو پرسش شروع کرد: چه چیزی بِر را به او جذب می‌کند و چه چیزی باعث می‌شود در برابرش احساس مرعوب شدن داشته باشد؟ پاسخ نخست، توجه و توانایی گوش دادن بود؛ پاسخ دوم، استقلال از قضاوت دیگران.
او توضیح می‌دهد: «اگر زنی اهمیتی ندهد دیگران درباره‌اش چه فکر می‌کنند، این می‌تواند برای کسی مثل بِر مرعوب‌کننده باشد. پس این لایه را اضافه کردیم. از طرف دیگر، چه چیزی جذاب‌تر از کسی است که گوش می‌دهد و به تو اهمیت می‌دهد؟»
هدف، ایجاد تفاوتی روشن میان نیکی واقعی و نسخه‌ای از او بود که تحت تأثیر آرزو شکل می‌گیرد: «نوعی تعادل بود. اگر بخواهم بگویم مرجعم چه بود، کتاب‌های روان‌شناسی بودند. بیشتر از هر چیز تلاش کردم به او فردیت بدهم.»
با وجود استقبال چشمگیر مخاطبان جوان از «Obsession»، ناوارته مضمون فیلم را محدود به نسل زد نمی‌داند. برای او، داستان درباره مسئله‌ای قدیمی‌تر است: اختیار نداشتن یک زن بر زندگی خودش. محدودیت‌های تاریخی زنان در استقلال مالی و تصمیم‌گیری، بخشی از زمینه‌ای است که او برای فهم نقش در نظر گرفته، اما فیلم این دغدغه را با زبان نسل امروز بیان می‌کند.
«برای من لزوماً یک داستان نسل زدی نبود، اما با زبان این نسل روایت می‌شد. احساس می‌کردم مخاطبان هم‌سن من می‌توانند وارد سینما شوند و حس نکنند کسی دارد به آن‌ها دستور می‌دهد.»
او این تجربه را در برابر فشار دائمی شبکه‌های اجتماعی قرار می‌دهد: «مدام به ما گفته می‌شود باید چه شکلی باشیم، چه بپوشیم، چطور حرف بزنیم و چه کار کنیم. اینکه به سینما بروی و فقط داستانی پیش چشمت باز شود که با تو ارتباط دارد، چه فرصت ارزشمندی است.»
به باور ناوارته، موسیقی، ارجاعات فرهنگی و لحن طبیعی فیلم به ارتباط آن با جوانان کمک کرده، اما مضمونش برای نسل‌های دیگر هم قابل‌فهم بوده است: «خیلی از آدم‌های نسل‌های بزرگ‌تر به من گفته‌اند که آن را درک می‌کنند.»
موفقیت فیلم نیز نه در یک لحظه، بلکه مرحله‌به‌مرحله برای گروه روشن شد. «Obsession» بدون پخش‌کننده به جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو رفت و سپس فوکس فیچرز (Focus Features) و یونیورسال (Universal) آن را خریدند. نخستین نشانه مهم برای ناوارته، افزایش فروش در آخر هفته دوم و سپس سوم اکران بود.
«من آدم اعداد و ارقام نیستم. وقتی می‌گفتند چنین چیزی معمولاً اتفاق نمی‌افتد، می‌پرسیدم خب، این یعنی چه؟ بعد می‌دیدی مردم در پارکینگ‌ها درباره فیلم حرف می‌زنند و بعد همان گفت‌وگوها را روی فرش قرمز می‌شنیدی.»
تحسین استیون اسپیلبرگ و کریستوفر نولان، به گفته او، این تجربه را شگفت‌انگیزتر کرد. ناوارته هنوز از شنیدن واکنش مثبت آن‌ها متعجب است؛ به‌خصوص که خودش برای تماشای «The Odyssey» در سالن آی‌مکس (IMAX) با اشتیاق بلیت تهیه کرده بود.
«برای آن بلیت جنگیدم. می‌گفتم باید بروم. با لباس مبدل رفتم؛ یک لباس دایناسوری کوچک پوشیده بودم و مصمم بودم فیلم را ببینم. بعد آدم‌هایی مثل آن‌ها کار تو را می‌بینند و تحسین می‌کنند.»
این احساس هنوز هم ادامه دارد: «گاهی چیزی می‌شنوم و با خودم می‌گویم خدای من، امکان ندارد. ما به‌عنوان گروه بازیگران هم همین‌طور، مرحله‌به‌مرحله، فهمیدیم چه اتفاقی افتاده است.»
حضور در مراسم آکادمی و شنیدن واکنش چهره‌هایی مانند کولمن دومینگو و شارلیز ترون نیز برای او ارزش ویژه‌ای داشته است. ناوارته می‌گوید حالا این فرصت را دارد که دومینگو را دوست خود بداند، اما آنچه بیشتر خوشحالش می‌کند، تأیید کیفیت کار از سوی هنرمندان باتجربه است.
«در نهایت، چیزی که دنبالش هستیم همین است؛ کسی بگوید کارت خوب بوده. وقتی آدم‌هایی در آن جایگاه چنین چیزی می‌گویند، احساس می‌کنی تلاشت دیده شده است.»
او تأکید می‌کند گروه سازنده از ابتدا شیفته خودِ کار بود: «واقعاً می‌خواستم حق نیکی را ادا کنم. وقتی کسی که خودش بارها تحسین شده سراغت می‌آید و درباره کار و هنر حرف می‌زند، با خودت می‌گویی حالا برای پروژه بعدی هیجان‌زده‌ام.»
با وجود تمام بحث‌های اسکار، ناوارته تلاش می‌کند توقعش را کنترل کند. او می‌گوید هر سال مراسم را تماشا کرده، بعضی سخنرانی‌ها را از حفظ است و حتی پیش از رفتن به رویدادهای مهم، برای الهام گرفتن دوباره آن‌ها را می‌بیند.
«واقعاً همان‌طور با این موضوع برخورد می‌کنم که با «Obsession» برخورد کردم؛ روی کار تمرکز می‌کنم. نمی‌خواهم انتظاراتم را خیلی بالا ببرم، چون آدم حساسی هستم.»
برای او، حضور در این گفت‌وگوها انگیزه‌ای برای ادامه کار است: «بیشتر تشویقم می‌کند روی توانایی‌هایم تمرکز کنم و به خودم اعتماد داشته باشم، بعد هم رهایش کنم. اگر اتفاق نیفتاد، نیفتاده است. اما اگر اتفاق بیفتد، فقط جیغ می‌زنم.»
موفقیت «Obsession» فرصت‌های تازه‌ای ایجاد کرده، ولی ناوارته نمی‌خواهد هر پیشنهادی را بپذیرد. اولویت او نمایش دامنه بازیگری و تجربه کارهایی است که پیش‌تر انجام نداده است. یکی از این تجربه‌ها، تهیه‌کنندگی «Waffle House Index» با اپل (Apple) و پلن بی (Plan B)، بر اساس نوشته اندرو نانلی و به کارگردانی لوئیس پکستون است.
«در جلسه‌های تصویری درباره فیلم‌نامه، شخصیت‌ها و داستان حرف می‌زنیم و واقعاً سر ذوق می‌آیم. احساس می‌کنم می‌توانم روی پای خودم بایستم و می‌دانم دارم چه کار می‌کنم.»
او از نظر اشتیاق به ساختن یک شخصیت پیچیده، تفاوتی میان این پروژه و نقش روگ در «X-Men» نمی‌بیند. معیارش نه اندازه تولید، بلکه باور داشتن به داستان است.
«فرقی نمی‌کند کارگردان فیلم اولش را بسازد یا بزرگ‌ترین کارگردان باشد؛ فرقی نمی‌کند صحنه فیلم‌برداری چقدر بزرگ باشد یا چقدر پول در میان باشد. اگر داستانی باشد که بخواهم تعریفش کنم، می‌گویم لطفاً من را هم واردش کنید. واقعاً می‌خواهم این کار را انجام بدهم.»
