برای دریافت سریع‌تر اخبار ما، سایت را در گوگل دنبال کنید

دنبال کردن ...
اخبار سریال خارجیبررسی

قسمت هفتم «Private Eyes West Coast»؛ قتل مربی، رسوایی آنلاین و والدینی که خط قرمز ندارند

قسمت هفتم فصل اول «Private Eyes West Coast» با عنوان «Blood, Sweat, and Cheers» سراغ محیطی می‌رود که رقابت، چشم‌وهم‌چشمی و میل به موفقیت، آن را به بستری مناسب برای یک پرونده قتل تبدیل کرده‌اند: تیم تشویق‌گران یک دبیرستان. اما پشت لبخندها و اجرای هماهنگ اعضای تیم، نه‌فقط اختلاف نوجوانان، بلکه جاه‌طلبی والدین و رازهای بزرگ‌ترها پنهان شده است. شید و انجی این بار باید هم قاتل را پیدا کنند و هم دختری را از دادگاه بی‌رحم شبکه‌های اجتماعی نجات دهند؛ جایی که یک ویدئوی کوتاه برای صدور حکم کافی به نظر می‌رسد. ادامه مطلب، داستان و پایان این قسمت را فاش می‌کند.

پس از مرگ لوسیا، مربی تیم، ویدئویی در باز اسنپ منتشر می‌شود که کسی، سرگروه سابق تشویق‌گران، را در حال تهدید او نشان می‌دهد. کسی پیش‌تر به‌دلیل نوشیدن الکل در اتاق هتل هنگام مسابقات، از تیم کنار گذاشته شده بود. حالا واکنش خشمگینانه‌اش به آن مجازات، در فضای مجازی به مدرکی علیه او تبدیل می‌شود و هشتگ «#CassieKilledHer» نامش را به اتهام قتل گره می‌زند. پدرش، درمانده از آزار آنلاین و بدگمانی عمومی، شید و انجی را استخدام می‌کند.

قسمت برای ایجاد همدلی با کسی، لزوما رفتار اولیه او را توجیه نمی‌کند. او مقررات تیم را زیر پا گذاشته و ناراحتی هم‌تیمی‌هایش از اینکه بدون حضور او به مقام دوم رسیده‌اند، قابل فهم است. حتی می‌توان درباره تناسب اخراج با تخلفش بحث کرد. اما هیچ‌کدام از این‌ها مجوز تبدیل کردن یک نوجوان به متهم عمومی نیست. فاصله میان پاسخ‌گو بودن بابت یک اشتباه و قربانی شدن در موجی از تحقیر جمعی، موضوعی است که پرونده به‌خوبی پیش می‌کشد.

ویدئو به‌جای آنکه صرفا یک سرنخ باشد، روایت آماده‌ای در اختیار همه قرار می‌دهد: دختر عصبانی، مربی کشته‌شده و تهدیدی که ظاهرا به عمل تبدیل شده است. شید و انجی باید از همین داستان ساده و وسوسه‌انگیز عبور کنند. پرسش آن‌ها فقط این نیست که چه کسی لوسیا را کشته؛ باید بفهمند چه کسی می‌خواسته دیگران، کسی را قاتل بدانند.

شباهت این موقعیت به «Gossip Girl» کاملا عمدی است. رسوایی دیجیتال، رقابت نوجوانان مرفه و بزرگ‌ترهایی که خودشان چندان بالغ‌تر رفتار نمی‌کنند، حال‌وهوای آن سریال را به یاد می‌آورد. حتی کارآگاه شیائو هم انتشار ویدئو را حرکتی از جنس «Gossip Girl» می‌داند و با طعنه، شید و انجی را «دخترهای خبرچین جدید» خطاب می‌کند. بی‌حوصلگی او در برابر این بازی‌ها، در کنار اصرار دو کارآگاه خصوصی برای گرفتن اطلاعات، یکی از برخوردهای بامزه قسمت است. ظاهرا آتش‌بس میان آن‌ها چندان دوام ندارد.

ارجاع‌ها فقط به فضای مجازی محدود نمی‌شوند. استفاده از ماژیک قرمز روی تابلوی تحقیقات، به‌ویژه وقتی رین پس از بررسی یک مظنون فرصت کار با آن را پیدا می‌کند، یادآور «Revenge» است؛ البته اینجا قرار نیست هدف‌ها به همان معنای آن سریال حذف شوند. رقابت پرتنش تشویق‌گران نیز می‌تواند «Dare Me» را به خاطر بیاورد، اما «Private Eyes West Coast» مسیر سبک‌تری انتخاب می‌کند و تیرگی ماجرا را با شوخی و بازیگوشی زوج اصلی متعادل نگه می‌دارد.

حضور مخفیانه شید و انجی در مراسم یادبود لوسیا، بهترین نمونه این تعادل است. حاضران تصور می‌کنند آن‌ها هم فرزندی در تیم دارند و انجی ناخواسته به اجرای حرکات همراه مادرها کشیده می‌شود. او در جا افتادن میان جمع و شنیدن حرف‌های پشت‌پرده موفق‌تر است: می‌فهمد کدام مادر مرتب برای شبکه‌های اجتماعی ویدئو می‌گیرد و تای، دستیار مربی، پس از سال‌ها همکاری چقدر مشتاق طراحی حرکات خودش است.

تمایل تای به ساختن اجرایی تازه برای یادبود لوسیا، به‌جای استفاده از یکی از برنامه‌های او، برای مدتی شک‌برانگیز به نظر می‌رسد. این تصمیم می‌تواند ادای احترامی متفاوت باشد یا فرصتی برای بیرون آمدن از سایه مربی سابق. قسمت از همین ابهام‌های کوچک برای گسترش فهرست مظنونان استفاده می‌کند، بدون آنکه هر رفتار نامعمولی را بلافاصله نشانه جنایت بداند.

همچنین بخوانید...
قسمت ششم «Private Eyes West Coast»؛ حلقه گمشده و رازهای خانوادگی کارآگاه شیائو

شید در نقش پدر خیالی، کمتر آسوده است. او کنار کیث می‌نشیند که با افتخار از سرگروه شدن دخترش، مورگان، حرف می‌زند. کم‌کم این احساس شکل می‌گیرد که جایگاه تازه مورگان شاید برای والدینش مهم‌تر از خود او باشد. همین نکته، مسیر تحقیقات را از رقابت دخترها به بلندپروازی بزرگ‌ترها می‌کشاند؛ تغییری که به پرونده وزن بیشتری می‌دهد.

کشف چهار توصیه‌نامه در صف چاپگر، پای پذیرش دانشگاه و امتیازهایی را وسط می‌آورد که والدین برای آینده فرزندانشان می‌خواهند. لوسیا در ویکتوریا مربی بسیار معتبری بوده و توصیه او ارزش داشته است. بنابراین، پول‌های تازه‌ای که به دستش رسیده، ابتدا با احتمال دریافت پول برای نوشتن این نامه‌ها مرتبط به نظر می‌رسند. این سرنخ، هم سوءظن ایجاد می‌کند و هم نشان می‌دهد پشت ظاهر منظم این جامعه، چه اندازه میل به دور زدن قواعد وجود دارد.

در میان تحقیقات، سریال از منطق بازیگوشانه همیشگی‌اش هم دست نمی‌کشد. نقشه انجی برای آسیب زدن به یک خودرو و فراهم کردن راه ورود شید به زمین گلف، از آن ایده‌هایی است که اگر زیاد درباره جزئیاتش فکر کنیم، پرسش‌برانگیز می‌شود. بااین‌حال، تعقیب‌وگریز سه خودروی گلف آن‌قدر با حال‌وهوای مجموعه هماهنگ است که بیشتر سرگرم می‌کند تا آزار بدهد. این زوج حتی در زمین گلف هم راهی برای سرعت گرفتن پیدا می‌کنند.

مهم‌تر از این شوخی‌ها، نقشی است که والدین مورگان در انتشار ویدئوی کسی داشته‌اند. آن‌ها با پخش تهدید او، هم بدگمانی‌ها را به سویش هدایت کرده‌اند و هم زمینه‌ای فراهم کرده‌اند که موقعیت تازه دخترشان محکم‌تر شود. قسمت در اینجا تفاوت مهمی میان حمایت از فرزند و آسیب زدن به دیگری برای موفقیت او می‌گذارد. رفتار بزرگ‌ترها، نسخه حساب‌شده‌تر همان قلدری‌ای است که معمولا به نوجوانان نسبت داده می‌شود.

همین مسئله در گفت‌وگوی شید و انجی درباره پدر کسی شکل دیگری پیدا می‌کند: آیا او واقعا به بی‌گناهی دخترش باور دارد یا حتی در صورت ارتکاب قتل هم کنارش می‌ماند؟ اختلاف نظر آن‌ها، با توجه به تجربه شید در بزرگ کردن جولز، بحث را شخصی‌تر می‌کند. حمایت خانوادگی قرار نیست همیشه پاسخ ساده‌ای داشته باشد؛ اما قسمت نشان می‌دهد وفاداری وقتی به پاک کردن مسئولیت یا قربانی کردن دیگران برسد، معنای خطرناکی پیدا می‌کند.

در نهایت، منبع پول لوسیا نه توصیه‌نامه‌ها، بلکه اخاذی از یکی از داوران بوده است. او از رابطه پنهانی داور با مربی یک تیم رقیب خبر داشته و از این راز پول درمی‌آورده؛ نه از دست‌کاری امتیاز مسابقات. ساشا لوسیا را کشته و از بدنامی کسی برای انداختن تقصیر به گردن او استفاده کرده است. پول پنهان‌شده در تشک‌های ورزشی نیز سرنخ مهمی برای شید می‌شود، هرچند شکافتن آن تشک‌ها یادآوری می‌کند که کشف حقیقت در این سریال گاهی خسارت جانبی هم دارد.

پایان پرونده، کسی را از اتهام نجات می‌دهد و تای و هم‌تیمی‌هایش دوباره او را می‌پذیرند. این جمع‌بندی امیدوارکننده، پس از موج آزار آنلاین خوشایند است، هرچند آثار چنین بدنامی‌ای معمولا به‌سادگی پایان یک تحقیق پاک نمی‌شوند. «Blood, Sweat, and Cheers» بیش از آنکه بخواهد درامی سنگین درباره قلدری اینترنتی باشد، یک معمای سرگرم‌کننده با نیش اجتماعی ملایم است. موفقیتش هم در همین ترکیب قرار دارد: شید و انجی با شوخی وارد دنیای دبیرستان می‌شوند، اما آنچه پیدا می‌کنند، نشان می‌دهد خطرناک‌ترین بازی‌ها را همیشه نوجوانان راه نمی‌اندازند.


نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا