«خانواده غیرمعمولی»؛ ابرقهرمان‌های فراموش‌شده‌ای که فقط یک فصل دوام آوردند

در روزگاری که سریال‌های ابرقهرمانی به بخش ثابت تلویزیون و پلتفرم‌های نمایش خانگی تبدیل شده‌اند، یادآوری «No Ordinary Family» یا «خانواده غیرمعمولی» می‌تواند جذاب باشد؛ مجموعه‌ای که پیش از فراگیرشدن دنیای تلویزیونی مارول و موج تازه اقتباس‌های کمیک‌بوکی، تلاش کرد قهرمان‌بازی را به زندگی روزمره یک خانواده حومه‌نشین ببرد.

این سریال که سال ۲۰۱۰ از شبکه ABC پخش شد، جولی بنز و مایکل چیکلیس را در نقش استفانی و جیم پاول کنار هم قرار داد. زندگی عادی این زوج پس از سقوط هواپیمایشان در منطقه آمازون، کاملاً تغییر می‌کند. آن‌ها و دو فرزند نوجوانشان از این سانحه جان سالم به در می‌برند، اما خیلی زود متوجه می‌شوند توانایی‌هایی فراتر از انسان‌های معمولی دارند.

جیم به نیروی بدنی خارق‌العاده و آسیب‌ناپذیری نزدیک به شکست‌ناپذیری دست پیدا می‌کند. استفانی، مادر خانواده و دانشمندی که بنز نقشش را بازی می‌کرد، از سرعتی شگفت‌انگیز برخوردار می‌شود. دخترشان دافنه با بازی کی پانابیکر، توانایی تله‌پاتی پیدا می‌کند و جی‌جی، پسر خانواده با بازی جیمی بنت، به هوشی خارق‌العاده می‌رسد. حاصل این ترکیب، سریالی بود که از حال‌وهوای «Heroes»، فضای خانوادگی «The Incredibles» و الگوی گروهی «The Fantastic Four» الهام می‌گرفت.

«خانواده غیرمعمولی» در سپتامبر ۲۰۱۰ شروعی نسبتاً قابل‌قبول داشت. قسمت افتتاحیه به رتبه ۳.۲ در گروه سنی ۱۸ تا ۴۹ سال و حدود ۱۰.۶۹ میلیون بیننده رسید. واکنش منتقدان نیز یک‌دست منفی نبود و سریال در راتن تومیتوز امتیاز ۷۳ درصد را به دست آورد. E! News آن را سومین سریال تازه برتر فصل پاییز نامید و از اکشن، شوخی‌ها و گروه بازیگران دوست‌داشتنی‌اش نوشت. مجله Vulture نیز مجموعه را یک اکشن‌کمدی سرزنده دانست که ایده «The Incredibles» را با لحن سریال محبوب دهه ۱۹۸۰، «The Greatest American Hero»، ترکیب کرده است.

با این حال، همه منتقدان به مسیر سریال خوش‌بین نبودند. Entertainment Weekly در بررسی پایان فصل، معتقد بود «No Ordinary Family» هرچه بیشتر از محور خانواده فاصله گرفت و تمرکزش را روی ضدقهرمان‌هایی کم‌رمق گذاشت، کیفیت اولیه‌اش را از دست داد؛ مسیری که آن را به فصل‌های ضعیف‌تر «Heroes» نزدیک می‌کرد. به بیان ساده، سریال زمانی جذاب‌تر بود که قدرت‌های خارق‌العاده را بهانه‌ای برای پرداختن به رابطه پدر و مادر و فرزندان می‌کرد، نه صرفاً ابزاری برای تعقیب‌وگریزهای معمول ژانر.

افت تدریجی مخاطبان نیز به ضرر سریال تمام شد. ABC سفارش اولیه ۲۲ قسمتی را به ۲۰ اپیزود کاهش داد و سرانجام در مه ۲۰۱۱، مدت کوتاهی پس از پخش پایان فصل اول، «خانواده معمولی نیست» را لغو کرد.

جولی بنز پیش از پخش قسمت پایانی، در گفت‌وگویی با نیویورک دیلی نیوز از سریال دفاع کرده بود: «فکر می‌کنم کار خیلی خوبی ساختیم.» او در عین حال، به شرایط دشوار پخش آن اشاره داشت؛ سریال در شبی روی آنتن می‌رفت که با رقبای قدرتمندی چون «American Idol»، «The Biggest Loser» و «NCIS» مواجه بود. بنز درباره احتمال لغو شدن سریال نیز واقع‌گرایانه گفت تصمیم نهایی در اختیار او نیست و تلاش می‌کند با آرامش با سرنوشت پروژه کنار بیاید.

امروز «No Ordinary Family» در سرویس‌های اشتراکی پخش در دسترس نیست. علاقه‌مندان برای تماشای دوباره این سریال باید نسخه DVD آن را تهیه کنند که تنها با کیفیت استاندارد منتشر شده، یا فصل کامل ۲۰ قسمتی را به شکل دیجیتال و با کیفیت HD از پرایم ویدئو و اپل تی‌وی خریداری کنند.

«خانواده مغیرمعمولی» شاید به اندازه نام‌های بزرگ ژانر ابرقهرمانی ماندگار نشد، اما ایده مرکزی‌اش هنوز جذاب است: خانواده‌ای که پیش از نجات دنیا، باید یاد بگیرد در خانه کنار یکدیگر زندگی کند. شکست سریال بیش از آن‌که ناشی از بی‌جاذبه‌بودن ایده‌اش باشد، به رقابت سنگین تلویزیونی و دورشدن تدریجی آن از همین قلب خانوادگی برمی‌گردد؛ همان بخشی که می‌توانست آن را واقعاً غیرمعمولی کند.