ترامپ خبرنگاران را از کاخ سفید بیرون کرد؛ حالا صدای خودش هم شنیده نمیشود
اگر دونالد ترامپ مقابل دوربین حرف بزند اما هیچ مخاطبی صدایش را نشنود، آیا اصلا حرفی زده است؟ این پرسش شبهفلسفی، تازهترین نتیجه غیرمنتظره ممنوعیت خبرنگاران از کاخ سفید است.
رئیسجمهور آمریکا هفته گذشته بخش بزرگی از «پرس پول» خود را از کاخ سفید کنار گذاشت. «پرس پول» به گروه محدودی از خبرنگاران و عوامل فنی گفته میشود که به نمایندگی از کل رسانهها در رویدادهای رئیسجمهور حاضر میشوند، صدا و تصویر را ضبط میکنند و آن را در اختیار همه رسانهها قرار میدهند. حذف این گروه یعنی حذف زیرساخت فنی پوشش خبری، نه فقط حذف چند خبرنگار منتقد.
نتیجه عملی این تصمیم، روز گذشته روی آنتن دیده شد. آرون روپار، روزنامهنگار مستقلی که فعالیتش در شبکههای اجتماعی عمدتا بر رصد لحظهبهلحظه اظهارات ترامپ متمرکز است، ویدیویی منتشر کرد از مراسمی در کاخ سفید که بنا بر گزارشها آیین روبانبری بوده است؛ هرچند هیچکس نمیتواند با قطعیت بگوید، چون صدایی ضبط نشده بود.
روپار نوشت: «ترامپ همین الان در کاخ سفید مراسمی برگزار کرده اما صدایی وجود ندارد چون پرس پول آنجا نیست. مجری نیوزمکس اشاره میکند که این نمونهای است از اینکه حملات ترامپ به مطبوعات “یک کم دارد به خودش برمیگردد”.»
نکته طعنهآمیز ماجرا دقیقا همینجاست: نیوزمکس (Newsmax) شبکهای محافظهکار و از حامیان سرسخت ترامپ است و اینکه اعتراف به نتیجه معکوس این تصمیم از آنتن همین شبکه پخش شود، وزن متفاوتی دارد.
در ویدیوی منتشرشده، تنها چیزی که به جای سخنان رئیسجمهور شنیده میشود، نویز محیط و صدای ماشینآلات است. روپار زیر ویدیو تنها یک عبارت نوشت: «LMFAO»؛ مخففی رایج در زبان اینترنتی انگلیسی به معنای «از خنده رودهبر شدم».
این اتفاق در ادامه مجموعهای از حملات تند ترامپ به رسانهها رخ داده است. او هفته گذشته اعلام کرد که سیانان (CNN)، اماسنو (MS NOW)، پولیتیکو (Politico)، نیویورک تایمز (The New York Times) و واشنگتن پست (The Washington Post) را از کاخ سفید ممنوع میکند؛ رسانههایی که به گفته او پوشش «هدفمندانه منفی» دارند.
قرار گرفتن نام واشنگتن پست در این فهرست ویژگی طنزآمیز خودش را دارد؛ روزنامهای که دو سال گذشته را صرف حرکت به سمت مواضع میانهروتر و محافظهکارانهتر کرده و نتیجهای دوپهلو گرفته است. برای نمونه باری وایس؛ روزنامهنگاری که پس از جدایی پرسروصدا از بخش نظرات نیویورک تایمز، به چهره شاخص جریان منتقد «ووک» در رسانههای آمریکا تبدیل شد و اکنون سرپرستی تحریریه سیبیاس نیوز (CBS News) را بر عهده دارد.
این ممنوعیت به احتمال زیاد به دادگاه کشیده میشود؛ جایی که پرونده احتمالا به قاضیای میرسد که خود ترامپ منصوبش کرده، اما رئیسجمهور او را «جانبدار» علیه خودش میداند.
در همین حال، پنج شبکه بزرگ آمریکایی یعنی سیانان، ایبیسی (ABC)، انبیسی (NBC)، سیبیاس (CBS) و حتی فاکس نیوز (Fox News) تحریم رویدادهای رسمی پرس پول را آغاز کردهاند. همراهی فاکس نیوز، شبکهای که سالها نزدیکترین رسانه به ترامپ شناخته میشد، مهمترین نشانه از عمق این بحران است؛ چون نشان میدهد موضوع از اختلاف سیاسی فراتر رفته و به مسئلهای صنفی برای کل رسانههای آمریکایی تبدیل شده است.
ماجرا در نهایت رابطه دوسویه و تنگاتنگ رئیسجمهور و مطبوعات را برجسته میکند؛ رابطهای که ترامپ ظاهرا در محاسباتش دستکم گرفته بود. بدون پرس پول، میکروفونی در کار نیست؛ بدون میکروفون، صدایی ضبط نمیشود؛ و بدون صدا، پیام رئیسجمهور به هیچ مخاطبی نمیرسد.
نکته کلیدی اینجاست که ترامپ در دو دوره ریاستجمهوری خود بیش از هر رئیسجمهور معاصر دیگری از حضور مقابل دوربین و گفتگوهای بداهه با خبرنگاران بهره برده است؛ ابزاری که بخش مهمی از قدرت ارتباطی او را میساخت. حذف رسانهها از کاخ سفید شاید در ظاهر مجازات منتقدان باشد، اما در عمل همان بلندگویی را خاموش میکند که او بیش از همه به آن متکی بوده است.
